Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Με θάρρος για την αλλαγή

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Η χαλάρωση των εκπαιδευτικών ηθών μοιάζει λίγο με τη χαλάρωση των σεξουαλικών ηθών, που σάρωσε τις δυτικές κοινωνίες τις δεκαετίες του εξήντα και του εβδομήντα. Αν και δεν κατέθεσε εντυπωσιακές ιδέες, ήταν αναγκαία γιατί αναμόχλευσε νοοτροπίες και αγκυλώσεις. Εδωσε επίσης την ευκαιρία να
διαπιστωθεί πως για να λειτουργήσει η κοινωνική ζωή, ορισμένα όρια δεν μπορεί να τα υπερβεί.
Το ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα θυμίζει κάτι υστεροχίπηδες οι οποίοι, αδιαφορώντας για το σάκχαρο και τη χοληστερίνη που τους βαράει στα εβδομήντα τους, εξακολουθούν να χαριεντίζονται σαν εικοσάχρονα. Οι συγκρούσεις που κάποτε το βοήθησαν, ή ελπίζαμε πως θα το βοηθήσουν, να ανανεώσει τα κύτταρά του έχουν μετατραπεί στα εξαρτημένα αντανακλαστικά ενός κατεστραμμένου νευρικού συστήματος. Ο εκπαιδευτικός ιστός του, αδυνατώντας να κρατήσει όρθιο το σώμα του, παράγει σπασμούς.
Αυτή είναι η καλή εκδοχή. Η κακή περιλαμβάνει μπόλικη ανικανότητα, αρκετές δόσεις από την απαραίτητη για κάθε μετριότητα αλαζονεία, φθόνο, βλακεία και μηδενισμό. Υπάρχει και η κουτοπόνηρη υστεροβουλία χωρίς αμφιβολία: ένα καθηγητικό προσωπικό που δεν θέλει να ξεβολευτεί, μια Αριστερά που κυνικά ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά του μηδενισμού ελπίζοντας πως η ίδια όχι μόνο θα εξαιρεθεί αλλά και θα επωφεληθεί από τον καταποντισμό, και ένα μέρος των φοιτητών που δεν ξέρουν ούτε πώς βρέθηκαν ούτε γιατί βρέθηκαν εκεί μέσα, απλώς βρέθηκαν. Ας μην ξεχνάμε ότι την κοινωνική βία που κυκλοφορεί ελεύθερη στους δρόμους δεν τη νομιμοποίησαν ούτε οι απελπισμένοι μετανάστες ούτε οι άνεργοι, τη νομιμοποίησαν οι χουλιγκάνοι των ποδοσφαιρικών συλλόγων και το πανεπιστήμιο.
Πάντα λέγαμε ότι τα πράγματα δεν μπορεί να είναι μόνο έτσι. Το ξέραμε, ξέραμε πανεπιστημιακούς που πάλευαν εκεί μέσα για την επιβίωση των εκπαιδευτικών ιστών, φοιτητές που ήθελαν να σπουδάσουν. Ομως η πανεπιστημιακή κοινότητα, όποτε απασχολούσε την ελληνική κοινωνία, όποτε έβγαινε από τα συλημένα της εργαστήρια, την απασχολούσε παράγοντας βία. Τα επιστημονικά επιτεύγματα, η εκπαιδευτική διαδικασία κατάντησαν απλά προσχήματα. Πολύ πριν πτωχεύσουν η πολιτική τάξη και ο κρατικός μηχανισμός, είχε πτωχεύσει το πανεπιστήμιο που τους τροφοδοτούσε με στελέχη και διαχειριστές.
Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί οι αγανακτισμένοι με αυτή την κατάσταση φοιτητές που οργάνωσαν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο και αλλού την πρωτοβουλία για να παραμείνει ανοιχτό, να λειτουργήσει παρά τις όποιες αντιξοότητες. Δεν ξέρω τι σκέφτονται, τι ψηφίζουν και δεν με ενδιαφέρει να μάθω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι έχουν θάρρος, διότι χρειάζεται θάρρος για να αντιμετωπίσεις τους προπηλακισμούς και τους τραμπουκισμούς του γηραλέου προοδευτισμού. Μας λένε επίσης κάτι που σήμερα μας είναι πολύτιμο, πως αυτή η χώρα δεν ανήκει στο παρελθόν της, δεν είναι αυτό το μεθυσμένο καράβι που για να σωθεί κοιτάζει ο ένας να πετάξει τον άλλον στη θάλασσα.
Μας λένε ακόμη πως μια κοινωνία που για να επιβιώσει παράγει μόνο εξαρτημένα αντανακλαστικά και νευρικούς σπασμούς, είναι μια γερασμένη κοινωνία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: