Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Έλληνες στη Γερμανία:50 χρόνια

Πέρασαν κιόλας 50 χρόνια; Σαν να ήταν χτες!
 
Από τη ζωή των πρώτων Ελλήνων στη Γερμανία

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης πενήντα χρόνων, από τη μέρα που υπογράφηκε η Ελληνογερμανική  Σύμβαση και άνοιξε ο δρόμος για τη μετανάστευση των Ελλήνων στη Γερμανία, θεωρώ υποχρέωσή μου να παραθέσω ορισμένες πτυχές από τη ζωή τους στη βιομηχανική χώρα. Τα παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο (υπό έκδοση) "Από τη ζωή των Ελλήνων  στη Γερμανία". Στο χρονικό διάστημα, μετά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο κι εν όψει του βιομηχανικού θαύματος, η τότε Δυτική Γερμανία, ήταν υποχρεωμένη να βρει εργατικά χέρια. Στις αρχές της

δεκαετίας του 60 ήρθαν πολλοί εργάτες από την Ιταλία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία, Τουρκία και Γιουγκοσλαβία. Η Ελλάδα, ως γνωστό, ανήκει στις κλασικές χώρες μετανάστευσης. Πάρα πολλοί Έλληνες έφευγαν πάντα από την πατρίδα τους. Έψαχναν το νέο, το καλύτερο, το αναγκαίο. Έτσι ήρθαν και στη Γερμανία. Η Ελληνική μετανάστευση στη Γερμανία άρχισε, συστηματικά, από το 1960. 


Πριν από 50 χρόνια, δηλαδή, πολλοί άνθρωποι , για πολιτικούς ή οικονομικούς λόγους, υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Ένας μεγάλος αριθμός από τους Έλληνες αποφασίζει να επιλέξει, πέρα από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία, τη νέα χώρα μετανάστευσης, τη Γερμανία.
Εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανικής ανάπτυξης και της σταθερότητας στη Γερμανία, γεννήθηκαν πολλές ελπίδες για ένα νέο ξεκίνημα στη χώρα αυτή. Η ονομαζόμενη „πρώτη γενιά“ των μεταναστών, μεταξύ των οποίων, όπως είπαμε και πολλοί συμπατριώτες μου, ήρθαν στη Γερμανία με την ελπίδα να αποκτήσουν ένα κάποιο οικονομικό επίπεδο, το οποίο θα τους διευκόλυνε στη συνέχεια τη ζωή τους στην Ελλάδα.Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, δεν ήρθαν έτσι τα πράγματα και πολλοί από αυτούς είναι ακόμη εδώ. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση που ακολουθεί.
Μετά την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα το 1967, μαζί με τους μετανάστες αναμίχθηκαν και πολλοί πολιτικοί πρόσφυγες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν όπου μπόρεσαν, τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Γερμανία. Πολλοί από αυτούς επέστρεψαν στην πατρίδα τους, με την οικονομική κρίση του 1973 στη Γερμανία, έτσι αν κοιτάξει κανείς τα στατιστικά, οι Έλληνες παραμένουν στο ίδιο περίπου επίπεδο:400.000 έλληνες, όλων των γενεών, ζουν σήμερα στη Γερμανία. Πάνω από το 90 % δηλώνουν το θρήσκευμα του χριστιανού ορθόδοξου.
Η αφήγηση που ακολουθεί, ενός από τους μετανάστες της πρώτης γενιάς, είναι χαρακτηριστική και δείχνει το δρόμο από τον τόπο κατοικίας τους στον τόπο εργασίας τους με την λίγο ή πολύ πετυχημένη ενσωμάτωσή του στη νέα πατρίδα του, τη Γερμανία. Πρέπει να τονίζουμε εδώ, ότι τόσο η Γερμανία, ως χώρα υποδοχής, όσο και οι ίδιοι οι φιλοξενούμενοι εργάτες ήρθαν με στόχο να μείνουν για περιορισμένο χρονικό διάστημα στην Ξένη. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι ήξεραν πολύ λίγα για τη χώρα, τη Γερμανία, που θα τους φιλοξενούσε ως εργάτες και πολύ λιγότερα για "βιομηχανική" παραγωγή (χωρίς να μιλήσουμε για γλώσσα, έθιμα, διαπροσωπικές σχέσεις κτλ. που αναπτύσσονται παρακάτω).

Ο Γιάννης, Α., συνταξιούχος, διηγείται:
"Σαν έφτασα στη Γερμανία το Σεπτέμβρη του 1961, ήμουν 28 χρονών. Είχα παντρευτεί στην Ελλάδα κι εργαζόμουν με τη γυναίκα μου στα χωράφια, ως αγρότης. Είχαμε πολύ λίγα χωράφια, ούτε ένα εκτάριο (10 στρέμματα), που πήρα προίκα από τη γυναίκα μου.Τα άλλα χωράφια ήταν στο όνομα του πατέρα μου. Βάζαμε καπνά, αλλά δεν έβγαιναν χρήματα. Αποφάσισα τότε να έρθω για λίγα χρόνια στη Γερμανία, να αποκτήσω χρήματα και να γυρίσω πάλι στο χωριό. Αυτό λέγαμε όλοι τότε, που ερχόμασταν στη Γερμανία. Δυο, το πολύ τρία χρόνια και μετά πάλι πίσω στο χωριό. Κοντεύω πενήντα χρόνια εδώ και ακόμα είμαι εδώ. Βγήκα στη σύνταξη κι όμως παραμένω εδώ. Πηγαίνω συχνά στην Ελλάδα, από το Μάη μέχρι τον Οκτώβρη. Το χειμώνα τον περνώ εδώ στη Γερμανία. Τα παιδιά μου είναι εδώ, τα εγγόνια μου επίσης... Τι να κάνω εγώ μόνος μου στην Ελλάδα;
Σαν ήρθα τότε, εργάστηκα σε ένα εργοτάξιο κι έπαιρνα 2,5 μάρκα την ώρα. Εργαζόμασταν πολλές ώρες κι έτσι μάς περίσσευαν ένα σωρό χρήματα. Μέναμε σε μικρά δωμάτια, τα οποία έπαιρνε η ίδια η φίρμα δίπλα από τη δουλειά που θα κάναμε έξω. Το ενοίκιο το κρατούσε η φίρμα από το μισθό μας.
Εκεί μαγειρεύαμε, κοιμόμασταν και περνούσαμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Τις Κυριακές πηγαίναμε στο σιδηροδρομικό σταθμό, μπας και συναντήσουμε κανέναν συμπατριώτη μας. Περάσαμε δύσκολα χρόνια.
Μετά από τρία χρόνια έφερα και τη γυναίκα μου στη Γερμανία, ενώ το παιδί το αφήσαμε στο χωριό, στην Ελλάδα. Το 1968 ήρθε και το παιδί στη Γερμανία και μέναμε οι τρεις σε ένα δωμάτιο. Η γυναίκα μου έπιασε δουλειά σε ένα νοσοκομείο, ως καθαρίστρια, στην κουζίνα, παντού σε όλες τις δουλειές που τη χρειάζονταν.
Σήμερα είμαστε πολύ καλά, παίρνουμε τη σύνταξή μας και κάναμε μια καλή περιουσία. Είμαστε καλά, δεν μπορώ να πω ότι τα περνάμε άσχημα. Σημασία έχει να έχουμε την υγεία μας“

Δεν υπάρχουν σχόλια: