Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Το εφικτό

Καμία διαβούλευση δεν θα ευοδωθεί μεταξύ του Υπουργείου Παιδείας και της πανεπιστημιακής κοινότητας, και καμία συνεννόηση, για κανένα άσυλο, δεν θα υπάρξει, αν δεν αναγνωρισθεί και καταλογισθεί σε αμφότερα τα μέρη το υφιστάμενο έλλειμμα Παιδείας. Οχι για το «καταραμένο απόθεμα», για το οποίο μιλάει ο Ζορζ Μπατάιγ (Futura, 2010), όχι δηλαδή για μια κίνηση που απαιτεί την ανάλωση ή και την καταστροφή του πλεονάσματος, εδώ για ένδεια και απορία πρόκειται, κατά τη διαπίστωση ενός ελλείμματος τόσο στους πολιτικούς όσο (δυστυχώς) και στους πανεπιστημιακούς.
Ελλειμμα παιδείας, συνδεδεμένο προφανώς με την αποθέωση της σκοπιμότητας και της υποκρισίας. Κανένας φυσικά δεν μπορεί να αρνηθεί τη σημασία του εφικτού για τον πολιτικό και του ανέφικτου για τον πανεπιστημιακό. Αλλά το σύνθημα του Μάη του ’68: «Ας είμαστε ρεαλιστές, ας ζητάμε το ανέφικτο», στις μέρες μας έχει μετατραπεί, και για τους δύο, σε: «Ας είμαστε ρεαλιστές, ας ζητάμε το εφικτό». Και ο μεν Παπουτσής, δηλώνοντας ότι δεν θα παρέμβει η αστυνομία, σπεκουλάρει με το ανέφικτο, ο δε Πρύτανης, αναβάλλοντας, διολισθαίνει στο εφικτό.
Μέμφονται τους διανοούμενους ότι είναι (είμαι) μέρος του συστήματος. Εντάξει. Αλλά σε ένα διόλου δεν συμφωνώ. Οτι ούτε με τον τεχνοκράτη πολιτικό, ούτε με τον απολιτικό πανεπιστημιακό, οι περιβόητες σχέσεις και οι εμπλοκές ανάμεσα σε εξουσία, καριέρα και απόλαυση επιλύονται. Κι όχι ότι οι σχέσεις αυτές δεν είναι πιο περίπλοκες απ’ όσο νομίζουμε. Οχι ότι δεν συμβαίνει εκείνοι που ασκούν την εξουσία συχνά να μην ταυτίζονται με εκείνους που έχουν συμφέρον να την ασκούν. Αλλά δεν συνέβη ποτέ όσοι αφιερώνονται στην Τέχνη και στην Παιδεία να εξουσιάζουν ή να πλουτίζουν.
Να εργάζονται, ναι. Ομως αυτό συμβαίνει με τους όρους του Κωνσταντίνου Καβάφη: «Και μες στην τέχνη πάλι ξεκουράζομαι από τη δούλεψή της».

Δεν υπάρχουν σχόλια: