Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

ΕΝΕΡΓΩΣ

Τα στρατηγικά αδιέξοδα της Νεοδεξιάς
Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Πριν από λίγο καιρό από αυτή τη στήλη είχα αναφερθεί στο γεγονός ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε αφετηρία απεργιακού αναβρασμού. Σε εκείνο το άρθρο, υποστήριζα πως ένας πρώτος γύρος κατεδάφισης των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά και σκληρής αντιπαράθεσης των εργαζομένων με τις ευρωπαϊκές αντεργατικές πολιτικές, θα οδηγήσει την Ευρώπη σε απεργιακό φθινόπωρο. Ειδικότερα, το τελευταίο διάστημα έχει αρχίσει να διαμορφώνεται - κατά γενική ομολογία - μια εκρηκτική πολιτικο/κοινωνική ατμόσφαιρα. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, τη βδομάδα που πέρασε (και όχι μόνο), πραγματοποιήθηκε μια από τις μεγαλύτερες απεργίες των τελευταίων δεκαετιών. Το αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι στις απεργιακές κινητοποιήσεις συμμετέχουν κάθε φορά πάνω από τρία εκατομμύρια εργαζόμενοι. Εσχάτως προστέθηκε και η νεολαία καθώς διερωτάται πώς θα βρει πλέον δουλειά όταν, υπό τις παρούσες νεοφιλελεύθερες συνθήκες και πολιτικές, θα εξακολουθούν να εργάζονται οι παππούδες τους. Σε κάθε περίπτωση, μισθωτοί και εργαζόμενοι στη Γαλλία καταλαβαίνουν αυτό ακριβώς που δεν αντιλαμβάνεται η Νεοδεξιά, ότι δηλαδή το διακύβευμα της κρίσης δεν είναι τα οικονομικά μέτρα αλλά το μέλλον της ίδιας της γαλλικής κοινωνίας και συνεπώς η ποιότητα της δημοκρατίας τόσο στη Γαλλία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Άλλωστε με οικονομικά μόνο μέτρα δεν ασκείται υπεύθυνη μακρο-πολιτική. Τουναντίον, παρατείνεται αν δεν εκτρέφεται η κρίση και, συνάμα, η αποσάθρωση του κράτους πρόνοιας.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο γεγονός ότι το κίνημα των Γάλλων παρακολουθούν τα εντός και εκτός Ευρώπης ολιγαρχικά κέντρα του παγκόσμιου κεφαλαίου. Κέντρα που χρησιμοποιούν την κρίση «χρέους-ελλειμμάτων» ώστε να οικοδομήσουν μια Ευρώπη στα μέτρα των πάσης πολιτικής φύσης νεοφιλελεύθερων κύκλων. Ταυτόχρονα, οι εν λόγω κύκλοι συσπειρώνονται γύρω από την πολιτική φιλοσοφία και πρακτική της κ. Αngela Dorothea Μerkel. Αυτή όμως η στήριξη - ως απότοκος στρατηγικών και ιδεολογικών αδιεξόδων της Νεοδεξιάς - μετασχηματίζει αφενός την Ευρωζώνη σε πεδίο γερμανικής κυριαρχίας αφετέρου καταδικάζει την Ευρώπη σε πρακτικές ασύμμετρης λιτότητας. Η γερμανική ελίτ (Νεοδεξιά, σοσιαλδημοκράτες και τραπεζικό κατεστημένο Φρανκφούρτης) μολονότι φοβούνται το εκρηκτικό αδιέξοδο της «λογικής» Σαρκοζί, εν τούτοις αντιδρούν με πλήρη πολιτική σκλήρυνση. Μάλιστα ο Πρόεδρος της Βundesbank ΑlexWeberζήτησε από την ΕΚΤ όχι μόνο να μην αγοράζει κρατικά ομόλογα ευρωπαϊκών κρατών αλλά και να ανεβάσει τα επιτόκια. Υπενθυμίζουμε πως με το μέτρο των μεγάλων περικοπών, η Γερμανία ωθεί κυριολεκτικά πλείστες περιφέρειες της Ευρώπης στο περιθώριο, υπονομεύοντας έτσι το ευρωπαϊκό εγχείρημα περί μείωσης των ανισοτήτων σε Ευρωζώνη και ΕΕ. Προς τούτο, έχει εύστοχα διατυπωθεί η θέση πως στη μεταπολεμική γερμανική ιστορία, η Δεξιά και το γερμανικό κεφάλαιο για πρώτη φορά επιδεικνύουν τόσο ισχυρή έλλειψη οποιασδήποτε κοινωνικής ευαισθησίας, φοβούμενοι ότι θα αναλάβουν πολύ περισσότερα βάρη από όσα θέλουν. Δεν είναι όμως λίγοι οι Ευρωπαίοι, αλλά και Γερμανοί παρατηρητές, που εκτιμούν ότι τα οικονομικά μέσα της Γερμανίας δεν επαρκούν για να κυριαρχήσει στην Ευρώπη. Ο ίδιος δε κ. Jean-Claude Juncker, επικεφαλής της Ευρωζώνης, εγκάλεσε πρόσφατα τη Γερμανία και τη Γαλλία για ανεύθυνη στάση αποικιοκρατικού τύπου απέναντι σε μικρότερες ή/και φτωχότερες χώρες τις οποίες εκμεταλλεύονται διά των εξαγωγών τους.
Ταυτόχρονα, η καγκελάριος Μerkel - μιλώντας πριν από λίγες μέρες στη νεολαία του συντηρητικού κόμματός της (CDU) - εγκαινίασε το δόγμα «δεν χρειαζόμαστε μια μετανάστευση που βαρύνει το κοινωνικό μας σύστημα». Πρόκειται για δόγμα που δίχως άλλο συμπλέει με τη σκλήρυνση των δημοσιονομικών κανόνων ΕΕ και Ευρωζώνης ενώ, παράλληλα, σηματοδοτεί την όξυνση της επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της εργασίας. Αναμφίβολα, οι ηγέτες των δύο ισχυρών κρατών της Ευρώπης επιδίδονται σ’ έναν ιδιότυπο ανταγωνισμό ρατσισμού και ξενοφοβίας. Μετά το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο Πρόεδρος της Γαλλίας ενάντια στους Ρομά, απελαύνοντας βίαια πολλούς από αυτούς, σειρά πήρε και η Γερμανίδα καγκελάριος με το εμπρηστικό της δόγμα ενάντια στους μετανάστες. Εν κατακλείδι, η εν λόγω στάση των δύο ηγετών είναι συμπληρωματική των μέτρων λιτότητας που επιβάλλονται στους λαούς και τους εργαζόμενους της Ευρώπης, καθώς η ξενοφοβία και ο ρατσισμός χρησιμοποιούνται πλέον ως ανάχωμα απέναντι στη λαϊκή οργή.

*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: