Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Μάθε παιδί μου γράμματα

Της Ρούλας Γεωργακοπούλου
Εμείς πάντως προλάβαμε το «καλό» πανεπιστήμιο. Εκείνο που σου έδινε τη δυνατότητα να σούρνεσαι Σόλωνος και Σίνα μεταφέροντας μαθήματα εσαεί. Το διδακτικό προσωπικό ήταν ένα
είδος μπάτλερ που μετέφερε το παλτό και το καπέλο του καθηγητή από αίθουσα σε αίθουσα ενώ ο ίδιος ο καθηγητής δεν ήταν παρά μια κουκίδα στο βάθος του αμφιθεάτρου που αν ήθελες τον άκουγες, αν όχι του πέταγες καμιά σαΐτα φτιαγμένη από τις πολυγραφημένες σελίδες που έπαιζαν τον ρόλο του βιβλίου. Του ενός και μοναδικού βιβλίου που έφτανε να το παλαμίσεις σαν το Ευαγγέλιο για να εξασφαλίσεις το ανακουφιστικό πενταράκι. Στις πέριξ καθέτους τα φωτοτυπάδικα έκαναν χρυσές δουλειές γιατί πάντα υπάρχουν οι σπασίκλες με τις καλές σημειώσεις.
Κι αν δεν μάθαμε Γλωσσολογία, στο τάβλι πάντως και στον σοβιετικό κινηματογράφο είχαμε γίνει εξπέρ.
Το μοναδικό μας τζιν στεκόταν στα πόδια του κρεβατιού σαν γλυπτό από την αλευρόκολλα των αφισοκολλήσεων. Με έναν πήδο έμπαινες μέσα, εντελώς μέσα στον ρόλο σου.
Αν εξαιρέσεις την ετήσια εκδρομή στη Στενή Χαλκίδας, εναλλακτικοί τρόποι διασκέδασης δεν υπήρχαν και καμία πολιτική νεολαία δεν είχε ποτέ διανοηθεί να μοιράσει «ελευθέρας» για τα μπουζουξίδικα της παραλιακής, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα. Το πολύ καμιά ομαδική παράκρουση στα Αντάρτικα της Πλάκας και της «πλάκας», όπου αναμαλλιάρηδες νεαροί συνθέτες διηύθυναν ένα μπουζούκι και μισό συνθεσάιζερ υποδυόμενοι τον Μίκη Θεοδωράκη.
Τα καλοκαίρια δεν είχε καθόλου διακοπές αλλά σκληρή κομματική δουλειά, δηλαδή πώληση του κομματικού εντύπου στα υπόγεια περάσματα της Ομόνοιας και σε χαρτογραφημένες περιοχές της πόλης.
Κι αφού χτύπησα πολλά κουδούνια και ξύπνησα κυριακάτικα κάμποσους νοικοκυραίους που με έπαιρναν για μάρτυρα του Ιεχωβά, αποφάσιζα τελικά να αγοράσω από μόνη μου όλο το τιράζ, ορίστε μπαμπά πού πήγαιναν τα λεφτά σου.
Να, αυτή είναι η παράμετρος που μου λείπει από το νομοσχέδιο της κυρίας Διαμαντοπούλου. Η πλευρά των γονέων και των κηδεμόνων, αυτών που είναι προορισμένοι να χρηματοδοτούν στον αιώνα τον άπαντα την αμάθεια και την αναδουλειά των παιδιών τους, αααα και την αυτονομία των πρυτάνεων βεβαίως.

Δεν υπάρχουν σχόλια: