Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ: Ο Λένιν από την ανάποδη

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Φωτογραφία
Στον Λένιν αποδίδεται η περίφημη φράση «η αστική τάξη θα δώσει η ίδια το σκοινί με το οποίο θα την κρεμάσουμε». Ο Πρόεδρος Χριστόφιας, που διακηρύσσει ότι είναι κομμουνιστής-λενινιστής, θα έπρεπε να γνωρίζει πως η φράση αυτή του Λένιν -κατ’ άλλους
του Στάλιν- θα μπορούσε να ισχύσει και από την ανάποδη, καθώς οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το ΑΚΕΛ που επίσης διακηρύσσει ότι παραμένει κομμουνιστικό-λενινιστικό κόμμα. Εν πάση περιπτώσει, όταν ο Πρόεδρος επέλεγε τον Πόλυ Πολυβίου για να διερευνήσει τα της έκρηξης στο Μαρί και του έπλεκε το εγκώμιο σε μια στιγμή που άλλοι είχαν τις επιφυλάξεις τους, σίγουρα δεν περίμενε ότι με το πόρισμά του θα τον ενοχοποιούσε. Ούτε και το ΑΚΕΛ περίμενε ένα τέτοιο πόρισμα. Έδωσε μάλιστα μάχη υπεράσπισης του Πολυβίου μέχρι την παραμονή της έκδοσης του πορίσματός του. Σήμερα βέβαια οι όροι αντιστράφηκαν. Ο Νίκος Αναστασιάδης που τότε δεν εμπιστευόταν τον Πόλυ Πολυβίου και τον έβλεπε μάλιστα ως πιθανόν υποψήφιο του ΑΚΕΛ στις προσεχείς προεδρικές εκλογές και άρα εν δυνάμει αντίπαλό του, τώρα τον χειροκροτεί. Αν και βέβαια κατά βάθος θα ανησυχεί, διότι ο Πολυβίου, μετά το πόρισμά του, παραμένει πάντα εν δυνάμει υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές με κίνδυνο να ακυρώσει τις φιλοδοξίες Αναστασιάδη, αφού σε μια τέτοια περίπτωση θα έχει τη στήριξη μιας σημαντικής μερίδας της αστικής τάξης από την οποία προέρχεται.
Ανεξάρτητα πάντως από τις όποιες φιλοδοξίες που πιθανόν να τρέφει ο Πολυβίου και ανεξάρτητα από τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται αυτή τη στιγμή και που θα παιχτούν ώς τις προεδρικές εκλογές, θα πρέπει κανείς να του αναγνωρίσει ότι τόλμησε και είπε κάποια πράγματα με το όνομά τους. Βεβαίως ο άνθρωπος είπε τα αυτονόητα. Με τη διαφορά ότι σε αυτό τον τόπο τα αυτονόητα ακούγονται μόνο ψιθυριστά και μακριά από τους διαδρόμους της εξουσίας. Είναι δε βέβαιον ότι οι περισσότεροι, συνηθισμένοι από το παρελθόν, περίμεναν ένα πόρισμα του τύπου ήξεις αφήξεις και στο οποίο οι ευθύνες θα επιρρίπτονταν αόριστα στο σύστημα και σε κάποιους τριταγωνιστές.
Επί της ουσίας, ο τόπος έχει εισέλθει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο και σε μια πολιτική κρίση της οποίας οι συνέπειες μπορεί να αποδειχτούν σοβαρές και επιζήμιες. Διότι η κρίση αυτή ξέσπασε σε μια στιγμή που η Κύπρος αντιμετωπίζει δύο σοβαρότατες απειλές: η μία προέρχεται από τον τουρκικό νεο-οθωμανικό επεκτατισμό και η άλλη από την κατάσταση της κυπριακής οικονομίας. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα μπορούσε να αποδυναμιτίσει από νωρίς την πολιτική κρίση εάν είχε το θάρρος από την αρχή να παραδεχτεί τα λάθη του και να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την έκρηξη στο Μαρί. Αν το έκανε, δύσκολα σήμερα θα ζητούσαν όλα τα κόμματα, πλην ΑΚΕΛ, την παραίτησή του. Αν μάλιστα είχε το θάρρος της αυτοκριτικής που υποτίθεται είναι προσόν για τους κομμουνιστές, όχι μόνο για το Μαρί αλλά και για τη διαχείριση του Κυπριακού, αποσύροντας τις επιζήμιες «προσφορές» του προς την τουρκική πλευρά και υιοθετώντας την πολιτική για μια δημοκρατική πολιτεία με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα συναντούσε την ιστορία. Τώρα βεβαίως είναι αργά. Συνταγματικά ασφαλώς είναι απόλυτα κατοχυρωμένος αλλά το ερώτημα είναι πώς θα κυβερνηθεί αυτός ο τόπος τους επόμενους 16 μήνες και πώς θα διαπραγματεύεται τις τύχες του όταν οι πάντες, πλην ΑΚΕΛ, θα τον αμφισβητούν. Δυστυχώς η Αριστερά απέδειξε πως η εξουσία φθείρει γρήγορα. Και το χειρότερο έχει ανοίξει το δρόμο για την επάνοδο μιας φθαρμένης Δεξιάς. Διότι στο εξής η εμπειρία του ΑΚΕΛ στην εξουσία θα αναφέρεται ως επιβεβαίωση στην κοινή συνείδηση εκείνου που ακούεται συχνά για τις πολιτικές ελίτ : «Όλοι είναι οι ίδιοι».
Είναι κρίμα. Αυτός ο τόπος χρειάζεται ένα όραμα που θα τον ενώνει, θα ενώνει το χώρο και τους ανθρώπους με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τους δημοκρατικούς θεσμούς αλλά και τα συλλογικά δικαιώματα. Ένα όραμα που θα μπορούσε να ενσαρκώσει η ευρύτερη Αριστερά με μια διαφορετική διακυβέρνηση. Διότι από την Αριστερά -κατά κύριο λόγο φυσικά την ακελική Αριστεράδεν περίμενε κανείς να αλλάξει το κοινωνικό σύστημα, αλλά ένα διαφορετικό ήθος στην άσκηση της εξουσίας. Ένα ήθος που θα ενίσχυε τους δημοκρατικούς θεσμούς, θα επέβαλλε έναν κώδικα αξιοκρατίας στη δημόσια ζωή, τερματίζοντας τη διαπλοκή και τη διαφθορά και θα στήριζε ένα κοινωνικό κράτος υπέρ των ασθενεστέρων κοινωνικών ομάδων. Επί της ουσίας, συνεχίστηκε, δυστυχώς, η ίδιας μορφής διακυβέρνηση, που γνώρισε αυτός ο τόπος από τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας, με τους ίδιους αξιακούς κώδικες. Κρίμα. Χάθηκε μια ευκαιρία.
*Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: