Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Όχι κατάληψη στα ΑΕΙ. Κατάληψη στη χώρα…

Ο απρόσωπος χώρος, όπου βρίσκονται οι σχολές και τα τμήματα της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου, είναι αχανής και άχαρος. Μόνο το πηγαινέλα των χιλιάδων φοιτητών του δίδει χρώμα, ζωή και ενδιαφέρον. Συνειδητοποίησα πόσο άχαρα είναι αυτά τα ογκώδη κτίρια, ένα απ΄τα τελευταία απομεσήμερα που, για τις ανάγκες της δουλειάς, βρέθηκα εκεί. Στο χώρο που άλλες φορές έσφυζε από ζωή.
Απόλυτη ησυχία. Ψυχή δεν έβλεπα.
Μετά από ώρα και αφού προσπέρασα τα κτίρια που στεγάζονται αρκετά τμήματα, είδα κάποιους να κάθονται μπροστά στα γνωστά «τραπεζάκια». Και κάποιους  άλλους να  περπατούν βιαστικά.

Καμία σχέση με άλλες εποχές κινητοποιήσεων.
Και ομολογώ πως ξαφνιάστηκα. Δεν περίμενα αυτή την ερημία, τη σιωπή και την απουσία, τέτοιες μέρες καταλήψεων. Πηγαίνοντας, πίστευα πως θα βρω μια «κυψέλη» νέων μέσα σε γενικές συνελεύσεις, σε διαδρόμους και σε προαύλια των σχολών τους, να συζητούν για το νέο νόμο, έστω και για τα δεινά που πιστεύουν ότι τους επιφυλάσσει.
Τίποτα απ΄όλα αυτά. Μόνο κάτι πανό μου θύμισαν ότι όλα τα τμήματα του Πολυτεχνείου τελούν υπό κατάληψη.
Μα τι είδους κατάληψη είναι αυτή; Κατάληψη όπως εγκατάλειψη;
Να εξηγηθώ, βέβαια, ότι πάντοτε η λέξη «κατάληψη» μου έφερνε στο νου εικόνες απ΄το Πολυτεχνείο του Νοέμβρη του ΄73. Τότε θαρρώ πως, πράγματι, υπήρξε ΚΑΤΑΛΗΨΗ. Από κει και πέρα τι έγινε;
Μήπως, το έσχατο μέσον διεκδίκησης έγινε πρώτο και μάλιστα με κατάχρηση; Μήπως από κει και πέρα παρεξηγήθηκε, διαστρεβλώθηκε και εκφυλίστηκε;
Φυσικά με όλα αυτά που λέω, δεν μέμφομαι τους φοιτητές που διαμαρτύρονται. Μπορώ να πω οτι έχουν δίκιο στα περισσότερα και, κυρίως, στο γεγονός ότι από παντού, τους την έχουν στημένη. Κι αυτό το υποπτεύονται αλλά καταφεύγουν σε γενικολογίες του τύπου: «Με τις καινούργιες διατάξεις υπονομεύεται το μέλλον μας, υποσκάπτονται οι δυνατότητες μας, χάνονται τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις μας…»
Σιγά, παιδιά… Το μέλλον όλων μας (μικρό-μεγάλο) έχει υπονομευθεί εδώ και χρόνια… Ίσως γι αυτό δεν μπορώ, πλέον, ούτε να ακούω τη λέξη «κατάληψη», που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο σε Πανεπιστήμια, Λύκεια, Γυμνάσια και … Νηπιαγωγεία μη σας πω…
Φυσικά και δεν συμφωνώ σε πολλά με το υπουργείο Παιδείας. Αρκετή απαξίωση σκόρπισε στα Ιδρύματα με τον τρόπο του. Αλλά δεν συμφωνώ ούτε με εκείνους τους καθηγητές που πλένουν και ξεπλένουν τα χέρια τους.
- «Τι να κάνουμε, κατάληψη έχουμε, εμείς δεν φταίμε….»
Δεν είμαι, όμως, ούτε και με τους άλλους καθηγητές που λένε, ότι ο νέος νόμος είναι ο εκσυγχρονισμός που θα τον επιτύχουμε αν βάλουμε εξωπανεπιστημιακούς και καθηγητές από την Εσπερία, να διοικήσουν τα Ιδρύματα μας…
Κυρίως, δεν συμφωνώ, με αυτούς που έχουν δαιμονοποιήσει τα ξένα Πανεπιστήμια και μιλάνε για Χάρβαρντ και Οξφόρδη και τους τρέχουν τα… σάλια. Ελεος πια..
Φυσικά δεν ξέρω τι πρέπει να κάνει κανείς αν δεν του αρέσει ένας νόμος. Μπορεί να μην υπακούσει; Ναι (;), αλλά αυτό έχει συνέπειες, στην καλώς ή κακώς οργανωμένη (λέμε τώρα) κοινωνία μας. Και θα τις υποστούν όλοι. Αθώοι και φταίχτες…
Τι πιστεύω, όμως, πως θα μπορούσε να είναι πιο εφικτό στην προκειμένη περίπτωση; Ισως θα ήταν προτιμότερο να εφαρμοσθεί ο νόμος και να αποδειχθεί στη πράξη τι είναι αντιφατικό και τι ανέφικτο.
Άλλωστε, έτσι δεν θα γίνει στο τέλος; Το ίδιο δεν έγινε και με παλαιότερα νομοθετικά πλαίσια;
Μήπως εφαρμόστηκε πλήρως ποτέ ο νόμος της Μαριέττας Γιαννάκου;
Ή του Αρσένη ή του Σουφλιά ;
(Ακόμη και ο «θεοποιημένος», σήμερα πια, νόμος-πλαίσιο του 1982, συνάντησε εντονότατες αντιδράσεις στην εποχή του).
Τέλος, επειδή διαφωνώ κι εγώ με πολλά τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα με τα απάνθρωπα μέτρα που λαμβάνονται, προτείνω να κάνουμε κατάληψη σ΄ολόκληρη τη χώρα. Άλλωστε, τα δίκια μας είναι σαφώς μεγαλύτερα απ΄αυτά των φοιτητών. Να κλειδώσουμε υπηρεσίες, υπουργεία και τη Βουλή. Να πετάξουμε τα κλειδιά , να κρεμάσουμε ένα πανό που θα λέει «Δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε.» Και να φύγουμε για μιαν άλλη χώρα….

Δεν υπάρχουν σχόλια: