Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

ΕΝΕΡΓΩΣ

Σε απεργιακό αναβρασμό η Ευρώπη
Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Ενας πρώτος γύρος κατεδάφισης των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά και σκληρής αντιπαράθεσης των εργαζομένων με τις ευρωπαϊκές αντεργατικές πολιτικές οδήγησε - και, κυρίως, οδηγεί - την Ευρώπη σε απεργιακό φθινόπωρο. Η Ελλάδα αποτέλεσε το μάθημα. Φαίνεται πως ο αγώνας των εργαζομένων ενάντια στην κυβέρνηση του μνημονίου, του ΔΝΤ και των τραπεζιτών, αποτέλεσε έμπνευση για τους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης να παλέψουν και αυτοί ενάντια στις επιθέσεις του χρεοκοπημένου νεοφιλελευθερισμού. Ήδη η εργατική αντίσταση απλώνεται από τις Δυτικές χώρες προς αυτές της Κεντρο/Ανατολικής Ευρώπης. Με άλλα λόγια, δεν ήσαν μόνο οι εργάτες της Γαλλίας που βγήκαν σε απεργίες και ογκώδεις διαδηλώσεις τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη. Και, βέβαια, δεν ήσαν μόνο οι μεγάλες απεργίες στην Ισπανία ή οι τεράστιες διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες και οι κινητοποιήσεις που εξαγγέλθηκαν σε Γερμανία, Ιταλία και Βρετανία ενάντια στην κυβερνητική δημοσιονομική πολιτική εις βάρος των μισθωτών και των ανέργων. Θυμίζουμε τη μεγάλη απεργία των εργαζομένων στο μετρό του Λονδίνου. Αλλά και άλλες πρωτεύουσες γνώρισαν διαδηλώσεις και απεργίες, μέσα από τις οποίες οι εργαζόμενοι απαντούσαν στην καπιταλιστική κρίση και την αντεργατική επίθεση είτε κυβερνήσεων είτε της ίδιας της Ε.Ε. Αναμφίβολα, η οικονομική κρίση και τα μέτρα λιτότητας οδήγησαν στους δρόμους χιλιάδες εργαζομένους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Στην Πολωνία, οι εργαζόμενοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Αλληλεγγύης, της ΟΡΖΖκαι της FΖΖ. Μάλιστα οι απεργίες στην Πολωνία θα συνεχιστούν καθώς οι σιδηροδρομικοί ετοιμάζουν γενική απεργία την 28η Οκτωβρίου. Διαδηλωτές-απεργοί συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ στο Βουκουρέστι. Η ρουμανική οικονομία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, αποτέλεσμα της «θεραπείας» που συνοδεύει τις δόσεις των δανείων που έχει παραχωρήσει το ΔΝΤ. Οι μισθοί στο δημόσιο έχουν περικοπεί κατά 25%, ο ΦΠΑ έχει πάει στο 24% και χιλιάδες εργαζόμενοι στο δημόσιο βρίσκονται αγκαλιά με την ανεργία. Στην Πράγα έγινε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων. Οι εργαζόμενοι εναντιώθηκαν στις κατά 10% περικοπές των μισθών. Το χρέος της Τσεχίας ισοδυναμεί μόλις με το 37,5% του ΑΕΠ, όμως οι Βρυξέλλες πιέζουν για συμπίεση του ελλείμματος στο 3% του Συμφώνου Σταθερότητας έως το 2013. «Δεν είμαστε σκλάβοι» ήταν από τα κεντρικά συνθήματα της διαδήλωσης. Στο μεταξύ στην Μπρατισλάβα έγινε η μεγαλύτερη εργατική κινητοποίηση στην ιστορία της Σλοβενίας. Να σημειώσουμε πάντως πως στις Βρυξέλλες τουλάχιστον 100.000 εργαζόμενοι πήραν μέρος στη διαδήλωση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων. «Αυτοί με την καταστροφή, εμείς με την ανατροπή», ήταν από τα βασικά συνθήματα. Τα συνδικάτα έστελναν ένα μήνυμα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή που πρότεινε την επιβολή νέου προστίμου σε όσες χώρες της Ευρωζώνης δεν περιορίζουν το χρέος τους ή έχουν υπερβολικές δαπάνες. Σε γενικές γραμμές, πληθαίνουν οι διαμαρτυρίες καθώς οι πολίτες της Ευρώπης παρατηρούν πως η Ευρωζώνη από άξονας αλληλεγγύης που προοριζόταν να γίνει μεταξύ των εθνικών οικονομιών στην ουσία εργάζεται προς την κατεύθυνση δημιουργίας ζώνης ενός σκληρού και άγριου ανταγωνισμού ανάμεσα στα μέλη της. Για πολλούς αναλυτές έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό γερμανικής κυριαρχίας. Εν πάση περιπτώσει, η απουσία μιας ενιαίας μακροοικονομικής πολιτικής σε επίπεδο Ευρωζώνης ενισχύει τις τάσεις ανισόμετρης ανάπτυξης που από φύση έχει ο καπιταλισμός, ενδυναμώνοντας έτσι τις διαδικασίες χωρισμού της Ευρωζώνης σε χώρες του «πυρήνα» και της «περιφέρειας». Πέραν όμως τούτου, βιώνουμε μια μεγάλη οικονομική κρίση, μια «οργανική κρίση» (με τον όρο του Γκράμσι) του νεοφιλελευθερισμού, εντός του οποίου το κεφάλαιο δεν ξεπερνά αλλά ανακυκλώνει τις κρίσεις του. Άλλωστε, το καπιταλιστικό σύστημα εμπεριέχει μια σειρά θεμελιωδών αντιφάσεων που συγκρούονται και συνεπώς παράγουν μια κοινωνία κρίσεων και εντάσεων (λόγου χάρη, ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία ή στην παραγωγή και κατανάλωση). Στην παρούσα πάντως φάση, η κρίση ήδη μετατοπίζεται από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στα δημόσια οικονομικά. Έτσι δημιουργείται ένα πρόβλημα που δεν λύνεται εύκολα. Και ως τέτοιο θα απασχολεί όλους την επόμενη τουλάχιστον δεκαετία. Ως εκ τούτου, απαιτείται κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς, ώστε να εξοστρακισθούν πολιτικές κατεδάφισης των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
* Ο Κώστας Γουλιάμος είναι Αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: