Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ: Ανδροκρατική Βουλή

Του Κώστα Γουλιάμου*
«Μπορούσα να αμύνομαι Τώρα το λεω μοναξιά» Ελένη Βακαλό 
Η Βουλή είναι γένους... αρσενικού! Η νέα σύνθεση της Βουλής υποδηλοί πως η ανδροκρατία στην πολιτική παραμένει στοιχείο ακλόνητο. Έτσι, παρά το μήνυμα της Πολιτείας για μια πιο ισορροπημένη εκπροσώπηση ανδρών και γυναικών στη νέα Βουλή ώστε να αυξηθεί το ποσοστό του 12% που ισχύει σήμερα και το οποίο αντιστοιχεί στο ήμισυ του μέσου όρου συμμετοχής των γυναικών στα εθνικά κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών, το εκλογικό σώμα αποφάσισε τελικά να στείλει συνολικά μόνο έξι γυναίκες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο εν λόγω αριθμός, σαφώς μικρότερος σε σύγκριση με την προηγούμενη Βουλή, σηματοδοτεί -μεταξύ άλλων- την οικοδόμηση ενός πολιτικού αναχρονισμού καθώς οι γυναίκες, μολονότι αποτελούν το 51% του πληθυσμού της Κύπρου, εν τούτοις υποεκπροσωπούνται στα νομοθετικά και στα εκτελεστικά σώματα της Κύπρου. Οι δεκαετίες διακρίσεων εις βάρος των γυναικών επιβεβαιώθηκαν ως εκλογικό αποτέλεσμα την περασμένη Κυριακή.
Και αυτή είναι μια δυσμενής εξέλιξη όπως και η αντίστοιχη της αποχής.
Αρκεί να υπολογίσει κανείς ότι στο κόμμα που εξήλθε πρώτο σε ποσοστά την Κυριακή (ΔΗΣΥ), εκλέχτηκε μόνο μια βουλευτής, η κ. Στέλλα Κυριακίδου. Τούτων δοθέντων, θα ισχυριζόμουν πως η διαιωνιζόμενη κοινωνική ανισότητα των φίλων στην Κύπρο παράγει το φαινόμενο της πολιτικής ανισότητας. Η σύνθεση της νέας Βουλής των Αντιπροσώπων αποτελεί το κατ’ εξοχήν επικίνδυνο παράδειγμα πολιτικής ανισότητας. Σε κάθε περίπτωση, η μείωση της εκλογής γυναικών μπορεί να ερμηνευτεί ως ένα αποτέλεσμα που διαμορφώνεται από την κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα της νόθας αστι(υ)κοποίησης της Κύπρου και τα πρότυπα που αυτή μεταφέρει τα τελευταία δέκα - δεκαπέντε χρόνια. Ταυτόχρονα, αποκαλύπτει συγκεκριμένες αντιλήψεις και ιδεολογίες, που παλινδρομούν ανάμεσα στον κοινωνικό συντηρητισμό και τις ιδεοληψίες του καιρού μας (επιδεικτική/παρασιτική κατανάλωση, life-style κ.λπ). Το εκλογικό σώμα (απ)έδειξε εν τοις πράγμασι ότι στην Κύπρο βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του επάρατου βιολογικού ντετερμινισμού. Αλήθεια, πώς μπορεί διαφορετικά να εξηγηθεί η εμπέδωση του “ανδροκρατικού συστήματος” και στη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων;
Όμως πέραν τούτων, το ζήτημα της πολιτικής ανισότητας των γυναικών ενέχει και μια σημαντική εκπαιδευτική -θα έλεγα- διάσταση. Αφορά εν ολίγοις και στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται οι αντιλήψεις των πολιτών για τη δημοκρατία και την πολιτική. Ως εκ τούτου η δημοκρατική παιδεία αποτελεί μια πρόκληση και, συνάμα, μια προοδευτική πρόταση για τη σύγχρονη Πολιτεία. Εδώ λοιπόν αναδεικνύεται ο πρωταγωνιστικός ρόλος μιας δημοκρατικής παιδείας, η οποία καλείται να λειτουργήσει ως εξοικείωση των νέων με τις, μεταξύ άλλων, πολιτισμικά προοδευτικές αντιλήψεις για την πολιτική και κοινωνική ισότητα. Ειδικότερα σε μια δύσκολη περίοδο για τον πολιτικό πολιτισμό, όπως είναι αυτή που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα ως νεοφιλελεύθερη ωμότητα και βαρβαρότητα. Γι’ αυτό ακριβώς και η παιδεία σε μια δημοκρατική κοινωνία οφείλει να διαδραματίσει ένα διπλό ρόλο, αυτόν της εκπαίδευσης των πολιτών και αυτόν της προσωπικής εκπαίδευσης. Στην προκειμένη περίπτωση είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί αυτό που έχει προτείνει ένας από τους σύγχρονους διανοητές, Ο Τάκης Φωτόπουλος: η μετάβαση σε μια δημοκρατική παιδεία θα μπορούσε να αρχίσει στο στάδιο που, ως αποτέλεσμα της συμμετοχής στις τοπικές εκλογές, η εξουσία έχει ήδη κατακτηθεί στο τοπικό επίπεδο. Εν κατακλείδι, είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό όσο και αντιφατικό οι πολίτες να έχουν μεν ξεφορτωθεί πολλές αγκυλώσεις του παρελθόντος, ωστόσο να στρέφονται πολιτικά σε εκλογικές στάσεις που ενισχύουν την ανδροκρατική και πατριαρχική δομή της κοινωνίας. Το γεγονός πάντως ότι η σημερινή κοινωνία διέρχεται περίοδο κοινωνικής κρίσης, αβεβαιότητας και αλλοτρίωσης δεν είναι τυχαίο. Συνεπώς, οι αναγκαιότητες της εποχής -μέσω του εκλογικού αποτελέσματος- επιβάλουν τη χάραξη μιας προοδευτικής πολιτικής, τόσο για τον εκδημοκρατισμό του κοινωνικού μας συστήματος, όσο και για μια δημοκρατικά διαμορφωτική “παρέμβαση” στις δομές του εκπαιδευτικού μας συστήματος σε όλες τις βαθμίδες.

*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: