Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ: Για τη συσπείρωση της Αριστεράς

Του Κώστα Γουλιάμου*
Ο 21ος αιώνας φέρνει ήδη ιστορικές αλλαγές στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Τα νεοφιλελεύθερα μέτρα και οι πολιτικές που λαμβάνονται σε πλείστες χώρες της Ευρώπης χειροτερεύουν δραματικά τη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων και μισθωτών. Αντίθετα διευκολύνουν το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο αλλά και το «στρατιωτικο-βιομηχανικό» σύμπλεγμα καθότι με διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες αυξάνουν τις δυνατότητες κερδοφορίας τους. Έτσι παρατηρούμε σταδιακά το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη να αντικαθίσταται από τον νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό των τελευταίων δυο δεκαετιών που, στην εποχή μας, μεταμορφώνεται ανοικτά πλέον σε κράτος αποδόμησης των εργασιακών σχέσεων και, συνάμα, άμεσης ενίσχυσης της δομικής ανισορροπίας της ευρωζώνης. Της ευρωζώνης που, συν τοις άλλοις, εντείνει τις ανισορροπίες ανάμεσα στις ισχυρότερες χώρες του νεο-ιμπεριαλιστικού πυρήνα και τις υπόλοιπες, μέσα πάντοτε από σχετικές οδηγίες και πολιτικές προγραμμάτων κοινωνικού ολοκαυτώματος. Άλλωστε, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις έχουν αποκτήσει, τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ευρώπη, τη μορφή του κανόνα για τις νεότερες τουλάχιστον γενιές που εργάζονται είτε ως «οιωνοί μισθωτοί» είτε ως μισθωτοί ανασφάλιστης εργασίας. Επομένως, η ένταση και έκταση της κεφαλαιοκρατικής κρίσης βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια των λαϊκών στρωμάτων ως δαμόκλειος σπάθη. Μπροστά σε αυτή τη δομική κρίση απροσδιόριστης διάρκειας του καπιταλισμού, που η αντιμετώπισή της από αυτούς που τη δημιούργησαν την κάνει όλο και πιο καταστροφική (λόγου χάριν, συνθήκη της Λισαβόνας και στρατηγική «ΕΕ - 2020»), μοναδική διέξοδος και ελπίδα είναι η συσπείρωση των μισθωτών και των εργαζομένων στον άξονα της Αριστεράς. Ειδικότερα στην Κύπρο, θα είχαμε οδηγηθεί στην ίδια βαθιά -ενδεχομένως και βαθύτερη- κρίση που μαστίζει τις χώρες της νότιας Ευρώπης, αν βέβαια η χώρα τελούσε υπό το ιδεολογικό καθεστώς νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης. Μιας ιδεολογίας που επιμένει, ακόμα και στις προεκλογικές της διακηρύξεις, στο αποτυχημένο μεταξύ άλλων μοντέλο των αχαλίνωτων ιδιωτικοποιήσεων του δημοσίου πλούτου. Που επιμένει στην αριθμητικοποίηση της πολιτικής αγνοώντας μια γενική αρχή, ότι δηλαδή δεν χαράσσουν οι αριθμοί πολιτική, αλλά ο τρόπος που κανείς τούς προσεγγίζει. Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ιρλανδία, που ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός -ντόπιος και ξένοςτην εμφάνιζε σαν τη δικαίωση της αριθμητικής των πολιτικών του. Την ονόμαζε μάλιστα «κέλτικη τίγρη», που βέβαια γνωρίζουμε ότι υπήρξε τελικά ηφαίστειο. Θα λέγαμε, λοιπόν, πως το DΝΑτου νεοφιλελευθερισμού αποδείχτηκε εν τοις πράγμασι όχι μόνο κοινωνικά καταστροφικό αλλά και εντελώς ανίκανο να λύσει κρίσιμα οικονομικά ή/και διαρθρωτικά προβλήματα που το ίδιο επί σειρά ετών δημιούργησε, εμμένοντας στη «λογική» της πλήρους απελευθέρωσης των αγορών αλλά και του καλλιεργούμενου μύθου περί αυτορύθμισης της αγοράς. Σε αυτήν ακριβώς τη λογική λειτουργεί και η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ως μία συνολική διαδικασία ανασυγκρότησης της παγκόσμιας εξουσίας και ηγεμονίας. Κύρια χαρακτηριστικά αυτής της ηγεμονίας είναι ο διαρκής επεκτατισμός με όχημα τη στρατηγική του διαρκούς πολέμου και ο νεοφιλελευθερισμός ως αντίληψη για συνολικότερη διαχείριση της παγκόσμιας οικονομίας. Σε αυτό το πλαίσιο επαληθεύονται με δραματικό τρόπο τα λόγια του Μαρξ: «Με το ανάλογο κέρδος το κεφάλαιο γίνεται τολμηρό. 10% και πάει παντού». 20% και ζωηρεύει, 50% και γίνεται παράτολμο, 100% και καταπατά κάθε ανθρώπινο νόμο, 300% και δεν υπάρχει έγκλημα που δεν το αποτολμά, ακόμη και υπό την απειλή της αγχόνης» (Το Κεφάλαιο, τόμος Α). Τούτων δοθέντων, θα λέγαμε ότι σήμερα που κλονίζεται το καπιταλιστικό σύστημα και συνειδητοποιείται ευρύτερα ο αντικοινωνικός του χαρακτήρας, το ζήτημα της συσπείρωσης της Αριστεράς τίθεται σαφώς με πιο επιτακτικό τρόπο και αποκτά μεγαλύτερη επικαιρότητα. Ως εκ τούτου στις εκλογές του Μάη η εν λόγω συσπείρωση πρέπει να πάρει σάρκα και οστά με πολιτικούς, ιδεολογικούς και αξιακούς όρους, δίνοντας έτσι όραμα και ελπίδα στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού για ένα καλύτερο μέλλον. Δίχως άλλο, η ψήφος στις ερχόμενες εκλογές είναι πολιτική. Ο λαός έχει κάθε συμφέρον να αποκρούσει την προπαγάνδα του νεοφιλελευθερισμού και των συνηγόρων του. Οι πολίτες θα πρέπει να βάλουν στον εαυτό τους καθήκοντα πολύ δυσκολότερα από τις προεκλογικές ακροβασίες των πολιτικών φορέων του νεοφιλελευθερισμού. Προς τούτο η συσπείρωση στην Αριστερά αλλά και η κοινή δράση των προοδευτικών δυνάμεων της Κύπρου και αναγκαία είναι και δυνατή.
*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του
Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: