Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Η Χιονάτη πάει σχολείο

ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ (ΤΑ ΝΕΑ) 

 
Η µέση εκπαίδευση είναι σαν τη Χιονάτη. Κάποτε, πρινπολλάπολλά χρόνια δάγκωσε το µήλοµε το δηλητήριο που της έδωσε η µάγισσα. Κι από τότε κοιµάται ύπνο βαθύ, την παρατεταµένη νεκροφάνεια της αποστήθι σηςκαι της παπαγαλίας µε πρόσχηµα το δωρεάν που κοστίζεικάτι χιλιάδες ευρώ σε φροντιστήρια. Πολλοί πρίγκιπες εµφανίστηκαν κατά καιρούς για να τη σώσουν. Τη γύρισανµπρούµυτα, ανάσκελα, στο πλάι, όµως κανείς τους δεν είχε την έµπνευ ση ή το θάρροςγια να της δώσει το φιλί. Ηταν βιαστικοί, σκέφτονταν τις επόµενες εκλογές, τον επικείµενο ανασχηµατισµό. Από τότε που θυµάµαι τον εαυτό µου οι εκπαιδευτικές µεταρρυθµίσεις δίνουν και παίρνουν. Οι πανελλήνιες γίνονται πανελλαδικές, οι κατευθύνσεις δέσµες και τανάπαλιν, τα µόρια και οι βάσεις πέφτουν σαν χαρτιά στο χρηµατιστήριο αξιών.

Θα µου πείτε µια κοινωνία που το µέτρο της επιτυχίας το ορίζουν τα πρότυπα της «νύχτας», το «πρώτο τραπέζι πίστα» και ο µεγάλος κυβισµός των 4Χ4 πού να βρει καιρό για την παιδεία;

Οι µαθητές κάνουν καταλήψεις και οι καθηγητές κάνουν απεργίες. Προχθές τσακώθηκανµε τους δηµάρχους για τακτίρια, τις συγχωνεύσεις σχολείων, για
το ∆ΝΤ «που πλέον θα κηδεµονεύει την εκπαίδευση». Ας αφήσουµε τα µεγαλόστοµα κατά µέρος και ας εντοπίσουµε, για µιαακόµη φορά, του λόγου το αληθές, την καταθλιπτική παραδοχή πως η παιδεία απασχολεί ακόµη και τους λειτουργούς της µόνον ως ποσοστό του κρατικού προϋπολογισµού.

Τόσα χρόνια, ύστερα από τόσες αποτυχηµένες µεταρρυθµίσεις, και άλλουςτόσους αποτυχηµένους υπουργούς δεν άκουσα ούτε µια φοράτους καθηγητέςνα απεργούν και να διαµαρτύρονται για την αναβάθµιση τηςεκπαίδευσης, για τα κακογραµµένα βιβλία, για τα φροντιστήρια, για τη συστηµατική απαξίωση τηςσκέψης που εκπαιδεύει αντί για πολίτες παπαγαλάκια, για τα απολυτήρια που δίνονται µετά πολλών επαίνων σε όποιον έµαθε καλύτερα την τέχνητης αποστήθισης. Με άλλαλόγια για τησύµβαση που έχει καταντήσει τη διδασκαλία πρόσχηµα.

Αν τους ρωτήσεις θασου πουν πως όλα αυτάσυγκαταλέγονται στα «πάγια» αιτήµατά τους, κοινώς στα παγωµένα προ πολλού χρέη τους απέναντι στο λειτούργηµά τους.

Ολα αυτά δεν µας τα έφερε το ∆ΝΤ ούτε το Μνηµόνιο. Αντιθέτως, νοµίζω πως ήρθε ο καιρός να αναρωτηθούµε στασοβαρά µήπως, εκτός των άλλων, και η κατάντια του εκπαιδευτικού µας συστήµατος µάς έσπρωξε στην αγκαλιά του ∆ΝΤ και του επάρατου Μνηµονίου. Γιατί µια κοινωνία χωρίς µέση εκπαίδευση είναι µια κοινωνία που δεν µπορεί να ανανεώσει τα κύτταρά της, κοινώς µια κοινωνία καταδικασµένη να πτωχεύσει.
Μήπως και η κατάντια του εκπαιδευτικού µας συστήµατος µάς έσπρωξε στο ΔΝΤ;

Δεν υπάρχουν σχόλια: