Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ: Τα «δανειακά» δεινά της Ελλάδας (β)

Του Κώστα Γουλιάμου*
Στο άρθρο της περασμένης Κυριακής είχαμε επισημάνει ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι κυρίως παράγωγο της αδυναμίας της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, που ενεργώντας ως κινητήρια μηχανή
ενός νόθου / στρεβλού αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού, δεν μπόρεσε να ενταχθεί στο διεθνή καταμερισμό εργασίας και καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας. Μολοταύτα, αν διαβάσουμε όσα καταγράφονται σε πλείστα ΜΜΕ ή όσα αναφέρουν επίσημοι κύκλοι και μερίδα οργανικών εκπροσώπων τους -με στόχο να δικαιολογήσουν τη βαναυσότητα των μέτρων- σχηματίζουμε την εντύπωση πως στην ελληνική οικονομία συμβαίνουν πρωτόγνωρες εξελίξεις για τα δυτικά δεδομένα. Ωστόσο, τα διαθέσιμα στοιχεία μόνο αυτό δεν (απο)δεικνύουν. Τουναντίον, πρόκειται για νεοφιλελεύθερη «παραμυθολογία» που καλλιεργείται συστηματικά εντός-εκτός Ελλάδος. Σύμφωνα με μελέτη του επιστημονικού περιοδικού «Θέσεις», το ελληνικό κράτος δεν είναι το πιο σπάταλο της Ευρώπης. Η λειτουργία του στοιχίζει το 17,3% του ελληνικού ΑΕΠ. Οι αντίστοιχες δαπάνες για το γερμανικό κράτος αγγίζουν το 19,9%, για το γαλλικό 24%, για το βρετανικό 23,7% ενώ ο μ.ό. της Ευρωζώνης φτάνει στο 21,8%. Σε ό,τι αφορά στα ελλείμματα, οι ΗΠΑ εμφανίζουν το 2009 12,5%, η Ιαπωνία 10,5%, ενώ ο μ.ό. των χωρών της ευρωζώνης ήταν 6,6%. Επιπλέον, στον τομέα του χρέους το ελληνικό φτάνει το 113,4% του ΑΕΠ (2009). Στην Ιαπωνία έχει εκτοξευτεί στο 197,2%. Η κατάσταση εμφανίζεται πολύ διαφορετική αν λάβουμε υπόψη το συνολικό χρέος κάθε χώρας. Δηλαδή το σύνολο του ποσού που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ, το συνολικό ελληνικό χρέος είναι 179% του ΑΕΠ, όταν ο μ.ό. της ΕΕ είναι 175% ( η Ολλανδία παρουσιάζει χρέος 234% του ΑΕΠ, η Ιρλανδία 222%, το Βέλγιο 219%, η Ισπανία 207% η Πορτογαλία 197% η Ιταλία 194%). Αντίστοιχα συμπεράσματα εξάγονται από τα στοιχεία για το εξωτερικό χρέος (οφειλές του κράτους, των επιχειρήσεων και ιδιωτών προς ξένες τράπεζες, δεδομένου πως ένα τμήμα του χρέους αφορά τράπεζες της ίδιας χώρας): Μεταξύ των λεγόμενων ΡΙGS (Ρortugal, Ιreland, Greece, Spain), η Ιρλανδία χρωστάει το 414% του ΑΕΠ, η Πορτογαλία το 130%, η Ελλάδα το 89,5% και η Ισπανία το 80%. Ακόμα και στο ζήτημα των δανειακών αναγκών, η κατάσταση για πολλά δυτικά κράτη δεν εμφανίζεται διαφορετική απ` ό,τι στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα οι νέες δανειακές ανάγκες της Ελλάδας για το 2010 αναμένεται να φτάσουντα 50 δισ. ευρώ, τη στιγμή που άλλες «μικρές» χώρες όπως το Βέλγιο και η Ολλανδία θα δανειστούν από 100 δισεκατομμύρια εκάστη. Κι αν για τις ξένες τράπεζες το ρίσκο δανεισμού 50 δισ. προς την Ελλάδα θεωρείται υψηλό, τότε τι μπορεί να ειπωθεί για τη Γερμανία που μπορεί μεν να έχει 9πλάσιο ΑΕΠ σε σχέση με το ελληνικό, αλλά αναμένεται να δανειστεί 370 δισ. ευρώ; Η δε Γαλλία θα φτάσει τα 450 δισ. και η Ιταλία τα 400 δισ., με αποτέλεσμα η αντιστοιχία του δανεισμού προς το ΑΕΠ τους να κινείται στα ίδια επίπεδα με την Ελλάδα. Τι προκύπτει από όλα τα παραπάνω; Εν πρώτοις, ότι παρόμοια οικονομικά προβλήματα αντιμετωπίζουν πλείστα δυτικά κράτη. Όταν τούτο έγινε σαφές, τότε επιστρατεύτηκε ένα δεύτερο επιχείρημα. Ότι δηλαδή η Ελλάδα αντιμετωπίζει και πρόβλημα χρέους και πρόβλημα ελλειμμάτων που, ως συνδυασμός, δημιουργεί οξυμένη κατάσταση. Αυτό το επιχείρημα εμπεριέχει δύο αντιφάσεις. Η πρώτη είναι το γεγονός πως χώρες πιο αναπτυγμένες από την Ελλάδα, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία, παρουσιάζουν επίσης ταυτόχρονα υψηλό έλλειμμα αλλά και υψηλό χρέος. Η δεύτερη αντίφαση έχει να κάνει με ένα συνολικότερο πλαίσιο δραματοποίησης της κατάστασης στην Πορτογαλία και Ισπανία. Σε κάθε περίπτωση, τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν - σύμφωνα με το επιστημονικό περιοδικό «Θέσεις» - στο έλλειμμα καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας που παρουσιάζει η Ελλάδα, αλλά και η Πορτογαλία με την Ισπανία, το οποίο οξύνει η παρούσα παγκόσμια κρίση και η κρίση του ευρώ. Γεγονός που οδηγεί τις λεγόμενες αγορές στην απόσυρση της εμπιστοσύνης τους προς τους νοτιοευρωπαικούς καπιταλισμούς.
* Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: