Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Εδώ ο κόσμος χάνεται… και οι μαθητές κάνουν παρέλαση…

Έχω την τύχη να ζω σε μία σχετικά καλή και ήσυχη περιοχή… και την ατυχία να έχω απέναντι από το σπίτι μου ένα σχολείο… λύκειο! Πρόκειται για ένα δημόσιο σχολείο που, ρωτώντας, έμαθα ότι θεωρείται «καλό». Μη με ρωτάτε τι εννοούσαν οι γείτονες όταν τους ρώτησα αν είναι καλό σχολείο, δεν ξέρω!
Ζω σε αυτό το σπίτι από τον περασμένο Αύγουστο και ομολογώ ότι το σκέφτηκα πριν πάρω διαμέρισμα απέναντι από σχολείο, αλλά με διαβεβαίωσαν ότι δεν έχει φασαρία. Δεν είναι, εξάλλου, και νηπιαγωγείο με μωρά που φωνάζουν!
Σας διαβεβαιώ, λοιπόν, ότι είναι χειρότερα!
Από τα τέλη Σεπτεμβρίου, δυο-τρεις εβδομάδες από την ημέρα που άνοιξε το σχολείο μέχρι σήμερα, έχω γίνει μάρτυρας «εξ ακοής» της απαράδεκτης κατάστασης που επικρατεί στη δημόσια Παιδεία. Και, πιστέψτε με, είμαι από αυτούς που εκτιμώ τις προσπάθειες που κάνει η Άννα Διαμαντοπούλου, αλλά…
Στα τέλη Σεπτεμβρίου, λοιπόν, τα παιδιά ξεκίνησαν πρόβες για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, οι οποίες διήρκεσαν ένα μηνά! Ίσως και λίγο περισσότερο. Κάπου κοντά στα Χριστούγεννα έκαναν κατάληψη, στη συνέχεια το σχολείο έκλεισε για τις διακοπές των Χριστουγέννων, μέσα στο Γενάρη ή αρχές Φλεβάρη (θα σας γελάσω) ξαναέκαναν κατάληψη. Και στις δύο καταλήψεις έβλεπα παντού σπασμένα θρανία, η μουσική ήταν στη διαπασών, αλλά ούτε ένα πανώ έστω με τα αιτήματα των παιδιών…
Αρχές Μαρτίου ξαναξεκίνησαν οι πρόβες για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, καθότι προφανώς οι μαθητές είχαν ξεχάσει αυτά που έμαθαν στην προηγούμενη παρέλαση!
Πριν από δύο ημέρες έλαβα ένα δελτίο Τύπου με δηλώσεις της Άννας Διαμαντοπούλου ότι θα αναπληρωθούν οι χαμένες ώρες μαθημάτων, εννοώντας προφανώς τις καταλήψεις.
Γνωρίζει, όμως, η υπουργός ότι για μήνες οι μαθητές, προφανώς και άλλων λυκείων, κάνουν 2-3 ώρες ημερησίως πρόβα για την παρέλαση; Και είναι τόσο σημαντικές οι παρελάσεις; Θέλουμε να τονώσουμε το εθνικό αίσθημα των μαθητών; Ή απλά δε μας καίγεται καρφάκι για την Παιδεία;
Στα χρόνια μου, και εμείς κάναμε παρέλαση, με τρεις ώρες πρόβα (συνολικά) στην ώρα της γυμναστικής… Δε θυμάμαι να είχαμε χάσει ποτέ μάθημα γι’αυτό το λόγο και, πιστέψτε με, πήγαινα σχολείο όταν η ταλαιπωρία της Παιδείας είχε ήδη ξεκινήσει… Για να μην υπάρχει παρεξήγηση, δεν ήταν ιδιωτικό, ήταν ένα δημόσιο λύκειο στην επαρχία. Επίσης, επειδή δεν έχω σπουδάσει στην Ελλάδα, συγκλονίστηκα, ομολογώ, όταν έμαθα από το άρθρο του σπουδαίου Δημήτρη Μυτάρα για τα άπειρα «συνδικαλιστικά» προνόμια που έχουν οι φοιτητές στη χώρα μας. Μου ήρθε και να γελάσω σκεπτόμενη το ενδεχόμενο να μπορούσα εγώ ως φοιτήτρια να ψηφίσω για τον Πρύτανη της Σορβόννης όταν σπούδαζα…
Αλλά για να μη φύγω από το θέμα, ακόμη και αν εξαιρέσω τις καταλήψεις -που δεν πρέπει- με έναν πρόχειρο υπολογισμό, οι μαθητές του Λυκείου απέναντι από το σπίτι μου έχουν χάσει πάμπολες μέρες μαθημάτων μαθαίνοντας να κάνουν παρέλαση…
Και πρόκειται για παιδιά Λυκείου που θα έπρεπε να ετοιμάζονται για πανελλήνιες…
Και σας διαβεβαιώ ότι δε θεωρώ ότι φταίνε, σε οποιαδήποτε περίπτωση, οι μαθητές. Έτσι τους μάθαμε!
Αλλά κυρία υπουργέ, έχετε υπ’ όψιν σας ότι μόνο η Παιδεία μπορεί να μας σώσει σε αυτή τη χώρα; Ότι το μέλλον αυτού του τόπου που μεγάλωσε γενιές ανθρώπων με την ελπίδα… να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, βασίζεται πλέον στα παιδιά που ξοδεύουν ατελείωτες ώρες μαθαίνοντας παρέλαση; Η δική μου γενιά, των σημερινών ανθρώπων στην παραγωγική ηλικία των 35 με 40, βλέπει το μέλλον πιο ζοφερό από ποτέ.  Και πώς θα πάει μπροστά αυτή η χώρα και θα ξεπεράσει την άβυσσο, που βλέπω εγώ μπροστά μου, αν δεν εκπαιδεύσει τα παιδιά της; Αν δεν τους μάθει να δουλεύουν, να είναι συνεπείς πολίτες, να πληρώνουν φόρους, να μη διπλοπαρκάρουν, να μην κάνουν κατάληψη καταστρέφοντας δημόσια περιουσία, για να έρθει η μέρα που θα διεκδικήσουν ξανά τα κεκτημένα που εμείς χάνουμε λόγω οικονομικής κρίσης και τρόικας;
Πώς θα γίνει αυτό; Με παρελάσεις;
Γιατί κανείς δε δείχνει να καταλαβαίνει ότι τα παιδιά είναι το μέλλον και ότι σε αυτά πρέπει να επενδύσουμε ώστε να μη χαθεί η ελπίδα;
Θέλουμε να μεγαλώσουμε κι άλλες γενιές που δε θα θέλουν να δουλέψουν και που θεωρούν μαγκιά τη φοροδιαφυγή και το cayenne πάνω στο πεζοδρόμιο; Ή θέλουμε μορφωμένους επιστήμονες που θα ξαναβγάλουν τη χώρα μπροστά;

Δεν υπάρχουν σχόλια: