Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΑΙΔΕΜΑΤΑ

Η δημοκρατία ενός σχολείου
Της Χριστίνας Κυριακίδου 
Το email με τα κείμενά τους, έφτασε παραμονή Πρωτοχρονιάς: «Χαίρετε! Είμαι μια μαθήτρια του Λυκείου Πολεμιδιών και είμαι υπεύθυνη για την έκδοση μιας εφημερίδας που συντάσσεται αποκλειστικά από μαθητές… Ο οποιοσδήποτε είναι ευπρόσδεκτος να γράφει για την εφημερίδα και να παραθέτει την άποψή του επί παντός επιστητού. Η εφημερίδα είναι εβδομαδιαία και είναι δισέλιδης μορφής». Αυτά έγραφε η Στέφανη Γεωργίου, λίγες ώρες πριν την αλλαγή του χρόνου, και μου κίνησε την περιέργεια να διαβάσω τη δουλειά τους. Αν αξίζει η αναδημοσίευση κάποιων αποσπασμάτων, είναι στην κρίση του καθενός (λόγω περιορισμένου χώρου έγινε τυχαία επιλογή):
Παιδεύοντες και παιδευόμενοι,της Κυριακής Χατζηπαναγιώτου «Ποιος θεωρείται αρμόδιος να αποδώσει την έννοια της ηθικής σε πράξεις των οποίων το κίνητρο είναι ασαφές και αμφιλεγόμενο;… Εξ ορισμού, όταν μιλάμε για τη σχέση του παιδευόμενου και του παιδεύοντα, ηθική πράξη αποτελούν έννοιες όπως είναι η αγάπη, η δίψα για αμοιβαία γνώση, και φυσικά η προσωπική αυτοδιάθεση και καλή θέληση για συνδρομή στο χτίσιμο μιας πιο σκεπτόμενης και ευήμερης κοινωνίας. Το γεγονός ότι καθημερινά βιώνω την εκπαίδευση και την παιδεία ως μια ηθική πράξη από ένα μόνο μέρος των παιδευόντων μου, είναι στην πραγματικότητα αυτό που με ωθεί σήμερα να μοιραστώ την ανησυχία μου μαζί σου. Ιδεωδώς, ο κάθε παιδεύοντας θα συνέθετε μια πηγή ηθικής και θα γινόταν ο πομπός από τον οποίο εμείς θα αντλούσαμε γνώση και κριτική σκέψη. Παιδεύοντες που θα με ωθούν προς την εξέλιξη και την πρόοδο, καθοδηγώντας με και “παιδεύοντάς” με, ρίχνοντάς με σε δύσκολα και απάτητα μονοπάτια που θα κατακτηθούν μέσα από την καθημερινή εντριβή».
Ο λόγος ύπαρξής μας,της Κάλιας Νικολάου «Ήμασταν αποτέλεσμα της πιο δημιουργικής τους στιγμής. Υπήρχαμε μέσα της και κείνος στο πλάι της, τη χάιδευε τρυφερά μ’ ένα βλέμμα συναισθηματικής αφθονίας. Είδαμε το φως ενός απηνή κόσμου και φοβούμενοι από τη σκοτεινή του Ιθάκη, κλάψαμε. Και κείνοι, άγγελοι προστάτες φάνηκαν από ψηλά σκεπάζοντάς μας μ’ ένα πέπλο λουσμένο από αγάπη, μ’ ένα τρυφερό τους άγγιγμα κι ένα πρωτόγνωρο φιλί λέγοντας σιωπηλά ότι εδώ θα είναι, πάντα για εμάς. Ήταν οι πρώτοι οδηγοί μας, η πρώτη ζεστή αγκαλιά για να κλάψουμε από φόβο, για να τρέξουμε από χαρά, για να κουρνιάσουμε κουρασμένα και να παίξουμε ζωηρά. Αποτελούν τη δύναμη που μας εξοπλίζει με τα όπλα για έναν αέναο αγώνα που λέγεται ζωή. Είναι πια φανερό πως όλη η προαναφερόμενη συμβολή ανήκει στους ανθρώπους, εν ονόματι γονείς που ένιωσαν την ολοκλήρωση τους με την απόκτησή σου, με την απόκτησή μου….» Πες το,της Άντριας Σαββίδου «Στα επτά μας λέμε ψέματα για το σπασμένο βάζο. Στα έντεκα λέμε ψέματα για τον καβγά που προκαλέσαμε. Στα δεκαπέντε δεν αντέγραφες εσύ, του διπλανού σου ήταν τα σκονάκια. Έχει δίκαιο αλλά δεν το λες, φοβάσαι τις συνέπειες. Φταις αλλά δεν λες συγγνώμη, φοβάσαι μη χαθεί η αξιοπρέπειά σου, μην κλονιστεί το εγώ σου. Θες να προτείνεις κάτι αλλά δεν το κάνεις, φοβάσαι μη σε πουν σπαστικό και ξερόλα. Είσαι μαθητής αλλά δεν το δείχνεις, ντρέπεσαι μη σε πουν μαμάκια. Έχεις ταλέντα αλλά δεν τα εξωτερικεύεις, φοβάσαι μη σε πουν παράξενο... Ποιος σχολείο καλλιεργεί τη διαφορετικότητα; Ποιος εκπαιδευτικός υποστηρίζει τη μοναδικότητα και ποιοι μαθητές την αποδέχονται; Ό,τι κι αν γίνει δεν φταίμε εμείς, σωστά; Μάθαμε να κρύβουμε τις αλήθειες που δεν μας αρέσουν, μάθαμε να κρίνουμε χωρίς να κάνουμε αυτοκριτική. Κρυφτήκαμε πίσω από τα βιβλία, εκπαιδευτικοί και μαθητές και ξεχάσαμε τον σκοπό του σχολείου. Ξεχάσαμε γιατί είμαστε εδώ. Γιατί ο σκοπός μας δεν είναι ο βαθμός, είμαστε εμείς… Απλά πες το!».
Υ.Γ. Γιατί τελικά είναι τόσο σπουδαία υπόθεση η έκδοση μιας μαθητικής εφημερίδας; Διότι δεν είναι μόνο ένα κίνητρο για τον έφηβο να ενδιαφερθεί, να προβληματιστεί και να παρέμβει στα κοινά, να γίνει ενεργός μαθητής-πολίτης στο μικρόκοσμο της σχολικής του κοινότητας. Είναι, ταυτόχρονα, άσκηση δημοκρατίας για το ίδιο το σχολείο και αυτούς που το στελεχώνουν, διεύθυνση και διδακτικό προσωπικό. Να αποδείξουν στην πράξη, δηλαδή, πόσο σέβονται την ελευθερία έκφρασης των μαθητών τους. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: