Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

ΟΥΡΑΝΙΑ ΕΜΜ. ΚΟΥΝΑΓΙΑ: Ποιήματα, Θεσσαλονίκη 2010, σ. 44.



Η ποιητική συλλογή της Ουρανίας Κουνάγια είναι πάνω απ’ όλα, όσο κι αν αυτό έντεχνα συγκαλύπτεται, μια απόπειρα ποιητικού αυτοπροσδιορισμού. Θα μπορούσε να πει κανείς πως το πρωταρχικό υλικό των αισθήσεων, η αποθησαυρισμένη εμπειρία, τα περιστατικά της ατομικής ζωής, η καθημερινή πεζότητα, οι εικόνες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα της ποιήτριας μεταβάλλονται σε μεταισθήσεις. Ο χρόνος αφαιρεί το υλικό βάρος γεγονότων και εμπειριών και μετουσιώνει το σύμπαν της καθημερινότητας σε ποίηση. Η γλώσσα της όμως είναι αμετάφραστη: «Ύστερα, περάσαμε στις γυάλινες πλάκες
του χρόνου.
το αρνητικό της ανυπαρξίας:
χαμόγελα ναρκοπέδια,
η αυταπάτη των λογαριασμών
τόσα έτσι...μείον αλλιώς
πάλι μηδέν» («Χαμογελάστε», σ. 23).

Επομένως, η ποιητική συλλογή αποτελεί, σε πρώτο επίπεδο, ένα είδος ποιητικού και, σ’ ένα δεύτερο επίπεδο, τρόπο υπαρξιακού απολογισμού με κύριο γνώρισμα την αμφισημία. Γεγονότα και καταστάσεις, με το βάρος του βιωματικού φορτίου, προκαλούν στον αναγνώστη μια αμφιθυμία. Η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία, το συγκεκριμένο και το αφηρημένο, η μνήμη και η λήθη, το παρελθόν και το παρόν, η παρουσία και η απουσία, η θλίψη και η χαρά συνυπάρχουν, χωρίς όμως η παρουσία του ενός να ακυρώνει την παρουσία του άλλου. Θα ελεγε κανείς ότι διεκδικούν και τα δύο στοιχεία τη θέση τους.
« Αντίδωρο λατρείας
λίγα Χριστούγεννα,
στη μια παλάμη.
Η άλλη, αδειανή» («Όνειρο», σ. 22).

Η συλλογή χωρίζεται σε δύο ενότητες. Η πρώτη έχει τίτλο «Μεσίστιες ημέρες» και η δεύτερη «Αυτόχειρας πόθος». Η «αυθαίρετη» συσχέτιση των τίτλων, στο πεδίο της ελευθερίας του αναγνώστη, της δυνατότητάς του να τολμά να αναζητά αθέατες ή ανεπίτρεπτες συγγένειες, φωτίζει το ποιητικό έργο από μια έκκεντρη γωνία. Κατ’ αυτό τον τρόπο έρχεται στην επιφάνεια μια πρόταση ανάγνωσης: ο πόθος που γεμίζει (ή αδειάζει) τις μέρες είναι αυτόχειρας και οι μέρες δεν μπορεί (δε γίνεται αλλιώς) παρά να είναι μεσίστιες. Άλλωστε οι τίτλοι των δύο ενοτήτων διακρίνονται και από μια γλωσσική συμμετρία: δύο ονοματικά σύνολα, επίθετο και ουσιαστικό, ουσιαστικό (με ιδιότητες επιθέτου) και ουσιαστικό, η ισορροπία του λόγου.
Ποιος είναι ο κόσμος της ποιήτριας; Είναι πρόσωπα και τόποι, συναισθήματα και ανθρώπινες σχέσεις, ιδεολογία και κοσμοθεωρία. Όλα ενσωματώνονται σε μια διαδρομή, από την παιδική ηλικία ως την ωριμότητα (ηλικιακή). Στην πορεία αυτή χάνουν το υλικό βάρος. Τα πρόσωπα και τα πράγματα γίνονται συναισθήματα και το αντίστροφο.

« Ζύγισαν τα βλέμματά τους
και σιωπηλά μοίρασαν τους θεούς.
κλείδωσαν τη μνήμη
στην τιμή της ημέρας.
και βγήκαν κολυμπώντας
σε διαφορετικές ακτές.
Με τους δραπέτες των κάδρων συντροφιά
και φίλους λιγοστούς.» («Χωρισμός», σ. 32)

Η ποίηση της Ουρανίας Κουνάγια μοιάζει με συνείδηση σε εγρήγορση, χάρη στην ευλογία της γραφής που αποτυπώνει τη στιγμή. Η ποιήτρια παρακολουθεί τα ίχνη μιας ζωής χωρίς όμως δραματοποίηση των γεγονότων. Παρότι η αίσθηση του τέλους, η ματαιότητα, η αναζήτηση που δεν προσδοκά λύτρωση αποτελούν μια υπόρρητη πραγματικότητα, τα υπόγεια ρεύματα των ποιημάτων, ο ποιητικός λόγος είναι απλός, απέριττος, σεμνός.
Ο αναγνώστης της ποιητικής αυτής συλλογής, αν αφεθεί στη μαγεία της ποιητικής γραφής, θα αποκομίσει μια αίσθηση φθοράς χωρίς όμως μελοδραματισμούς. Τα πάντα είναι ανάλαφρα. Χάρη στην ισχνή τους ραχοκοκαλιά τα ποιήματα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ηρεμίας, λεπτότητας, ευγένειας συναισθημάτων.
Εν τέλει, είναι πανταχού παρούσα η αγωνία του χρόνου που περνά.
«Ωραία μας σκιάζει ο Χειμώνας
με δίχτυα υπομονής.
Στις όχθες της μνήμης αναπαυόμαστε
πριν βαδίσουμε στα αριστερά του χρόνου.
Με άδεια ρούχα τον πληρώνουμε
και με απουσίες τον μετράμε.
Σε ομηρεία εκ γενετής.» («Ομηρεία», σ. 33)

Η ποιητική συλλογή της Ουρανίας Κουνάγια μοιάζει το πρώτο σκαλί. Όμως με την ποιητική αυτή απόπειρα «έχει πολιτογραφηθεί εις των ιδεών την πόλιν».

Κ. Μαργώνης

Δεν υπάρχουν σχόλια: