Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ: Ο ΣγΕ ως σύνδρομο της Στοκχόλμης

Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Σεβόμαστε την πολιτική ιστορία των τεσσάρων κομμάτων (ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ) και τους κοινοβουλευτικούς τους αγώνες. Αντιλαμβανόμαστε, επίσης, την αφετηρία των πολιτικών τους (προ)θέσεων. Όμως ανήκει στη σφαίρα της πολιτικής αντίφασης, αν όχι της πολιτικής αβελτηρίας, τα τέσσερα κόμματα -που πρωτοστατούν στη Βουλή για την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟϊκό μηχανισμό του ‘Συνεταιρισμού για την Ειρήνη’ (ΣγΕ) και που, συνάμα, αυτοκαθορίζονται ή αυτοδιαφημίζονται ως οι φορείς των πνευματικών δικαιωμάτων της μόνης σωστής λύσης του Κυπριακού- να θέλουν να φέρουν το ΝΑΤΟ στο νησί. Σημειώνουμε αυτή την πολιτική αντίφαση επειδή δεν νοείται σωστή επίλυση του Κυπριακού με ένταξη σε ένα φορέα, δηλαδή το ΝΑΤΟ, που δημιούργησε το διπλό έγκλημα στην Κύπρο: εν ολίγοις, το πραξικόπημα και την εισβολή. Αναμφίβολα πρόκειται για πολιτικά οξύμωρο σχήμα, λαϊκοφανούς και λαϊκίζουσας διάστασης, όταν επικαλούνται τα κόμματα το στοιχείο της ασφάλειας που μπορεί να προσφέρει ένας ΝΑΤΟϊκός μηχανισμός. Είναι σα να βάζεις τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα, που λέει και η γνωστή παροιμία. Πολύ δε περισσότερο αν σκεφθούμε ότι τα τέσσερα κόμματα με την επιτηδευμένη εμμονή τους στον ‘Συνεταιρισμό για την Ειρήνη’ (από)δεικνύουν πως δίνουν συγχωροχάρτι στις εγκληματικές πρακτικές του ΝΑΤΟ για την Κύπρο. Έπειτα -και αυτό είναι επίσης αξιοσημείωτο- αποτελεί άκρον άωτο πολιτικής αναιρεσιμότητας όταν τα τέσσερα κόμματα αυτοκαθορίζονται ή αυτοδιαφημίζονται ως οι φορείς πνευματικών δικαιωμάτων της μόνης σωστής λύσης του Κυπριακού και, ταυτόχρονα, εισηγούνται ένταξη σε ΝΑΤΟϊκό μηχανισμό, με όπλα του οποίου έγινε η εισβολή και κατοχή της Κύπρου από τον στρατό της Τουρκίας. Και που, βέβαια, μέχρι σήμερα εξακολουθεί ο κατοχικός στρατός να διαθέτει εν πλήρει αφθονία ΝΑΤΟϊκό οπλικό σύστημα πίσω από την «παρεμβαλλόμενη γραμμή του ΟΗΕ». Τούτων δοθέντων, θα ισχυριζόταν κάθε κριτικά σκεπτόμενος πολίτης πως είμαστε ενώπιον ενός φαινομένου πολιτικής παθολογίας ή/και παθογένειας, στον βαθμό που παρατηρείται ταύτιση των θυμάτων με τους δυνάστες. Επιπλέον, όταν στους δυνάστες (ΝΑΤΟϊκούς) που δημιούργησαν το διπλό έγκλημα στην Κύπρο (προς)τρέχουν τα θύματα, τότε εύλογα (ή κάλλιστα) μπορούμε να αναφερόμαστε στο σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ως γνωστό ο όρος καθιερώθηκε από τον Σουηδό εγκληματολόγο, Νils Βejerot. Ο Σουηδός επιστήμονας -μελετώντας τη συμπεριφορά των ομήρων μιας ληστείας - διαπίστωσε μια ‘παράξενη’ συμπεριφορά. Όπως ερευνητικά διατυπώθηκε, οι όμηροι αρνήθηκαν την απελευθέρωσή τους, αντιστάθηκαν στην προσπάθεια των Αρχών να τους διασώσουν, αρνήθηκαν να καταθέσουν στο δικαστήριο εναντίον των απαγωγέων τους, και γενικά στις συνεντεύξεις που έδωσαν υποστήριζαν τους εγκληματίες που τους κρατούσαν δέσμιους. Μάλιστα η μία απ’ τις τρεις γυναίκες που τελούσαν υπό ομηρία πραγματοποίησε αργότερα έρανο για την υπεράσπιση των ληστών στο δικαστήριο, ενώ μια άλλη αρραβωνιάστηκε τον έναν απ’ τους δυο απαγωγείς της. Κάτι ανάλογο επιζητούμε και εμείς εδώ. Ήτοι, ασφάλεια από τον βιαστή και εγκληματία (ΝΑΤΟ). Αυτή μάλιστα τη ΝΑΤΟϊκή ασφάλεια φροντίζει η προπαγάνδα να την ενδύσει με τον ευρωπαϊκό χιτώνα του ΣγΕ. Πρόκειται σαφώς για ένα κενοφανές κήρυγμα εντός του οποίου κρύβεται ένα καινοφανές και έωλο επιχείρημα ασφάλειας. Γιατί, αλήθεια, ποια ασφάλεια έχει απολαύσει μέχρι σήμερα η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ; Και με τι αίμα έχουν πληρώσει οι λαοί της Ευρώπης τη συμμετοχή τους στην ιμπεριαλιστική μηχανή του ΝΑΤΟ; Τι είδους επικήδειους θα ακούσουμε όταν και τα δικά μας παιδιά δεν γυρίσουν πίσω από μια πολεμική σύρραξη του ΝΑΤΟ που την έκανε στο όνομα δήθεν της ασφάλειας, της καταπολέμησης της τρομοκρατίας ή της εμπέδωσης της δημοκρατίας; Σε κάθε περίπτωση φαίνεται εν τοις πράγμασι πως η πολιτική διαδρομή της Δημοκρατίας, μολονότι απελευθέρωσε τους πολίτες εν τούτοις δημιούργησε παράλληλα μια κοινωνία όπου ορισμένοι νιώθουν φόβο μπροστά στην ελευθερία. Άλλωστε δεν ξεχνάμε πως ο φόβος είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Τέλος πάντων, είναι αδιανόητο η πολιτική του φόβου και τα φοβικά σύνδρομα (τύπου δήθεν απομόνωσης στην ΕΕ με το να αρνούμαστε συμμετοχή στο ΣγΕ) να γίνονται καθοριστικοί παράγοντες στη δημόσια ζωή. Τα κόμματα στο μεταξύ οφείλουν να γνωρίζουν πως όσο δυναμώνουν τα κοινωνικά κινήματα και η απαίτηση για απεξάρτηση από όλες εκείνες τις ΝΑΤΟϊκές μηχανές του θανάτου τόσο λιγότερο επιρρεπείς γινόμαστε ως κοινωνία στην πολιτική του φόβου. 
*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: