Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Η Ευρώπη σε κρίση
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*

Οι αυτορυθμιζόμενες υποτίθεται αγορές, αφού δημιούργησαν χάος στην παγκόσμια οικονομία, διασώθηκαν από τα εθνικά κράτη τα οποία για χρόνια αντιμετώπιζαν εχθρικά. Τράπεζες, επενδυτικοί οίκοι, αμοιβαία κεφάλαια, όλο αυτό το αποκαλούμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα μιας κατά ένα μεγάλο μέρος εικονικής οικονομίας, διασώθηκε με τεράστια ποσά που προήλθαν από τους φορολογούμενους. Για ένα διάστημα ο εσμός αυτός των κερδοσκόπων κράτησε χαμηλούς τόνους. Σήμερα όμως οι κερδοσκόποι αυτοί επανήλθαν και απειλούν ξανά την πραγματική οικονομία, απειλούν κυβερνήσεις, απειλούν να οδηγήσουν σε χρεοκοπία ολόκληρες χώρες. Και όλα αυτά γιατί οι κυβερνήσεις δεν επέβαλαν τους αναγκαίους κανόνες ελέγχου όλων αυτών των κερδοσκοπικών μηχανισμών.
Οι μηχανισμοί αυτοί με τους πιστοληπτικούς οργανισμούς τους, τους Μoodys, τους Fitch, τους JΡΜorga κ.λπ., όλοι αμερικάνικοι, ορίζουν το κόστος δανεισμού και αποφασίζουν για την πιστωτική φερεγγυότητα των κρατών. Και όμως είναι οι ίδιοι που βαθμολογούσαν με άριστα αμερικανικές τράπεζες και εταιρείες λίγο καιρό πριν πάνε σε χρεοκοπία.
Στην παρούσα φάση η επίθεση στράφηκε εναντίον της Ευρώπης. Μετά την Ελλάδα σειρά έχει η Πορτογαλία και η Ισπανία. Και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποφασίσει να αντιδράσει δυναμικά, θα υπάρξει και συνέχεια. Ο νεοφιλελευθερισμός, αγγλοσαξονικό ως επί το πλείστον προϊόν, δεν συμβιβάστηκε ποτέ με μια Ευρώπη που θα ήταν κάτι περισσότερο από μια αγορά. Το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον υπονόμευσαν και υπονομεύουν τη δημιουργία της πολιτικής Ευρώπης. Η επίθεση που δέχεται αυτή τη στιγμή η Ευρωζώνη, στοχεύει το ευρωπαϊκό νόμισμα, στοχεύει την ίδια την ευρωπαϊκή οικονομική και νομισματική ένωση. Γιατί είναι φυσικό πως η νομισματική ένωση εξυπακούει σε κάποια στιγμή και την πολιτική ένωση, τη δημιουργία της πολιτικής ομοσπονδιακής Ευρώπης. Η δημιουργία άλλωστε της Ευρωζώνης ήταν η πλαγία οδός που θα οδηγούσε και στην πολιτική θεσμική θωράκιση της Ευρώπης. Η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση στερείται μιας ενιαίας θεσμικής πολιτικής ηγεσίας. Κάτι που φάνηκε άλλωστε και με την εκλογή τελευταία ως προέδρου της ενός άσημου Βέλγου πολιτικού και μιας ακόμη πιο άσημης Αγγλίδας βαρόνης, υπεύθυνης για την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Αν όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να επιβιώσει, είναι υποχρεωμένη να αντιδράσει άμεσα στην επίθεση που δέχεται. Διαφορετικά θα τεθεί υπό την κηδεμονία των αγορών και των διαφόρων κερδοσκόπων που τις καθοδηγούν. Το αποτέλεσμα θα είναι ο κλονισμός της ευρωπαϊκής οικονομίας και η εγκατάλειψη του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου το οποίο, παρά τις περικοπές που υπέστη, υπάρχει πάντα. Να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ, τη Μέκκα του νεοφιλελευθερισμού, ο Ομπάμα αδυνατεί ακόμη και σήμερα να προωθήσει ένα σύστημα υγείας για όλους τους πολίτες της χώρας και κάπου 45 εκατομμύρια Αμερικανών στερούνται παντελώς ασφαλιστικής κάλυψης για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η φτώχεια θέλει ...καλοπέραση

Από το KAPISTRI
Όλα χρειάζονται χρόνο, πόσο μάλλον οι μεταρρυθμίσεις
Εμείς οι Έλληνες πιστεύουμε στην παράδοση κι εφαρμόζουμε κατά γράμμα τα ήθη κι έθιμα (εξελιγμένα κι επιλεκτικά, πάντα!). Δεν μας αρέσει να κάνουμε αλλαγές στον τρόπο ζωής. Μας αρέσει περισσότερο η σταθερή πορεία και ανησυχούμε μόλις ακούμε για αλλαγές. Το ό,τι ξοδεύουμε στην καθημερινότητα περισσότερα από εκείνα που παράγουμε ή εισπράττουμε, είναι ένα πλεονέκτημα της δικής μας, ελληνικής, κοινωνικής δομής. Αλλιώς δε θα λεγόμαστε Έλληνες, αλλά ... διαφορετικά. Αν δεν είχαμε τις ταβέρνες, τη ρετσίνα, τα σουβλάκια, τα μπουζούκια και όλα εκείνα, για τα οποία τρελαίνονται οι ξένοι όταν επισκέπτονται την Ελλάδα και τους αρέσει να μείνουν για πάντα στον " ελληνικό παράδεισο", τότε δε θα διαφέραμε από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Τα νέα μέτρα ή καλύτερα η υποχρέωση να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και ζωής, επειδή έτσι υποχρεωνόμαστε από τα νέα δικά μας οικονομικά και από τα ευρωπαϊκά δεδομένα, μάς αναστατώνουν και μας ανησυχούν. Κανείς, βέβαια, από μας δεν εύχεται να μην πετύχουν τα μέτρα και να μην αποδώσουν, αυτά που περιμένουμε, αλλά να, πώς να το κάνουμε, είναι λιγουλάκι δύσκολο να τα δεχτούμε χωρίς να ... γκρινιάξουμε. Από την άλλη πρέπει να ξεφύγουμε από αυτή τη δύσκολη οικονομική θέση και να αποκτήσουμε πάλι το πρόσωπο καθαρό, έναντι των