Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ Η αποτυχία της Ευρωμεσογειακής

Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Το συγκλονιστικό ταξικό κίνημα στις χώρες του Μaghreb επαναφέρει επιτακτικά πλέον το ζήτημα για αναθεώρηση της υφιστάμενης Ευρωμεσογειακής πολιτικής. Αποδείχθηκε εν τοις πράγμασι πως η λεγόμενη “Ευρωμεσογειακή εταιρική σχέση” του 1995 (γνωστή ως διαδικασία της Βαρκελώνης) δεν ήταν αυτό που διαφημίστηκε από τους κύκλους του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή μια συστηματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις χώρες της Μεσογείου. Μάλιστα παραμένοντας σε διακηρυκτικό και μόνο επίπεδο η διαδικασία της Βαρκελώνης δεν μπόρεσε να δώσει την προσήκουσα, τουλάχιστον, ώθηση στις σχέσεις Βορά και Νότου που είχαν εν τινι τρόπω καθοριστεί από τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια της Λισαβόνας (Ιούνιος 1992), της Κέρκυρας (Ιούνιος 1994) και του Έσσεν (Δεκέμβριος 1994). Έτσι, μολονότι προβλεπόταν και ζώνη ελεύθερων συναλλαγών (ΖΕΣ) όπου το 2010 είχε ληφθεί ως “έτος-στόχος” για να καθιερωθεί προοδευτικά η εν λόγω ζώνη, εν τούτοις η Ευρωμεσογειακή εταιρική σχέση των 35 μελών ανέδειξε με τον πιο διαυγή φακό τις παλαιές συστημικές διαφορές ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο. Ακόμα και τα σχετικά ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου αλλά και ίδια η ΕυρωΜεσογειακή Κοινοβουλευτική Συνέλευση (Ε.Μ.Κ.Σ), που ιδρύθηκε στην Αθήνα τον Μάρτη του 2004 και αποτελεί την κοινοβουλευτική διάσταση της “Διαδικασίας της Βαρκελώνης”, δεν βοήθησαν επί της ουσίας στην κατανόηση της γεωπολιτικής πραγματικότητας στην Ευρωμεσογειακή περιοχή. Και όλα τούτα έγιναν επειδή ακριβώς στη βάση της Ευρωμεσογειακής Ένωσης δεν βρίσκονται οι ισότιμες, αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τα κράτη της περιοχής, αλλά οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί ΕΕ για την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Η Αριστερά εδώ και χρόνια είχε επισημάνει εντός του Ευρωκοινοβουλίου πως στόχος της ένωσης αυτής ήταν και είναι η απελευθέρωση των αγορών, ώστε να προωθηθεί με καλύτερους όρους η διείσδυση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων/ολιγοπωλίων, η βελτίωση της θέσης τους στον ανταγωνισμό της «Νέας Τάξης» για τον έλεγχο των αγορών, η ιδιοποίηση των ενεργειακών και πλουτοπαραγωγικών πόρων της περιοχής. Ως μέσο δε για την επίτευξη του στόχου αυτού η Αριστερά θεωρούσε την ένταση των απειλών, των εκβιασμών, των πολιτικών, ακόμη και στρατιωτικών πιέσεων στα κράτη και στους λαούς. Πριν από τρία περίπου χρόνια (2008) η κατάσταση περιπλέχτηκε περισσότερο όταν ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζί προωθούσε την ιδέα της μεταβλητής γεωμετρίας, δηλαδή της κατ’ επιλογήν συμμετοχής στα προγράμματα ενός νέου οργανισμού Ευρωμεσογειακής Συνεργασίας. Ειδικότερα όταν τέθηκε θέμα για το πού θα βρίσκεται η έδρα του νέου οργανισμού της Ευρωμεσογειακής Συνεργασίας και, κυρίως, με ποια κριτήρια θα γίνεται ο καταμερισμός των αξιωμάτων, τα πράγματα οδηγήθηκαν αναπόφευκτα σε αδιέξοδο. Αναμφίβολα, η Ευρωμεσογειακή πολιτική έμεινε στα χαρτιά επειδή ακριβώς για αυτά σχεδιάστηκε. Και με την παρατεταμένη δομική κρίση του καπιταλισμού έδειξε πως ο αυτοκράτορας (ο νεοφιλελεύθερος πολιτικός του πυλώνας) είναι γυμνός.
Σε κάθε περίπτωση οι ηγεμονικές ελίτ της «Νέας Τάξης» και του ευρωατλαντισμού, δείχνουν να ξεπερνούν τον αρχικό αιφνιδιασμό τους από το ντόμινο των εξεγέρσεων στον αραβικό κόσμο, επιχειρώντας πλέον να χρησιμοποιήσουν ακόμα και στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη σε μια προσπάθεια μιλιταριστικής επίδειξης ισχύος εναντίον αυτών των εξεγέρσεων και, ειδικότερα, κατά των αριστερών, ριζοσπαστικών δυνάμεών τους. Ήδη υπάρχουν - παρά τις όποιες επίσημες και μη διαψεύσεις - σχέδια ανοιχτής ιμπεριαλιστικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Βόρεια Αφρική με το πρόσχημα της «αποκατάστασης της δημοκρατίας». Την περασμένη βδομάδα ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν δήλωνε: «Το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να επέμβει στη σύγκρουση στη Λιβύη... σε κάθε περίπτωση, η όποια επέμβαση πρέπει να βασίζεται σε εντολή των Ηνωμένων Εθνών». Εν ολίγοις, με φύλλο συκής τον ΟΗΕ οι μηχανές του ΝΑΤΟ βρίσκονται σε ετοιμότητα. Είναι φανερό πως ο ευρωατλαντικός άξονας επιχειρεί να «σταθεροποιήσει» τον έλεγχο στις πηγές και τους δρόμους της ενέργειας με συγκαλυμμένες ή/και απροκάλυπτες στρατιωτικές επεμβάσεις. Τούτων δοθέντων, θα λέγαμε πως το εργατικό και λαϊκό κίνημα τόσο στην Ευρώπη όσο και σε όλο τον κόσμο, οφείλει μαζί με την αλληλεγγύη στα δίκαια κοινωνικά και δημοκρατικά αιτήματα της εξέγερσης στη Λιβύη (και όχι μόνο), να θέσει σε προτεραιότητα την αποτροπή της μετατροπής αυτής της χώρας σε ένα προτεκτοράτο “αλά Κόσοβο” στην καρδιά της Βόρειας Αφρικής και της Νοτίου Μεσογείου. Πρέπει σαφώς να απαιτήσει να δρομολογηθούν δημοκρατικές διαδικασίες μετάβασης στην ομαλότητα.
*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι Αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: