Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

...αν έχεις καρδιά κι όχι του διαόλου τ’ άντερα, κάνε κάτι καλό για την Παιδεία

Καλή μου κυρία Διαμαντοπούλου,
αν έχεις καρδιά κι όχι του διαόλου τ’ άντερα, κάνε κάτι καλό για την Παιδεία, κάτι για να σε ευγνωμονούμε: Βάλε συσσίτια στα σχολεία. Βάλε συσσίτια (κέτερινγκ επί το ελληνικότερον). Ξηλώσου και βρες λεφτά για το σκοπό αυτό. Ως πότε νομίζεις ότι μπορούμε εμείς οι δάσκαλοι να βλέπουμε τα παιδιά μας πεινασμένα μέχρι τις 4, στα ολοήμερα σχολεία;
Έρχεται η ώρα του φαγητού και βλέπουμε συνέχεια: μακαρόνια βραστά, πατάτες μπλουμ, ή μια φετούλα ψωμί με ένα κομμάτι σαλάμι, για μεσημεριανό!. Πολλά από τα παιδιά μας, αυτά έχουν σε καθημερινή βάση για μεσημεριανό Κι άλλα έρχονται νηστικά!!! Χωρίς πρωινό ή μεσημεριανό. Νηστικά! Πόσες φορές φέτος κοράκιασα από τη δίψα και αντί για ένα μπουκάλι νερό για μένα από το κυλικείο, αγόρασα ένα σάντουιτς ή ένα τοστ για το παιδί που δεν κρατούσε πρωινό. Γιατί τα λεφτά μου δεν έφταναν και για τα δύο.
Κάθονται στο ίδιο τραπέζι να φάνε και το παιδί που κρατά μπιφτέκια με πατάτες ή γιουβέτσι και το άλλο με τις πατάτες μπλουμ. Δίπλα- δίπλα. Και ξέρεις κύρια Άννα, χωρίς εγώ να τους πω τίποτα, βλέπω το μικρό των έξι χρονών να κόβει στα δύο το μπιφτέκι του και να το μοιράζεται με το διπλανό του. Ή να μοιράζει τους κεφτέδες του.
Δεν θα αντέξω να δω τα παιδιά μου να λυποθυμούν απ’ την πείνα. Δε θα το αντέξω.
Χριστέ μου, τι θα δούμε απ’ το Σεπτέμβρη. Δως μας δύναμη, να αντέξουμε.
"....Κ᾿ ἔβλεπες
πὼς ἄνοιγε τάχα μιὰ πόρτα στὸν ὕπνο σου.
Πὼς μπαῖναν τὰ δεκατέσσερα παιδιὰ λυπημένα
καὶ στεκόντουσαν γύρω σου. Τὰ μάτια τους θύμιζαν
σταγόνες σὲ τζάμια: «Ἔλεος! Ἔλεος! Ἔλεος!...»
Τινάζοντας τὴ βροχὴ καὶ τὸ χιόνι ἀπὸ πάνω τους,
τὰ ζύγιαζες μὲ τὸ βλέμμα σου σὰ νἄθελες νὰ τοὺς κόψεις
τὴν εὐτυχία στὰ μέτρα τους, ἐνῷ ἡ ἅρπα συνέχιζεν
ἁπαλὰ μὲς στὸν ὕπνο σου: «Ὅ,τι θέλει κανεὶς
μπορεῖ νὰ φτιάξει μὲ τὴν ἀγάπη. Ἥλιους κι ἀστέρια,
ῥοδῶνες καὶ κλήματα...» Ἀλλὰ ἐσὺ προτιμοῦσες
μποτίτσες φοδραρισμένες μὲ μάλλινο,
πουκάμισα κλειστὰ στὸ λαιμό-
γιατὶ φυσάει πολὺ στὸ Καλέντζι!
Ἔβλεπες πὼς ῥάβεις μὲ τὰ δυό σου χέρια,
ἔβλεπες πὼς ζυμώνεις μὲ τὰ δυό σου χέρια
κι ὀνειρευόσουν πὼς μπαίνεις στὴν τάξη
μὲ δεκατέσσερες φορεσιές,
μὲ δεκατέσσερα χριστόψωμα στὴν ἀγκαλιά σου.
Ἀλλὰ ξύπναγες τὸ πρωῒ κι ἄκουγες ποὺ ἔβρεχε.
Σὲ δίπλωνε σὰ μιὰ λύπη τ᾿ ἀδιάβροχό σου
κι ὁ δρόμος γιὰ τὸ σχολειὸ γινόταν πιὸ δύσκολος.
Βάδιζες κ᾿ εἶχες σκυμμένο τὸ πρόσωπο
σὰ νἆταν κάποιος ἀπάνω σου καὶ νὰ σ᾿ ἔκρινε
γιὰ τ᾿ ἄδεια σου χέρια. Σὰ νἄφταιγες μάλιστα,
σ᾿ ὅλη τὴ διαδρομὴ σὲ μπάτσιζε τὸ χιονόνερο.
Ἔμπαινες στὸ σχολειὸ κ᾿ ὅπως τ᾿ ἀντίκριζες
μοιραζόταν σὲ δεκατέσσερα χαμόγελα τὸ πρόσωπό σου.
Θυμόσουν πὼς ἡ ἀγκάλη σου ἦταν μισὴ
κι ἀνεβαίνοντας πάνω στὴν ἕδρα σου
ἄνοιγες τὴ λύπη σου καὶ τὰ σκέπαζες
ὅπως ὁ οὐρανὸς σκεπάζει τὴ γῆ.
Ὥρα 8 καὶ 20´ ἀκριβῶς.
Τὸ μάθημα ἀρχίζει κανονικά.
Ἐσὺ πάνω ἀπ᾿ τὴν ἕδρα κι ἀπ᾿ ἀντίκρυ σου ὁ Χριστός,
ἁπαλὸς καὶ γλυκὺς μὲς στὸ κάδρο του,
δίνετε τὰ χέρια πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τους
νὰ τοὺς κάμετε μιὰ στέγη ἀπὸ ζεστασιὰ
γιατὶ σᾶς ἤρθανε καὶ σήμερα μουσκεμένα
κ᾿ ἡ λύπη περπατάει μὲς στὰ μάτια τους
ὅπως ὁ σπουργίτης πάνω στὸ φράχτη.
…………………………………
Τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Τὰ μέτρησες δέκα φορές.
Τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Μετρᾶς τὸ ἕνα χέρι σου
-τ᾿ ἄλλο σου βρίσκεται τυλιγμένο σὲ συννεφιά-
τὰ δάχτυλά σου εἶναι πέντε. Σηκώνεις τὸ πρόσωπο,
κοιτάζεις τὴ στέγη, κάνεις πὼς σκέφτεσαι
σκύβεις πάλι στὴν ἕδρα, ξεφυλλίζεις τὸν Αἴσωπο,
κατεβαίνεις καὶ γράφεις στὸ μαυροπίνακα,
κοιτάζεις τὸν οὐρανὸ ἀπ᾿ τὸ παράθυρο,
γυρίζεις τὸ κεφάλι σου ἀλλοῦ,
δὲ μπορεῖς ἄλλο παρὰ νὰ κλάψεις.
Παίρνεις τὸ μαθητολόγιο στὰ χέρια σου,
κάτι ψάχνεις νὰ βρεῖς, τὸ σηκώνεις διαβάζοντας
καὶ σκεπάζεις τὸ πρόσωπό σου".
Ν. Βρεττάκος
Αναγνώστρια

Δεν υπάρχουν σχόλια: