Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Η σωτηρία της... σχολής!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (ΤΑΝΕΑ)

ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ είναι σαν τη σωτηρία της ψυχής: χρειάζονται έναν Μεσσία για να συµβούν. Κάποιον να ορθοτοµήσει τον λόγο της αληθείας. Να αµφισβητήσει εκ θεµελίων αυτό που υπάρχει και να επι-βάλει στη θέση του κάτι καινούργιο. ίσχύει και για την ανώτατη εκπαίδευση. Η ιστορία της µεταπολίτευσης είναι η ιστορία των εκπαιδευτικών µεταρρυθµίσεων. Πόσες είναι; Πολλές… η εξής µία: ο νόµος - πλαίσιο του 1982. Παρ’ ότι τον αποκήρυξαν νωρίς οι συντάκτες του Γιάννης Πανούσης και ∆ιονύσης Κλάδης – µόλις είδαν σε τι είδους πανεπιστήµιο οδηγούσε –, ο νόµος έµεινε. Για τρεις δεκαετίες κάθε υπουργός τον άλλαζε σε κάποια σηµεία του, ο επόµενος τον ξανάλλαζε, έβαζαν κι έβγαζαν ρυθµίσεις, αλλά η βασική φιλοσοφία του νόµου παρέµεινε.

Η βασική φιλοσοφία είναι το δηµοκρατικό Πανεπιστήµιο. Ωραία ιδέα. Ωφέλησε τη ∆ηµοκρατία, αλλά έβλαψε το Πανεπιστήµιο. Το ξέρει όποιος πάει να σπουδάσει, να διδάξει, ή έστω να κάνει µια βόλτα στους ακαδηµαϊκούς χώρους.

Και κυρίως το ξέρουν όσοι βάζουν στο βιογραφικό τους τίτλους σπουδών που χορηγούν τα ελληνικά αεί.

Η Αννα ∆ιαµαντοπούλου είναι η πρώτη υπουργός Παιδείας που πιάνει τον ταύρο από τα κέρατα. ∆ηλαδή από το µοντέλο διοίκησης. επιδιώκει να κατεδαφίσει εκ βάθρων τον τρόπο µε τον οποίο διοικούνται τα αεί και λαµβάνονται οι αποφάσεις. Για να βάλει στη θέση του ένα σύγχρονο σύστηµα µάνατζµεντ. Να διοικείται δηλαδή το Πανεπιστήµιο έτσι όπως ορίζει η επιστήµη της διοίκησης. ∆ιαφορετικά, τι νόηµα έχει να διδάσκουν τα αεί συστήµατα διοίκησης και διαχείρισης πόρων και τα ίδια να µην τα εφαρµόζουν; από αυτή την άποψη η πρόταση της Αννας ισοδυναµεί µε την έλευση του Μεσσία. υπάρχει το ερώτηµα πόσοι από τους σηµερινούς καθηγητές και φοιτητές θα την ακούσουν και θα σπεύσουν να σώσουν την ψυχή τους, τη σχολή τους και το πτυχίο τους. Με άλλα λόγια, θα εδραιωθεί στην Ελλάδα το πρώτο πραγµατικό Πανεπιστήµιο δυτικού τύπου ή θα το πνίξουν οι κραυγές των καταλήψεων, των επεισοδιακών διαδηλώσεων για τη σωτηρία του δικαιώµατος της ασυδοσίας; Γιατί το ελληνικό Πανεπιστήµιο απαρτίζεται από πρόσωπα που δρουν µε τον τρόπο του Λέοντος Τολστόι: «ολοι σκέπτονται να αλλάξουν τον κόσµο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του».

Δεν υπάρχουν σχόλια: