Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Ο Ερντογάν στην Αθήνα
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη* 

Οι γραμμές αυτές γράφονται προτού πραγματοποιηθεί η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα. Ενδεχομένως να χρειαστεί να επανέλθουμε την ερχόμενη Κυριακή αν κάτι σοβαρό προκύψει από αυτή την επίσκεψη. Σε κάθε περίπτωση, όμως, έχουμε αρκετά δεδομένα για να αναφερθούμε σ’ αυτήν και στις επιδιώξεις του Τούρκου πρωθυπουργού. Είναι φυσιολογικό η επίσκεψη αυτή να προκαλεί πολλές ανησυχίες, αφού η Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης που τη μαστίζει είναι αποδυναμωμένη, σε αντίθεση με την Τουρκία που και η οικονομία της παρουσιάζει σχετικά καλούς ρυθμούς ανάπτυξης και η διπλωματία της, σε αντίθεση με την ελληνική, έχει δραστηριοποιηθεί στο έπακρον τον τελευταίο καιρό, με ένα υπερδραστήριο υπουργό Εξωτερικών με στέρεες θεωρητικές καταβολές.
Η Τουρκία με τη νεο-οθωμανική εξωτερική πολιτική της έχει πετύχει να καταστεί περιφερειακή υπερδύναμη και να συνομιλεί με αξιώσεις τόσο με την Ουάσιγκτον όσον και με τις Βρυξέλλες, τη Μόσχα και το Πεκίνο. Είναι απ’ αυτή τη θέση ισχύος που ο Ερντογάν αντιμετωπίζει την Ελλάδα, αποδυναμωμένη και με καταρρακωμένο το διεθνές της κύρος. Επιπλέον, πέραν από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, η τουρκική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα αλλά και την Κύπρο παραμένει σκληρή, αδιάλλακτη και επεκτατική. Η νεο-οθωμανική εξωτερική πολιτική επιδιώκει την απεξάρτησή της χώρας από τη Δύση και θεωρεί ότι η Τουρκία, ως εκπρόσωπος του ισλαμο-οθωμανικού κόσμου, είνα ισότιμος εταίρος των μεγάλων παικτών της διεθνούς σκακιέρας. Με αυτή την έννοια, για την Άγκυρα η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να καταστούν σφαίρες δικής της επιρροής στο πλαίσιο του νεο-οθωμανικού οράματος που αποβλέπει στη δημιουργία ενός ευρύτερου χώρου τουρκικής επιρροής που θα περιλαμβάνει τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο, την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, σημαντικό χώρο του Καυκάσου και μια ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας.
Δυστυχώς η Αθήνα και η Λευκωσία δεν έχουν ποτέ μελετήσει σοβαρά την τουρκική εξωτερική πολιτική, τους σχεδιασμούς και τις επιδιώξεις της.
Ακόμη χειρότερο υπάρχουν και εκείνοι οι κύκλοι που έχουν σαγηνευθεί από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα της Άγκυρας και οι οποίοι πιστεύουν στη μετριοπάθεια του Ερντογάν και του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ. Αυτή η επιτυχημένη επικοινωνιακή πολιτική της Άγκυρας, συνδυαζόμενη και με την σημαντική γεωπολιτική και γεωστρατηγική της σημασία, ανέδειξε την Τουρκία σε ένα σημαντικό παίκτη της διεθνούς σκηνής, αποδεκτό από τα κέντρα της διεθνούς ισχύος. Λέγεται και γράφεται αυτές τις μέρες πως η ΄Αγκυρα επιδιώκει όχι μόνο το μοίρασμα του Αιγαίου και την προτεκτοροποίηση της Κύπρου αλλά ακόμη και τη διείσδυσή της στην ελληνική οικονομία. Αναφέρθηκε για παράδειγμα πως τουρκική επιδίωξη είναι και η αγορά κάποιων ελληνικών τραπεζών τώρα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Αυτό άλλωστε θα ήταν και η ρεβάνς για την αγορά πριν μερικά χρόνια από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος της τουρκικής τράπεζας Finansbank. Δεν είναι τυχαίον που η συνοδεία του Ερντογάν περιλαμβάνει δέκα υπουργούς και δεκάδες επιχειρηματίες. Θα διερωτηθεί βέβαια κάποιος αν δεν θα πρέπει να συνομιλούμε με την Τουρκία. Ασφαλώς και πρέπει να συνομιλούμε και ασφαλώς θα πρέπει να επιδιώκουμε, από ελληνικής σκοπιάς, τη βελτίωση των σχέσεων με την Άγκυρα, την ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων όπως και τον περιορισμό των εξοπλισμών. Το θέμα είναι με ποιους όρους γίνεται ο διάλογος αυτός και από ποια θέση ισχύος τον διεξάγει η Αθήνα και δευτερευόντως η Λευκωσία. Και όταν μιλούμε για θέση ισχύος, που σίγουρα δεν είναι ευνοϊκή για την ελληνική πλευρά, δεν αναφερόμαστε κατ’ανάγκη μόνο στη στρατιωτική δύναμη. Η έννοια της ισχύος είναι πολύ πιο ευρεία και περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλα την ενεργή διπλωματία, την ανθούσα οικονομία, την αποτελεσματική παιδεία, τον πολιτισμό ως κοινωνικό υπόβαθρο και βέβαια το ισχυρό κράτος, απαλλαγμένο από το σύνδρομο των πελατειακών σχέσεων. Εν ολίγοις μια κοινωνία που να πιστεύει ακόμη στον εαυτό της και να έχει όραμα για το μέλλον της. Αν η ελληνική και η κυπριακή κοινωνία και προπάντων οι πάσης φύσεως ελίτ τους έχουν τέτοιο όραμα, αφήνεται στον προβληματισμένο αναγνώστη να το κρίνει.  
*Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ε-mail stephanos.constantinides@gmail.com 
Από το kapistri 

Δεν υπάρχουν σχόλια: