Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

ΕΝΕΡΓΩΣ:Η παραμυθία της διεθνούς απομόνωσης

Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Οι επικρίσεις για την πολιτική του Προέδρου της Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, άρχισαν με την ανάληψη των καθηκόντων του. Από τότε μέχρι και σήμερα ο κ. Χριστόφιας βρίσκεται στο στόχαστρο μιας άνευ προηγουμένου ισοπεδωτικής - σε πολλές περιπτώσεις - κριτικής, της οποίας κυρίαρχο πρόταγμα είναι η διεθνής απομόνωση της χώρας. Μάλιστα ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι, τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, προσπαθούσαν κατά καιρούς να διατυπώσουν το επιχείρημα ότι η Κυβέρνηση Χριστόφια - λόγω ιδεολογικού εγκλωβισμού - έδειχνε να διολισθαίνει σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας ή περιχαράκωσης, με αποτέλεσμα η χώρα να μην μπορεί να προκαλέσει τις όποιες πρωτοβουλίες για διεθνείς σχέσεις και επαφές. Έτσι το μείζον πολιτικό πρόβλημα ήταν (και, εν πολλοίς, για τους εν λόγω πάντοτε κύκλους παραμένει) ότι η Κυβέρνηση έχει περιέλθει σε μια κατάσταση διεθνούς «πολιτικής απομόνωσης». Τα παραπάνω επιχειρήματα, ως είναι φυσικό, διαψεύδονται από το οδοιπορικό του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, σε πλείστες χώρες εντός και εκτός Ευρώπης. Και βέβαια η άφιξη του ίδιου του Πάπα και πρόσφατα των κ.κ. Μεντβέντεφ, Μπούζεκ και Ντανίλο Τουρκ στην Κύπρο αποτελούν ισχυρή απάντηση σε όλες εκείνες τις επικρίσεις. Αν στο μεταξύ υπολογιστούν οι προγραμματισμένες αφίξεις ηγετών από χώρες σημαντικής πολιτικής βαρύτητας και ισχύος (Σαρκοζί, Μέρκελ κ.λπ.), τότε οι κλιμακούμενες επικρίσεις περί διεθνούς απομόνωσης της Κύπρου καταχωρούνται αναμφίβολα στη βίβλο της πολιτικής παραμυθίας. Θα μπορούσε δε κάλλιστα να ισχυριστεί κανείς ότι αυτή η πολιτική παραμυθία εξάγει στην κοινή γνώμη την αμηχανία τακτικής ενός κύκλου επικριτών απέναντι στην κυβερνητική κινητικότητα. Εν πάση περιπτώσει, είναι αλήθεια ότι οι επαφές του Προέδρου της Δημοκρατίας σε διεθνές επίπεδο αποσκοπούν - και δη υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες - όχι μόνο στο κυπριακό αλλά και στην ενίσχυση της οικονομίας. Με αυτό ως δεδομένο, τόσο ο Πρόεδρος όσο και τα μέλη της Κυβέρνησης δεν πρέπει να (αυτο)παγιδεύονται στα μικροπολιτικά παίγνια μιας ορισμένης μερίδας της αντιπολίτευσης, εφόσον κύριος στόχος είναι και παραμένει η ουσιαστική αναβάθμιση της πολιτικής στρατηγικής της Λευκωσίας σε όλα τα μέτωπα. Πολύ δε περισσότερο όταν η Λευκωσία γνωρίζει και αναγνωρίζει πως δεν μπορεί να εκλαμβάνονται ορισμένες εξελίξεις στη διεθνή σκηνή (συμπεριλαμβανομένων και των συγκυριακών) ως μόνιμες τάσεις ή/και το αντίστροφο. Ας πάρουμε ως παράδειγμα όσα διαδραματίζονται στους κόλπους των Βρυξελλών. Ο μηχανισμός, φερ’ ειπείν, της εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. - που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε κατάσταση γραφειοκρατικής παράλυσης - προβληματίζει δίχως άλλο κάθε κριτικά σκεπτόμενο πολίτη αφού βλέπει πως ενώ η Κύπρος αποτελεί σημείο στη «σφαίρα προνομιακού ενδιαφέροντος» των χωρών με γεωπολιτική ισχύ, εν τούτοις η συγκομιδή καρπών, τουλάχιστον στο κυπριακό, παραμένει ένα εξαιρετικά δύσκολο ζήτημα. Ορθώς επομένως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας, εντείνει τις προσπάθειες διεθνών επαφών πολυπολικού χαρακτήρα, λαμβάνοντας ωστόσο περισσότερο υπόψη από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν τις ιδιαίτερες συνθήκες αλλά και τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας. Για τον κ. Χριστόφια φαίνεται πως αυτή η οπτική στρατηγικής δεν παράγει ένα «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος». Τουναντίον, μια τέτοια πολυπολική προσέγγιση αναπτύσσει δυναμικές που αναμένεται να ενισχύσουν ταυτόχρονα τόσο την ανάπτυξη (κοινωνική και οικονομική) της Κύπρου όσο και τον δέοντα βαθμό αλληλεγγύης απέναντι στο κυπριακό. Ωστόσο, η εν λόγω επιτελική προσέγγιση πρέπει να θεμελιωθεί μέσα από την ανάπτυξη και υλοποίηση μιας ειδικής πολιτικής κουλτούρας από πλευράς κομμάτων με άξονα την πολυπολικότητα πλέον των διεθνών σχέσεων. Άλλωστε μια τέτοια κουλτούρα μπορεί να μας οδηγήσει ως χώρα στον απεγκλωβισμό από λογικές καθήλωσης, μεμψιμοιρίας, γογγυσμού και αυταρέσκειας. Εν κατακλείδι, όσο οι πολυπολικές διεθνείς σχέσεις αποβαίνουν όλο και πιο καθοριστικές - λειτουργώντας μάλιστα και ως κυρίαρχη κατεύθυνση ή επιρροή προς την εσωτερική διακυβέρνηση - τόσο περισσότερο η καθημερινή μας πολιτική επικοινωνία οφείλει να διαπλάσει αξιόπιστα πρότυπα πολιτικής συλλογικότητας και δράσης. Μόνο έτσι μπορεί να ελαχιστοποιηθεί η παρατηρούμενη στο κομματικό πεδίο, βαρβαρότητα της καχυποψίας των πάντων για τους πάντες όπως και η «ρεαλιστική» αγριότητα του πολιτικού λόγου. Μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστεί σε βάθος και το πάγιο αίτημα των πολιτών περί εμβάθυνσης και ποιότητας της δημοκρατίας και των πολιτικών σχέσεων.
* Ο Κώστας Γουλιάμος είναι Αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. 
Φιλελεύθερος 

Δεν υπάρχουν σχόλια: