Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ Είναι βουλευτικές οι εκλογές του Μάη

Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Βουλή έχει παράγει για μια πενταετία σημαντικό έργο.
Για αυτό και οι επικείμενες εκλογές του Μάη θα στείλουν ανάλογα πολιτικά μηνύματα. Ωστόσο, θα καταγραφεί ως πολιτική αβελτηρία -αν όχι πολιτική πενία- η στάση ορισμένων κύκλων να μετατρέψουν τον εκλογικό ανταγωνισμό σε ένα είδος δημοψηφίσματος ως προς την επίδοση της Κυβέρνησης. Επισημαίνουμε αυτό το στοιχείο επειδή ακριβώς έχουμε ενώπιόν μας βουλευτικές και όχι προεδρικές εκλογές. Με βάση λοιπόν αυτή την ειδοποιό διαφορά, καλούμαστε να κρίνουμε το έργο της Βουλής, των βουλευτών και των κομμάτων. Ως πολιτική κοινωνία, έχουμε σαφέστατα χρέος και υποχρέωση να επικεντρωθούμε στο «πράττειν» και στο «μη-πράττειν» της Βουλής των Αντιπροσώπων. Βεβαίως κάποιοι θα υποστηρίξουν πως είναι μοιραία η σύνδεση της κυβερνητικής επίδοσης με τις βουλευτικές εκλογές. Ουδεμία αντίρρηση. Όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει αυτή η σύνδεση να αποτελέσει το κατεξοχήν κυρίαρχο συστατικό του προεκλογικού. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε οι πρωταγωνιστές της θα προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση στο εκλογικό σώμα, συμπράττοντες στη διαμόρφωση ενός καθεστώτος παλαιοκομματικού τύπου πόλωσης, και δη οξείας μορφής, αλλά και κλίματος πολιτικής απάθειας, αστάθειας και αβεβαιότητας. Εύλογα κανείς αντιλαμβάνεται πως μια τέτοια τροπή αποτελεί τη χειρότερη εκδοχή για την αντιμετώπιση των κρίσιμων ζητημάτων που έχει να αντιμετωπίσει η Βουλή την ερχόμενη πενταετία. Τούτου δοθέντος, επιβάλλεται η αποσύνδεση των βουλευτικών εκλογών από την κυβερνητική επίδοση. Σε κάθε περίπτωση, το αμέσως επόμενο διάστημα αναμένεται επιτάχυνση και εντατικοποίηση του πολιτικού, επικοινωνιακού και προγραμματικού ανταγωνισμού. Μόνο που αυτός ο ανταγωνισμός πρέπει να μεταφερθεί σε ένα πεδίο που να αντανακλά το πραγματικό «πολιτικό γίγνεσθαι» της Βουλής.
Πέραν της όποιας συζήτησης περί αδυναμιών αλλά και επιστημονικών και των θεσμικών ελλειμμάτων που κωδικοποιούνται στα κοινωνικο-πολιτικά χαρακτηριστικά κομμάτων και Βουλής, κρίνεται επίσης αναγκαίος ένας ουσιαστικά ανοικτός διάλογος ώστε να μην περιθωριοποιηθούν ή/και αποκλειστούν και πάλι τα όποια σοβαρά ερωτηματικά για την αναχρονιστική, φερ’ ειπείν, λειτουργία της Βουλής, τη βουλευτική υδροκεφαλία - παντογνωσία ή τις συνιστώσες που αποτελούν την «εικονική» πολιτική μας κουλτούρα. Υπάρχουν πλείστα παθογενετικά φαινόμενα, άμεσα συνδεδεμένα με τη λειτουργία/αποφάσεις της Βουλής και των βουλευτών, τα οποία (ανα)παράγονται από την εν λόγω κουλτούρα. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις οι πολίτες βιώνουν επώδυνα και, ενδεχομένως, καταστροφικά τις συνέπειες αυτής της κουλτούρας. Για αυτό αποστασιοποιούνται. Απέχουν από τα «κοινά», όσο παρατηρούν πως βασικές δημοκρατικές αρχές, όπως «πολιτική ευθύνη» και «πολιτική λογοδοσία», δεν έχουν αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο. Υπό αυτό το πρίσμα, δημιουργείται μια επικίνδυνη πολιτική εξίσωση του τύπου «όλοι είναι ίδιοι». Εμπεδώνεται ο ατομικισμός ως μια φυσιολογική εξέλιξη. Εκκολάπτεται η (δια)νοητική απονεύρωση των πολιτών, που με τη σειρά της οδηγεί σε ένα έντονο κλίμα δυσπιστίας μεταξύ πολιτικών και πολιτών. Κορυφώνεται η αποδόμηση της ταξικής συνείδησης, η αποπολιτικοποίηση και αποϊδεολογικοποίηση των ζητημάτων και των προβλημάτων του τόπου μας. Παγιώνονται έτσι διαδικασίες που προσδίδουν στη δημοκρατία ένα δυσανεκτικό, περιορισμένο, επιλεκτικό και κηδεμονευόμενο χαρακτήρα. Ένα χαρακτήρα lifestyle, ανοίγοντας δυστυχώς το δρόμο σε διάφορους σφουγγοκωλάριους και κλασαυχενιζόμενους σπουδαρχίδες να ερασιτεχνίζουν «δαπάναις» του κοινού πολιτικού και κοινωνικού συμφέροντος. Όλα τούτα έχουν πολιτικό κόστος. Ωστόσο αυτό το κόστος για τη Βουλή είναι υψηλότερο έναντι κάθε άλλου πολιτειακού θεσμού. Είναι αδιανόητο, λογουχάρη, η Βουλή να μην έχει θεσμοθετήσει τη λειτουργία Επιστημονικού Συμβουλίου. Επομένως, οι πολίτες αναμένουν έναν ουσιαστικά ανοικτό διάλογο που, μεταξύ άλλων, οφείλει να εστιάσει στην ανανέωση των διατάξεων που αφορούν στην οργάνωση και λειτουργία της Βουλής, όπως και στη θέση των βουλευτών επί του επίμαχου ζητήματος της απαγόρευσης άσκησης επαγγέλματος και κάθε επαγγελματικής τους ενασχόλησης. Πέραν τούτων, οι πολίτες σήμερα αντιλαμβάνονται καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη εποχή ότι ένας τέτοιος διάλογος για ασυμβίβαστες ιδιότητες μπορεί να οδηγήσει στην οριοθέτηση του συνόλου των πιθανών μορφών αθέμιτης εξάρτησης της πολιτικής από την οικονομική εξουσία. Εν κατακλείδι, είναι καιρός όλοι μαζί -πολίτες, πολιτικοί, κόμματα και Βουλή- να θέσουμε τον δάχτυλό μας επί τον τύπον των ήλων του προβλήματος της αξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος. Μόνο έτσι θα ανακοπούν η απάθεια και η αποχή του κοινού από τα κοινά.

*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: