Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Το χάνι της Τοσίτσα

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Πόσες λέξεις έχουν γραφεί για το θέμα; Χιλιάδες. Πόσοι αρμόδιοι έχουν αποδειχθεί αναρμόδιοι; Ούτε κι εγώ ξέρω πόσοι. Εχετε βαρεθεί να ακούτε για εκείνη την περίφημη οδό Τοσίτσα και τον εξαθλιωμένο πληθυσμό της.
Το ξέρω. Κι όσοι περίοικοι, ή έστω περαστικοί, φαντάζομαι θα βάζετε στοιχήματα με τον εαυτό σας: σήμερα τους έδιωξαν, σήμερα ξαναμαζεύτηκαν σερνάμενοι, ανθρώπινα ράκη, χλωμοί, απισχνασμένοι, όπως κι η χώρα διψασμένοι για τη δόση τους. Τα επιχειρήματα ακούγονται κι αυτά χιλιοειπωμένα: δεν είναι δυνατόν τον πέριξ του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου χώρο να τον έχει καταλάβει ο πληθυσμός των εξαθλιωμένων. Δεν είναι δυνατόν ο επισκέπτης που μόλις έχει δει τα επιτεύγματα των αρχαίων ημών να αντικρίζει αυτήν την εικόνα των ημετέρων επιτευγμάτων. Δεν είναι δυνατόν; Και όμως είναι. Ολα είναι δυνατά. Οι δυνατότητες της χώρας είναι απεριόριστες.
Το καλοκαίρι είπαν πως θα την καθάριζαν επιτέλους. Και όντως, για κάτι μέρες, αν δεν κάνω λάθος, ήταν άδεια. Ομως προχθές γέμισε και πάλι μέρα μεσημέρι. Δίπλα, το υπουργείο του Πολιτισμού μας τελούσε υπό κατάληψη, κατά συνέπειαν είχαν αποσυρθεί και οι συνήθεις δυνάμεις ασφαλείας, τα λεωφορεία και οι ακροβολισμένοι. Από διακριτικότητα; Για να μην προκαλέσουν ίσως; Μπορεί. Ούτως ή άλλως, αυτοί περί άλλα τυρβάζουν. Αδέκαστοι φρουροί των ορόφων της Μπουμπουλίνας δεν ασχολούνται με τα όσα διαδραματίζονται πενήντα μέτρα παρακάτω. Είναι αρμόδιοι για τη φύλαξη των ζωντανών. Με τους ζωντανούς νεκρούς ας ασχοληθούν άλλοι.
Θα μου πείτε: εδώ ο κόσμος καίγεται. Ας λύσουμε πρώτα τα επείγοντα του χρέους και για τα πάγια έχουμε καιρό αργότερα. Οταν οι δημόσιες υπηρεσίες τελούν υπό κατάληψη, ποιος βρίσκει καιρό να ασχοληθεί με το χάνι της οδού Τοσίτσα που το ανακαταλαμβάνουν οι πολιορκημένοι; Πλην όμως έχει και η πραγματικότητα τα δικαιώματά της κι όταν σε κοιτάζει και σου χαμογελάει σαρκαστικά, κάτι πρέπει να κάνεις για να μην τρελαθείς. Γιατί πολύς λόγος γίνεται για «εθνικές ταπεινώσεις», «εθνικές κυριαρχίες» κι άλλα παρόμοια, όμως την καθημερινή ταπείνωση τη συνηθίσαμε και δεν της δίνουμε σημασία πια. Δεν χρειάζεσαι την τρόικα για να αισθανθείς ότι κάποιος σου δάγκωσε κομμάτια απ' την αξιοπρέπειά σου όταν έχεις την οδό Τοσίτσα.
Ασε τη συμβολική πλευρά του όλου θέματος. Διότι κι η οδός Τοσίτσα είναι κάτι σαν το χρέος. Ολο παίρνουμε μέτρα για να το αντιμετωπίσουμε, διαβουλευόμεθα για να το εξοφλήσουμε, καταθέτουμε τον οβολό μας που δεν έχουμε για να σταθούμε υπερήφανα απέναντί του και την επομένη το πρωί ξυπνάμε για να αντιληφθούμε ότι δεν έχει γίνει τίποτε. Μήνες τώρα τα ίδια και τα ίδια. Μήνες τώρα υποτίθεται πως η Τοσίτσα καθαρίζεται ανά δεκαπενθήμερο περίπου και μήνες τώρα ξαναγεμίζει.
Και το ερώτημα είναι το εξής: όταν μια πολιτεία δεν μπορεί να αποκαταστήσει έναν από τους κεντρικούς, πλην όμως όχι και τόσο μεγάλους, δρόμους της πρωτεύουσάς της, τότε με ποιον τρόπο μπορεί να σε πείσει ότι είναι ικανή να αντιμετωπίσει τα άλλα, τα εθνικά και τα μεγάλα;

Δεν υπάρχουν σχόλια: