Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

ΕΝΕΡΓΩΣ

Ο εφιάλτης της Ακροδεξιάς
Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Οι εφιάλτες ξυπνούν και πάλι.
Σε περίπου δέκα χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα κόμματα της Ακροδεξιάς λαμβάνουν ποσοστά μεταξύ 13%, 15% και 20%. Ανάλογα ή/και πιο ενισχυμένα ποσοστά έλαβε η Ακροδεξιά πέρυσι στις Ευρωεκλογές. Πριν από λίγες μόλις μέρες το φιλελεύθερο κόμμα VVD του Μαρκ Ρούτε, πρώην μεγαλοστελέχους της Unilever, κατέλαβε με ισχνή διαφορά την πρώτη θέση στις

πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία και αμέσως προσπάθησε να δημιουργήσει κυβέρνηση συνασπισμού με το κόμμα της άκρας δεξιάς ΡVVτου Γκέερτ Βίλντερς.
Τον περασμένο Απρίλη πάγωσε η Ευρώπη με τις παρελάσεις των ένστολων νεοναζιστών της παραστρατιωτικής «Ουγγρικής Φρουράς», συνδεδεμένης με το ακροδεξιό κόμμα Jobbikπου ως γνωστόν πήρε πάνω από 16% των ψήφων στις πρόσφατες εκλογές. Το εν λόγω κόμμα καταδιώκει Τσιγγάνους, γκέι και Εβραίους και, συνάμα, επιδιώκει την απόσπαση της Τρανσυλβανίας από τη Ρουμανία. Αυτή λοιπόν είναι η ακροδεξιά στροφή της Ουγγαρίας μετά την εισαγωγή της ελεύθερης οικονομίας και της βοήθειας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Να θυμίσουμε επίσης πως για πρώτη φορά το Βρετανικό Εθνικ(ιστικ)ό Κόμμα (ΒΝΡ) εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές με 6,2%. Το συγκεκριμένο κόμμα διακρίνεται για έντονα ρατσιστικά χαρακτηριστικά, αφού στο καταστατικό του κόμματος υπάρχει πρόνοια βάσει της οποίας μέλος μπορεί να γίνει μόνο ένας λευκός αυτόχθων Βρετανός.
Σε κάθε περίπτωση είναι πραγματικά ανησυχητική η στροφή των λαϊκών στρωμάτων σε ακροδεξιά κόμματα, εν καιρώ μάλιστα οικονομικής κρίσης. Οπως και στη «μαύρη» δεκαετία του ’30, έτσι και σήμερα εμφανίζεται η φαιά πανούκλα της Ακροδεξιάς. Μοντέρνα, δικτυωμένη ηλεκτρονικά, ρητορικά ευέλικτη στο περίβλημά της, παραμένει εξίσου βίαιη και απάνθρωπη με την παλαιά εκδοχή της σε περιόδους φασισμού. Μολονότι η επανάληψη του κλασικού τύπου φασισμού φαίνεται αδύνατη, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, ωστόσο με την άνοδο της Ακροδεξιάς στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή εκείνο που παρατηρείται είναι το γεγονός πως ωθείται η δημοκρατία σε μορφές πλέον έκλειψης. Όταν ο γερμανικός ναζισμός άρχισε να απλώνεται πάνω από την Ευρώπη, τα περισσότερα κράτη ήσαν προετοιμασμένα να την αποδεχτούν, γιατί τα καθεστώτα ήσαν δικτατορικά. Εκτός από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, στην Ευρώπη, παραμονές της ναζιστικής έλευσης, υπήρχαν, φερ’ ειπείν, οι δικτατορίες του Φράνκο στην Ισπανία (1936), του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία(1926), του Ντόλφους (1933) και Σούσνιχ (1934) στην Αυστρία, του Μεταξά στην Ελλάδα (1936), του Λάρκα στην Εσθονία (1933), του Ουλμάνις στη Λετονία (1934), του Βολντεμάρας στη Λιθουανία (1929), του Γκέμπες (1932) και Σάλασι (1935) στην Ουγγαρία, του Πιλσούντσκυ(1926) και Ρυτζ-Σμίγκλυ(1935) στην Πολωνία κ.λπ. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα καταλαμβάνουν την εξουσία μόνο με πραξικόπημα. Το παράδειγμα του Χίτλερ δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Το κόμμα του, το ΝSDΑΡ, ξεκίνησε το 1924 με ποσοστό 3% ενώ το 1932 βγήκε πρώτο κόμμα. Το Κόμμα της Φάλαγγας του Φράνκο έκανε περίπου το ίδιο. Σήμερα, πολλοί Ισπανοί φαίνεται ότι στρέφονται προς την εθνο-ρωμαιοκαθολική πρωτοφασιστική, πατριδοκάπηλη ιδεολογία του φρανκισμού που εκδηλώνεται όλο και πιο φανερά μέσα από τις τάξεις τού συντηρητικού «λαϊκού κόμματος». Όμως στην πατριδοκαπηλεία της Ακροδεξιάς -όπως εύστοχα έχει διατυπωθεί- δεν απαντά κανείς με έναν απρόσωπο, θολό, ομογενοποιημένο κοσμοπολιτισμό τύπου ΗΠΑ ή ΕΕ. Πολύ δε περισσότερο αν λάβει κανείς υπόψη του διεθνώς την αντιφατική ιδεολογία της νέας δεξιάς που συνδυάζει την ισλαμοφοβία με τον ακραίο φιλελευθερισμό και όπου η ακροδεξιά εκδοχή της πέρα από την κατασταλτική πολιτική έναντι της λαθρομετανάστευσης, υποστηρίζει τον ταυτόχρονο περιορισμό της κρατικής παρέμβασης και της φορολογίας. Πρόκειται δηλαδή για μια Ακροδεξιά της εποχής του νεοφιλευθερισμού και όχι του μεσοπολέμου, όταν η έμφαση τότε δινόταν στην κρατική παρέμβαση. Αυτή λοιπόν η νέα ακροδεξιά αποτελεί το DΝΑτου μετανεωτερικού καπιταλισμού που ως πολιτικό σαπρόφυτο υπονομεύει το δημοκρατικό πολιτισμό του 21ου αιώνα. Γι’ αυτό και χρήζει ειδικής πολιτικής και κοινωνικής μελέτης και, κυρίως, αντιμετώπισης ώστε να μην επαναληφθούν με την ανοχή των πολιτών φαινόμενα εκκόλαψης του αβγού του φιδιού.  
*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. 
Από το kapistri 

Δεν υπάρχουν σχόλια: