Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Το πικρό "μάθημα" του 16

Από το Μαρικάκι (ΠΟΝΤΙΚΙ)

Στις αρχές του 2007 είχε θεωρηθεί μεγαλειώδης νίκη του κινήματος κατά του άρθρου 16 η στροφή του Γιώργου Παπανδρέου στο παρά πέντε της διαδικασίας ψήφισης της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, με το οποίο κατοχυρώνεται ο δημόσιος χαρακτήρας της ανώτατης εκπαίδευσης. Μια μεγαλειώδης νίκη που οφειλόταν και στη συνάντηση των αριστερών νεολαίων με τις δυνάμεις από τη νεολαία και τη βάση του ΠΑΣΟΚ, όπως ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να λένε, τα ηγετικά στελέχη από τον κατακερματισμένο πια χώρο της πέραν του ΚΚΕ αριστεράς.
Η Αριστερά τότε πανηγύριζε τη νίκη της για καιρό, ακόμη και όταν η αίγλη του κατορθώματος είχε παρέλθει, ακόμη και όταν ήταν φανερό ότι αυτή η νίκη δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να εξασφαλίσει χρόνο στις δύο πλευρές: από τη μία στον Γιώργο που κάνοντας έναν ελιγμό (και ουδόλως δεν υπαναχώρησε από τη θέση του για τα ιδιωτικά ΑΕΙ όπως πίστευαν μερικοί) πέτυχε πρόσκαιρα αντιπολιτευτικά οφέλη και κυρίως τη σύσφιξη των δεσμών με το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, κάτι που του φάνηκε ιδιαιτέρως χρήσιμο στη διαδικασία των εσωκομματικών εκλογών μερικούς μήνες αργότερα.
Κι από την άλλη για την αριστερά, η οποία, αν και είχε σπαταλήσει χρόνο εδώ και μια δεκαετία, όφειλε να μην επαναπαυτεί αλλά να έχει τη διορατικότητα να δει αυτό που έρχεται και να βρει έναν τρόπο να απαντήσει πείθοντας παράλληλα την κοινωνία. Η εξύμνηση του 16 συνεχίστηκε ακόμα κι όταν είχε φανεί ότι ο Δούρειος Ίππος των Κολεγίων είχε ανοίξει διάπλατα την πόρτα για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, ή εν πάσει περιπτώσει εμπορευματοποιημένα ΑΕΙ, με το συνταγματικό άρθρο να ξεπέφτει σε ρόλο φύλλου συκής.
Αντ’ αυτού η αριστερά χρησιμοποίησε τη νίκη της σε μία μάχη (και όχι στον πόλεμο) ίσα για να θρέψει την χαμένη της αυτοπεποίθηση. Κι ενώ ήταν φανερό το πού οδεύουν τα πράγματα, κι ενώ μεσολάβησε η έκρηξη του Δεκέμβρη που υποτίθεται ότι μαρτυρούσε μια αγωνιστική έως και επαναστατική διαθεσιμότητα, οι «νικηφόροι» αγώνες του 16 δεν επαναλήφθηκαν. Σήμερα το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο στην ουσία παραδίδεται πλήρως στις ορέξεις των επιχειρηματικών συμφερόντων, σαφώς όχι μόνο των τοπικών. Και πανεπιστήμιο του οποίου η ανεξαρτησία δεν διασφαλίζεται αλλά δεσμεύεται μέσω «χορηγιών», χρηματοδοτήσεων, αγορασμένων εδρών, κ.λπ. υπό το αδιαφορο βλέμμα μιας κυβέρνησης που δεν έχει την παραμικρή όρεξη να ελέγξει κανέναν, αντιθέτως ξεπουλάει όσο όσο, είναι ένα ερώτημα αν μπορεί να λέγεται πανεπιστήμιο.
Ξαναγυρίζοντας, στα κατορθώματα της αριστεράς, εκ των υστέρων μπορεί κανείς να πει ότι προφανώς και δεν αρκούσε η αντίκρουση της αναθεώρησης του άρθρου 16 και προφανώς δεν αρκούσε το να στοιχηθούν πίσω από έναν μίνιμουμ σκοπό (καθότι ατελής και βραχυπρόθεσμος) οι δυνάμεις που σήμερα ξανασυναντιούνται με αφορμή το μνημόνιο. Τότε, περαιτέρω διεργασίες όσμωσης δεν υπήρξαν και κάθε κατεργάρης ξαναγύρισε στον πάγκο του.
Σήμερα μπορεί η αριστερά να δει πέρα από το μνημόνιο και τις παραλλαγές του που ήδη μας φοριούνται; Γιατί το μνημόνιο δεν ήρθε ουρανοκατέβατο, μας παρουσιάστηκε εξαιτίας των δημοσιονομικών μας ελλειμμάτων και του χρέους όσο κι αν εκ των υστέρων οι πιστωτές μας παίζοντας με τη νοημοσύνη μας μιλούν για λάθος προτεραιότητες. Αν πάψει το μνημόνιο να υφίσταται αύριο το πρωί μπορούμε να συνεχίσουμε σαν να μην έγινε τίποτα; Ή μήπως τελικά μας αρκεί να διαδηλώσουμε την αντίθεσή μας και όχι να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας...
Οι αγώνες είναι αξιοσέβαστοι αλλά οι νίκες κρίνονται εκ του αποτελέσματος.
Μπορεί η αριστερά να διδαχθεί από το πικρό μάθημα του άρθρου16;

Δεν υπάρχουν σχόλια: