Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Επικοινωνιακά παιγνίδια

Από το KAPISTRI                 ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ 
                                      ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
                                     του Στέφανου Κωνσταντινίδη* 


Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι η επίσκεψη στην Κύπρο του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι Μουν αποτελεί αφεαυτής ένα πολιτικό γεγονός που έχει τη σημασία του, τα υπόλοιπα ήταν μέρος ενός εποκοινωνιακού παιχνιδιού που έστησαν, καθώς φαίνεται, Αγγλοαμερικανοί και Άγκυρα με έναν απαράμιλλο κυνισμό σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αποτελεί δε αφέλεια να πιστέψει κανείς ότι ο Αλεξάντερ Ντάουνερ δεν ήταν ο πιο σημαντικός εκτελεστικός κρίκος στο παιχνίδι αυτό. Άλλωστε ο ρόλος του Ντάουνερ εξελίσσεται σε πολύ χειρότερο και από αυτόν που διαδραμάτισε ο Αλβάρο ντε Σότο. Αν ο τελευταίος ήταν ένας τεχνοκράτης που φιλοδοξούσε να αναδειχτεί στο ύπατο αξίωμα του ΟΗΕ προσφέροντας υπηρεσίες στους Αγγλοαμερικανούς σε βάρος της Κύπρου, ο Ντάουνερ είναι ένας συντηρητικός πολιτικός με διεθνείς διασυνδέσεις με τα πιο συντηρητικά κέντρα της παγκοσμιοποιημένης εξουσίας την οποία υπηρετεί.
Η Άγκυρα πρωτοστάτησε για την επίσκεψη του Μπαν Κι Μουν, αν και φαίνεται πως η ιδέα προήλθε από το Λονδίνο και στηρίκτηκε από την Ουάσιγκτον. Το πιθανότερο είναι ότι οργανώθηκε στην αρχή με την ελπίδα πως θα ήταν δυνατό να ανακοινώσει κάποια πρόοδο ο Μπαν Κι Μουν στις διεξαγόμενες συνομιλίες.
Καθώς όμως πρόοδος δεν υπήρχε η κυπριακή πλευρά ήταν επιφυλακτική γι’ αυτή την επίσκεψη και ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών αμφιταλαντευόταν για την πραγματοποίησή της ώς την τελευταία στιγμή. Επομένως πραγματοποιήθηκε μάλλον με την επιμονή του αγγλοαμερικανικού παράγοντα και της Τουρκίας με τη συνδρομή Ντάουνερ που ήταν και ο διεκπεραιωτής της επί του εδάφους.

Το επικοινωνιακό σκηνικό που στήθηκε παρέπεμπε στη μόνιμη επωδό των δύο ηγετών, ως να μην υπήρχε το επίσημο κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία, ως να μην υπήρχε ο νόμιμος Πρόεδρός της και η νόμιμη κυβέρνησή της. Ακόμη χειρότερο έδωσε την εντύπωση στη διεθνή κοινή γνώμη ότι ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών επισκεπτόταν δύο κράτη, τους νότιους και τους βόρειους για να τους ενθαρρύνει να συνεργαστούν. Δύο «προεδρικά μέγαρα», δύο «πρόεδροι», δύο επίσημες δεξιώσεις, δύο επίσημες προσφωνήσεις και αντιφωνήσεις, δύο «κράτη» που επιδιώκει η Άγκυρα. Άλλωστε η επίσημη φρασεολογία δεν φαίνεται πουθενά, εκτός και αν κάνω λαθος, να αναφέρεται διαφορετικά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από ό,τι στον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Πρόκειται για τις «δύο Έξοχότητες». Το ότι η μία Εξοχότητα είναι ο αρχηγός του αναγνωρισμένου διεθνώς κράτους πουθενά δεν φαίνεται. Λέχθηκε πως υπήρχε συμφωνία που δεν τηρήθηκε από την τουρκική πλευρά και από τον ίδιο τον Ταλάτ. Και έτσι αν έχουν τα πράγματα και απαλλαγεί ο Ντάουνερ της ευθύνης που τον βαρύνει, τίθεται το ερώτημα πώς η τουρκική πλευρά θα εφαρμόσει μια οποιαδήποτε μελλοντική συμφωνία και δεν θα παρασπονδίσει όταν και σε αυτά ακόμη τα απλά δεν τηρεί τις συμφωνίες. Ποια εμπιστοσύνη θα έχει ο απλός Κύπριος πολίτης ότι δεν θα παγιδευτεί στο μέλλον αποδεχόμενος μια συμφωνία που θα διαλύει την Κυπριακή Δημοκρατία όπως αυτό επιδιωκόταν και με το σχέδιο Ανάν; Τουλάχιστον οι επισκέψεις των προηγούμενων Γενικών Γραμματέων του ΟΗΕ δεν