Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ: Νομισματικός πόλεμος

Του Κώστα Γουλιάμου*
  Τον περασμένο Σεπτέμβρη ο υπουργός Οικονομικών της Βραζιλίας κ. Μαντέγκα μίλησε για έναν κόσμο που βρίσκεται «εν μέσω διεθνούς νομισματικού πολέμου», πλήττοντας κυρίως τις αναπτυσσόμενες χώρες. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο κ. Μαντέγκα είχε υπόψη του τον τρέχοντα νομισματικό πόλεμο...
μεταξύ «ευρώ» και «δολαρίου» και, κυρίως, τις μακροχρόνιες τριβές μεταξύ των Δυτικών και της Κίνας αναφορικά με τη νομισματική πολιτική του Πεκίνου να διατηρεί το γουάν τεχνητά υποτιμημένο. Επ’ αυτού μάλιστα θα σημειώναμε ένα γεγονός που διέλαθε της προσοχής οικονομικών αναλυτών και μέσων ενημέρωσης. Αναφέρομαι χαρακτηριστικά στη νομισματική συμφωνία Ρωσίας - Κίνας που, ως απόφαση, λήφθηκε μεν το Σεπτέμβρη του ’10, ξεκίνησε όμως να υλοποιείται από τις αρχές του χρόνου. Βάσει λοιπόν της συμφωνίας, η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας, σε συνεργασία με την Ρeople’s ΒankofChina, δημιούργησαν την πρώτη ηλεκτρονική πλατφόρμα απευθείας online συναλλαγής και διαπραγμάτευσης της ισοτιμίας του κινεζικού γουάν με το ρωσικό ρούβλι. Η εν λόγω συμφωνία αποτελεί αναμφίβολα την απαρχή της νέας εποχής, της κυριαρχίας του γουάν ως «παγκόσμιο νόμισμα» στη θέση του δολαρίου.
Θυμίζουμε, παράλληλα, πως αμέσως μετά τη σύνοδο των G20 στη Σεούλ η Κίνα ανακοίνωσε στροφή στη νομισματική της πολιτική, με ισχυροποίηση του γουάν και κύρια πολιτική την αύξηση των βασικών επιτοκίων. Αν τότε το Πεκίνο είχε κατηγορηθεί ότι «έχει ακόμη πολλά ψωμιά να φάει μέχρι που να καταστήσει την Κίνα ως παγκόσμια οικονομία», τώρα δείχνει να έχει κάνει ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η Κίνα, αναμφίβολα, με τη διεθνοποίηση του νομίσματός της πρόσθεσε κύρος ενισχύοντας τις διπλωματικές και εμπορικές της σχέσεις με τη Ρωσία. Προφανώς η επιλογή δεν έγινε για γεωγραφικούς λόγους. Η Ρωσία βρίσκεται σε ανοδική πορεία. Η Μόσχα έχει ανακοινώσει διαπραγματεύσεις συγχώνευσης του χρηματιστηριακού δείκτη RΤS που αποτιμάται σε δολάρια με τον Μicex, ο οποίος αποτιμάται σε ρούβλια, δίνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο έμφαση στο εθνικό της νόμισμα. Πέραν βέβαια της Ρωσίας και της Κίνας, κρίνεται σκόπιμο να προσέξουμε την ετήσια έκθεση για την παγκόσμια οικονομία που δημοσίευσε το ΔΝΤ. Οι αναφορές είναι ενδεικτικές. Καθώς η ανάπτυξη στις ΗΠΑ επιβραδύνεται ταχύτερα των προσδοκιών, οι αναπτυγμένες οικονομίες είναι εκείνες που καλούνται να συντηρήσουν την παγκόσμια ανάπτυξη.
Άρα, λογικό είναι τα νομίσματά τους να έχουν τάση ανατίμησης. Τούτο σημαίνει ότι σε περίοδο παρατεταμένης κρίσης του κεφαλαιοκρατισμού και, συνεπώς, της αντικειμενικής έντασης του ανταγωνισμού, ουδεμία οικονομία είναι διατεθειμένη να φέρει το πρόσθετο βάρος του «σκληρού νομίσματος». Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Λιβύη. Η εμπλοκή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη δεν σχετίζεται απλώς με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της (πετρέλαιο). Σχετίζεται και με το άμεσο ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον γύρω από την οικονομική σχέση της Λιβύης με την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), την Τράπεζα Διεθνών Διευθετήσεων (ΒRΙ) και τις πολυεθνικές εταιρείες. Σύμφωνα μάλιστα με το ίδιο το ΔΝΤ, η κεντρική τράπεζα της Λιβύης ανήκει κατά 100% στο κράτος. Και στα θησαυροφυλάκιά της εκτιμάται ότι υπάρχουν σχεδόν 144 τόνοι χρυσού. Θυμίζουμε με νόημα ότι τους μήνες που προηγήθηκαν του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, για επέμβαση στη Λιβύη, ο Μουαμάρ Καντάφι ανοιχτά υπερθεμάτιζε υπέρ της δημιουργίας ενός νέου νομίσματος, το οποίο θα συναγωνιζόταν όχι μόνο το «δολάριο» αλλά και το «ευρώ». Είχε προς τούτο καλέσει τα αφρικανικά και μουσουλμανικά κράτη να συμμετάσχουν σε μια συμμαχία η οποία θα έκανε νόμισμά της (το χρυσό Δηνάριο) ως μοναδικό νόμισμα για τις συναλλαγές και το συνάλλαγμά τους. Με άλλα λόγια, θα πωλούσαν το πετρέλαιο και άλλα προϊόντα στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο μόνο σε «χρυσά Δηνάρια». Μετά από όλα αυτά, μπορούμε δικαιολογημένα και εμείς να υιοθετήσουμε το ερώτημα: Τι συμβαίνει όταν ένα «παρείσακτο» κράτος, όπως η Λιβύη, απειλεί να γονατίσει το τραπεζικό σύστημα που ωφελεί την κυριαρχία των πολυεθνικών εταιρειών; Εν κατακλείδι, είτε μιλάμε για εισβολή και κατοχή του Ιράκ, είτε για ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση στη Λιβύη, η φύση του νομισματικού πολέμου δεν είναι απλώς οικονομική αλλά διαθέτει πάντοτε πολιτικό υπόβαθρο. Όπου βέβαια το παίγνιο του εν λόγω πολέμου έχει πάντα ένα μηδενικό άθροισμα.
* Ο Κώστας Γουλιάμος είναι Αντιπρύτανης του
Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: