Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ: Στα γήπεδα του κόσμου

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Φωτογραφία
Στα γήπεδα του κόσμου, αλλά και στα δικά μας, οι άνθρωποι συνεχίζουν την καθημερινή πορεία τους και ελπίζουν πάντα σε μια καλύτερη μοίρα, όσο και αν τα δεδομένα δεν είναι πάντα θετικά.
Στην Ελλάδα, η πορεία μέσα στην νύχτα συνεχίζεται. Ένα νέο μνημόνιο ετοιμάζεται, πιο σκληρό από το πρώτο. Η χώρα χάνει κάθε μέρα ό,τι της απέμεινε από την ανεξαρτησία της. Οι Ευρωπαίοι ζητούν τώρα για το νέο μνημόνιο όχι μόνο εγγυήσεις με υποθήκευση εθνικής περιουσίας, αλλά επιπλέον επιμένουν για εθνική συναίνεση. Θέλουν με άλλα λόγια να υποχρεώσουν τη Νέα Δημοκρατία, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να συναινέσει στο νέο μνημόνιο. Να είναι συνυπεύθυνη με την Κυβέρνηση. Σαν να μην υπάρχει ελληνικό Σύνταγμα, ελληνική Βουλή και θεσμοί που προβλέπουν πώς λειτουργούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η θέληση του τοκογλύφου-δανειστή είναι πολύ πιο ισχυρή.
Στην Κύπρο βουλευτικές εκλογές αλλά και ξανά συζήτηση για την εκ περιτροπής προεδρία. Φυσικά το θέμα δεν είναι η εκλογή Τουρκοκύπριου στο ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά η δημοκρατική διαδικασία που θα ακολουθηθεί για τον σκοπό αυτό. Να γίνει δηλαδή ό,τι γίνεται σε όλες τις δημοκρατίες της Οικουμένης. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, ο Ομπάμα δεν χρειάστηκε την εκ περιτροπής διαδικασία για να εκλεγεί πρόεδρος. Στον Καναδά δεν χρειάστηκε καμιά εκ περιτροπής διαδικασία για να αναλάβει, ως πρωθυπουργός της χώρας, γαλλόφωνος από τη μειοψηφία. Και ασφαλώς το ίδιο συμβαίνει σε κάθε δημοκρατική χώρα όπου όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα και εκλέγονται στη βάση προγραμμάτων, ιδεολογιών και συμφερόντων που εκπροσωπούν και όχι στη βάση της εθνοτικής καταγωγής τους. Άλλωστε σε μια δημοκρατική πολιτεία δεν μιλάμε για «εθνοτικούς» πολίτες που σχηματίζουν «εθνοτικά» κόμματα. Έτσι, ένας αριστερός Τουρκοκύπριος, κάτω από ομαλές πολιτικές συνθήκες, θα βρίσκεται στο ίδιο κόμμα της Αριστεράς με τους Ελληνοκύπριους. Και θα υποδειχτεί για το ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας από το κόμμα του με βάση την πολιτική διαδικασία που ακολουθούν όλα τα κόμματα σε τέτοιες περιπτώσεις, και όπου το «εθνοτικό» κριτήριο δεν έχει θέση. Το ίδιο φυσικά θα συμβεί και σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα, της Δεξιάς ή του Κέντρου. Τα «εθνοτικά» κόμματα, εκεί όπου υπάρχουν, είναι η εξαίρεση και πρόκειται κατά κανόνα για περιθωριακά κόμματα. Στην Κύπρο, στόχος θα πρέπει να είναι τα ανοιχτά κόμματα σε όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής ή θρησκείας. Και η ανάδειξη στα πολιτειακά αξιώματα να μην έχει καμιά σχέση με την εθνική καταγωγή του πολίτη. Άλλα είναι τα κριτήρια που ισχύουν στις δημοκρατίες.
Στην παγκόσμια σκηνή κυριάρχησε, την εβδομάδα που μας πέρασε, η σύλληψη και διαπόμπευση του Ντομινίκ Στρος Καν. Από τη μια έχουμε την εικόνα της αμερικανικής Δικαιοσύνης που εκπέμπει ισονομία και δεν χαρίζεται σε κανένα. Κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε στην Ευρώπη, όπου οι κάθε λογής «αριστοκράτες» και νεόπλουτοι έχουν ειδική μεταχείριση σε σχέση με τον κοινό πολίτη. Και σίγουρα δεν θα συνέβαινε ποτέ στην Ελλάδα ή την Κύπρο, όπου ενδεχομένως η φτωχή καμαριέρα θα είχε σταλεί σε ψυχιατρείο. Από την άλλη βέβαια, η ίδια Δικαιοσύνη, εκπέμπει τη στυγνή εικόνα της διαπόμπευσης και της καταδίκης ενός ανθρώπου χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το τεκμήριο της αθωότητάς του. Την θετική πλευρά όμως του αμερικανικού συστήματος τη συναντούμε και σε άλλες αγγλοσαξονικές χώρες, όπως στην Αυστραλία και τον Καναδά. Στον Καναδά για παράδειγμα, η Αστυνομία δεν δίστασε να σταματήσει υπουργό, να τον περάσει από αλκοτέστ, και όταν αποδείχθηκε θετικό, να τον παρουσιάσει ενώπιον δικαστηρίου όπου καταδικάστηκε. Φαντάζεται κανείς ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα ή την Κύπρο;
Η περίπτωση του Στρος Καν έχει βέβαια και άλλες παραμέτρους. Πέρα από τις θεωρίες συνωμοσιολογίας, τα ερωτηματικά είναι πολλά γύρω από αυτή την ιστορία. Και πολλά τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται από τη πτώση του πανίσχυρου έως χτες τραπεζίτη και πολιτικού. Συμφέροντα που έχουν να κάνουν με τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, συμφέροντα που έχουν να κάνουν με τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και με την κρίση που περνά αυτή τη στιγμή η Ευρωζώνη. Όσο για τον ίδιο τον Στρος Καν, η πτώση του είναι ηχηρή και δεν έχει πια κανένα πολιτικό μέλλον με τη διαπόμπευση που του έχει γίνει, έστω και αν ακόμη αποδειχθεί κάποια στιγμή αθώος.

*Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ε-mail stephanos.constantinides@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: