Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Τα αδιέξοδά μας
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Φωτογραφία
Ο Ιούλης είναι μήνας πικρός. Είναι μέρες μνήμης, απολογισμού, περισσυλλογής και ανάτασης για να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε, να αντιστεκόμαστε και να δημιουργούμε. Σήμερα όμως, 36 χρόνια μετά το πραξικόπημα και την εισβολή, οι μέρες αυτές είναι, όσο ποτέ άλλοτε, μέρες περισυλλογής μπροστά στα συσσωρευμένα αδιέξοδά μας. Το εσωτερικό μας μέτωπο είναι θρυμματισμένο, η κοινωνία διαβρώθηκε από όλα αυτά τα αρνητικά που χαρακτηρίζουν τις ανεπτυγμένες κοινωνίες, με μια δόση επιπλέον αρχοντοχωριατισμού και υπερβολής. Το ίδιο ισχύει και για το κυπριακό κράτος που διαβρώθηκε από τη διαπλοκή, το ρουσφέτι και τις κάθε είδους πελατειακές σχέσεις. Τα πολιτικά κόμματα αντί να παράγουν πολιτική περιορίζονται στην οικοδόμηση ενός πελατειακού συστήματος που καταρρακώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι πολίτες συμμετέχουν στο σύστημα αυτό καθώς είναι πεπεισμένοι πως τα περί αξιοκρατίας είναι μόνο διακηρύξεις και ότι και για το διορισμό ακόμη μιας καθαρίστριας χρειάζεται η κινητοποίηση των κομματικών μηχανισμών στα πιο ψηλά τους επίπεδα. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα σκάνδαλα και η διαφθορά είναι φαινόμενα απειλητικά για την επιβίωσή μας ως λαού σε μια ημικατεχόμενη χώρα. Εξάλλου, με τη διαφθορά και τη διαπλοκή υποβαθμίζεται ο δημόσιος χώρος και επιπλέον ακυρώνονται στοιχεία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ακυρώνεται το κράτος δικαίου, ακυρώνεται ο κώδικας της αξιοκρατίας, ακυρώνονται όλα όσα θα πρέπει να χαρακτηρίζουν μια ευνομούμενη πολιτεία.
Είναι δυνατό κάτω από τέτοιες συνθήκες να γίνεται λόγος για αντίσταση στην κατοχή; Και ποιος θα υπερασπιστεί το δημοκρατικό πολίτευμα όταν η Πολιτεία ολιγαρχοκρατείται; Και ασφαλώς περιμένει κανείς από μια εξουσία της Αριστεράς ένα άλλο ήθος. Διαφορετικά επαληθεύεται αυτό που συχνά επαναλαμβάνεται και που απαξιώνει τη δημοκρατία, το τόσο επικίνδυνο, «όλοι είναι οι ίδιοι».
Στο καθεαυτό πολιτικό θέμα, το αδιέξοδο είναι επίσης ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Τριάντα έξι χρόνια μετά την τουρκική εισβολή είναι καιρός επιτέλους να ξεφύγουμε από τα παλαιολιθικά κατάλοιπα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου και να υιοθετήσουμε μια νέα στρατηγική. Αφού καλά γνωρίζουμε πως η στρατηγική που ακολουθήσαμε όλα αυτά τα χρόνια αποενοχοποίησε σταδιακά την Τουρκία, η κατοχή ξεχάστηκε και όλα τα σχέδια που μας προτείνονται, στη βάση των δικών μας βεβαίως αποδοχών και της δικής μας πολιτικής, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων και στη μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο με την υψηλή επικυριαρχία των Αγγλοαμερικανών. Χρειαζόμαστε ένα όραμα για να επιβιώσουμε σ’αυτό τον τόπο που να στοχεύει στην οικοδόμηση ενός κράτους με κανόνες αξιοκρατίας και κοινωνικής ευαισθησίας για όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα θρησκείας, εθνικής καταγωγής ή γλώσσας. Χρειαζόμαστε ένα όραμα για να επιβιώσουμε σ’ αυτό τον τόπο που θα υιοθετεί μια νέα στρατηγική, αφήνοντας πίσω της τα ψυχροπολεμικά κατάλοιπα της δεκαετίας του ’70. Μιας στρατηγικής που θα υιοθετεί τον απεγκλωβισμό μας από τα σημερινά αδιέξοδα που απειλούν την ίδια την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, του μόνου στηρίγματος που μας έχει απομείνει για το μέλλον. Χρειαζόμαστε ένα όραμα για να επιβιώσουμε σ’ αυτό τον τόπο που θα αφήνει πίσω του το φυλετικό διαχωρισμό με εκ περιτροπής προεδρίες και τα συνακόλουθα. Χρειαζόμαστε μια νέα στρατηγική που πάντα είναι δυνατή, αν ρεαλιστικά μελετήσουμε τις διεθνείς ισορροπίες και την προσαρμόσουμε σ’ αυτές. Αυτοί που λένε πως η μόνη ορθή στρατηγική παραμένει πάντα αυτή που υιοθετήθηκε στη δεκαετία του ’70, είναι είτε κουρασμένα μυαλά που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στα μεταψυχροπολεμικά δεδομένα, είτε στηρίζουν τα συμφέροντα μιας μερίδας της μεταπρατικής κυπριακής αστικής τάξης που πορεύεται πάντα με μια λεβαντίνικη λογική. Μια λογική που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα και μελλοντικά απειλεί την ίδια την επιβίωσή μας, πρώτα βέβαια ως ελληνισμού στη γωνιά αυτή της Μεσογείου και κατά δεύτερο λόγο ως Κυπρίων είτε με ελληνική είτε με τουρκική ταυτότητα και συνείδηση. Και που συμβιβάζεται ασφαλώς με τις νεο-οθωμανικές επιδιώξεις.
*Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης. * Ε-mail: stephanos.constantinides@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: