Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ:Η αραβική άνοιξη ξεψύχησε νωρίς

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Τί έχει μείνει από την αραβική Άνοιξη μερικούς μήνες μετά από την εξέγερση στην Τυνησία; Στη χώρα αυτή η δημοκρατία αγωνίζεται να ορθοποδήσει ενώ τα προβλήματα της
μεταπολίτευσης παραμένουν σοβαρά και άλυτα. Η Τυνησία ξεχάστηκε γρήγορα, αφέθηκε μόνη της με τα προβλήματά της παρά τις υποσχέσεις που της δόθηκαν από τη Δύση, όταν φοβισμένη και ένοχη τις πρώτες μέρες της ανατροπής του δικτατορικού καθεστώτος, υποσχόταν τα πάντα. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη ούτε και η τελευταία χώρα που χόρτασε από υποσχέσεις του είδους αυτού. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την Αίγυπτο που ακολούθησε την Τυνησία. Εκεί μάλιστα αυτοί που στήριζαν για περισσότερο από 30 χρόνια το καθεστώς Μουμπάρακ προχώρησαν σε κατάσχεση ουσιαστικά της λαϊκής εξέγερσης και κρατούν στα χέρια τους την εξουσία, εξυπηρετώντας τα ίδια ντόπια κα ξένα συμφέροντα. Τίποτε φυσικά δεν προχώρησε στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο. Και γιατί άλλωστε να προχωρήσει αφού τα διάφορα διεφθαρμένα και δικτατορικά καθεστώτα εξυπηρετούν θαυμάσια τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή; Στην Υεμένη για παράδειγμα, οι Δυτικοί αρκέστηκαν σε πλατωνικές διαμαρτυρίες αφού το δικτατορικό καθεστώς εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Το ίδιο και στο Μπαχρέιν. Στις δύο αυτές χώρες οι πολίτες δολοφονούνται ουσιαστικά με την ανοχή της Δύσης.
Ακόμη και στη Συρία οι διαμαρτυρίες για όσα συμβαίνουν παραμένουν χλιαρές και περιορισμένες αφού μια ανατροπή του καθεστώτος χωρίς να έχει εξασφαλιστεί προηγουμένως μια φιλοδυτική διάδοχη κατάσταση θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα και γενικότερη αστάθεια στην περιοχή. Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για το θεοκρατικό, μεσαιωνικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, μεγάλο σύμμαχο της Δύσης και επενδυτή δισεκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ, στο Λονδίνο και αλλού. Ακόμη ούτε λόγος για τα καθεστώτα του Μαρόκου, της Αλγερίας και των διαφόρων αραβικών εμιράτων. Μόνο η Λιβύη πληρώνει για την ώρα το μένος των δυτικών σταυροφόρων που τη βομβαρδίζουν αλύπητα, ενισχύοντας ουσιαστικά έναν εμφύλιο πόλεμο. Όχι φυσικά πως το καθεστώς Καντάφι δεν ήταν απάνθρωπο, αν και σίγουρα λιγότερο διεφθαρμένο και ανελεύθερο από κάποια άλλα αραβικά καθεστώτα με τα οποία εξακολουθεί να συναλλάσσεται η Δύση. Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν λίγους μήνες ακόμη, η Ευρώπη υποδεχόταν διθυραμβικά τον Καντάφι, επιτρέποντάς του μάλιστα να στήνει τη σκηνή του στο κέντρο των πόλεών της, και ανεχόμενη όλες τις άλλες εκκεντρικότητές του. Το γιατί αυτή η σταυροφορία εναντίον της Λιβύης, είναι θέμα μιας άλλης ανάλυσης.
Η αραβική Άνοιξη λοιπόν ξεψύχησε νωρίς. Ή τουλάχιστον αυτό που ποιητικά ονομάστηκε άνοιξη, χωρίς απ’ ό,τι φαίνεται να ήταν κάτι τέτοιο. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως θα σταματήσουν και οι αγώνες των λαών των αραβικών χωρών για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά εδώ ισχύει ο στίχος του ποιητή, ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.
Υ.Γ.: Η εκλογή του Γιαννάκη Ομήρου στην προεδρία της Κυπριακής Βουλής είναι σίγουρα μια θετική πολιτική εξέλιξη υπό τις σημερινές περιστάσεις. Ανατρέπονται, έστω και μερικώς, οι πολιτικές ισορροπίες που ευνοούν λύση με προδιαγραφές σχεδίου Ανάν. Χωρίς βεβαίως να έχει κανείς ψευδαισθήσεις όσον αφορά τους μελλοντικούς σχεδιασμούς της ηγεσίας του ΔΗΣΥ, τουλάχιστον η λαϊκή βάση του κόμματος, η λαϊκή Δεξιά, αυτή που το 2004 ανέτρεψετους σχεδιασμούς της ηγεσίας του και της μεταπρατικής αστικής τάξης που εκπροσωπεί, δεν φαίνεται ούτε σήμερα διατεθειμένη για υποχωρήσεις στο Κυπριακό.
Όσα θλιβερά συμβαίνουν στο ΔΗΚΟ απαξιώνουν ακόμη περισσότερο το κυπριακό πολιτικό σύστημα. Όταν η ηγεσία αυτού του κόμματος με μόνιμο στόχο την καρέκλα και το διαχρονικό ρουσφέτι, αλλά και την ανανοποίηση του ΔΗΚΟ, έκανε ό,τι μπορούσε για να αποκλείσει από τη Βουλή έναν πολιτικό του ήθους και της συγκρότησης του Γιώργου Κολοκασίδη, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις ιδέες και τις πολιτικές του θέσεις, και στη συνέχεια τον διέγραψε και από το κόμμα επειδή είχε το θάρρος της γνώμης του, τι μπορεί να περιμένει από την πολιτική ζωή αυτού του τόπου; Και γιατί να ενδιαφερθούν οι νέοι για την πολιτική; Μένει να φανεί μέχρι πού θα φτάσει η ανανοποίηση του ΔΗΚΟ.
•Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: