Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ:Η άνοδος της άκρας δεξιάς

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Φωτογραφία
  Οι πρόσφατες εκλογές στη Σουηδία, μια χώρα με μακρά σοσιαλδημοκρατική παράδοση καθώς και με παράδοση ανεκτικότητας, ανέδειξαν για πρώτη φορά ένα κόμμα της Άκρας Δεξιάς, τους «Σουηδούς Δημοκράτες». Το ακροδεξιό αυτό κόμμα υπό την ηγεσία ενός τριαντάχρονου πολιτικού, μπήκε στη Βουλή με ποσοστό 5,7% και 20 έδρες, έστω και αν ο ηγέτης του, Τζίμι ΄Ακεσον, είχε αποκλειστεί από κάθε τηλεοπτικό διάλογο με την κατηγορία ότι υποδαύλιζε το ρατσισμό. Το 4% που ήταν το όριο για να μπει στη Βουλή ξεπεράστηκε σχεδόν κατά δύο μονάδες. Η Κεντροδεξιά που κέρδισε τις εκλογές, μη έχοντας πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, σχημάτισε κυβέρνηση μειοψηφίας, αλλά ο πρωθυπουργός Φρέντρικ Ράινφελντ απέκλεισε κάθε συνεργασία με τους Ακροδεξιούς. Οι Σοσιαλδημοκράτες σημείωσαν τα χειρότερα ποσοστά των τελευταίων εκατό ετών.
Η περίπτωση της Σουηδίας δεν είνα μοναδική. Η άνοδος της Άκρας Δεξιάς είναι ένα φαινόμενο που συναντάται σε όλη την Ευρώπη. Σε μερικές μάλιστα ευρωπαϊκές χώρες το ποσοστό της Άκρας Δεξιάς κυμαίνεται μεταξύ 10 και 20%. Τα αίτια της ανόδου αυτής θα πρέπει να αναζητηθούν κυρίως στην αύξηση της μετανάστευσης προς την Ευρώπη. Βεβαίως αρκετές από τις ευρωπαϊκές χώρες ήταν και στο παρελθόν χώρες υποδοχής μεταναστών. Επρόκειτο όμως για μετανάστες που προέρχονταν κατά κανόνα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αυτές του Νότου, με το ίδιο ως επί το πλείστον πολιτισμικό υπόβαθρο, οι οποίοι ενσωματώνονταν εύκολα στις κοινωνίες των χωρών υποδοχής. Αντίθετα οι σημερινοί μετανάστες προέρχονται από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ασία και στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι μουσουλμάνοι με ισχυρές δικές τους διαφορετικές αξίες, με ισχυρά δικά τους χαρακτηριστικά αλλά και διεκδικήσεις που δυσκολεύουν την ενσωμάτωσή τους. Οι κοινωνιολόγοι γνωρίζουν ότι κάθε κοινωνία έχει ορισμένα όρια ανεκτικότητας και όταν τα όρια αυτά ξεπεραστούν, τότε, κάνουν την εμφάνισή τους ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Σε χώρες μάλιστα όπως η Ελλάδα που δεν έχει τις αναγκαίες υποδομές υποδοχής και επιπλέον αντιμετωπίζει τα δικά της δύσκολα οικονομικά προβλήματα, η κατάσταση γίνεται εκρηκτική. Αλλά ακόμη και σε χώρες που έχουν παράδοση στην υποδοχή μεταναστών δημιουργούνται γκέτο και δύσκολες συνθήκες διαβίωσης των νέων μεταναστών.
Πρέπει να σημειωθεί επίσης η υποχώρηση της Αριστεράς σε όλη την Ευρώπη και η άνοδος στην εξουσία των κομμάτων της Δεξιάς. Η Κύπρος, η Ελλάδα και η Ισπανία είναι οι εξαιρέσεις στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά και στις τρεις αυτές χώρες τα προβλήματα της μετανάστευσης προκαλούν έντονες κοινωνικές αναταράξεις. Η Κύπρος λόγω της κατοχής και του εποικισμού αντιμετωπίζει έντονο πρόβλημα δημογραφικής αλλοίωσης. Για τον λόγο αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να αντιμετωπιστεί το θέμα της λαθρομετανάστευσης. Καθώς όπως συνέβηκε και με μια σειρά άλλα κοινωνικά φαινόμενα ναρκωτικά, εγκληματικότητα, χουλιγκανισμός - τα οποία εισήχθησαν στην κυπριακή κοινωνία, τίποτε δεν αποκλείει και την εμφάνιση παρόμοιων φαινομένων που αναπτύχθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη και οδήγησαν στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Για την ώρα δεν υπάρχει στην Κύπρο ακροδεξιό κόμμα με ξενοφοβικές και ρατσιστικές καταβολές και αυτό είναι ακόμη ένας λόγος για να ληφθούν προληπτικά μέτρα και να υιοθετηθεί η σωστή μεταναστευτική πολιτική. Διότι δεν είναι δυνατόν να «ποινικοποιούνται» οι ανησυχίες του απλού πολίτη και να κατηγοριοποιείται ως «ρατσιστής» και «ξενοφοβικός», όταν επικαλύπτονται τα φαινόμενα αυτά κάθε φορά που εκδηλώνονται μέσα από κρατικές και κομματικές συμπεριφορές με τον μανδύα της «νομότυπης» κάλυψης. Καθώς ό,τι είναι «νόμιμο» δεν είναι και ηθικό. Ούτε και συμπεριφορές που καλύπτονται από τις κομματικές νομενκλατούρες, επειδή εξυπηρετούν συμφέροντα, αυτόματα «ηθικοποιούνται», ενώ αυτές των απλών πολιτών είναι «ρατσιστικές» και «ξενοφοβικές». Η Κύπρος αν και δεν έχει ενοχές αποικιοκρατικού παρελθόντος, οφείλει να συμβάλει στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος, αλλά στο μέτρο των δυνατοτήτων της. Αυτοί όμως οι οποίοι για αιώνες εκμεταλλεύτηκαν τους λαούς του Τρίτου Κόσμου και τους οδήγησαν στα σημερινά χάλια εξαθλίωσης, έχουν και την ευθύνη να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες μετατοπίσεις των «κολασμένων» που ψάχνουν να αποφύγουν την πείνα, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης γενικότερα, τους πολέμους και όλα τα άλλα καλά με τα οποία η πολιτισμένη Δύση τους προικοδότησε.

* Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης. stephanos.constantinides@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: