Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ:Πλήγμα στον δημοκρατικό πολιτισμό

Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Ο τρόπος με τον οποίο η μείζων, κυρίως, αντιπολίτευση αντιλαμβάνεται τον πολιτικό πολιτισμό καταγράφεται αποκαλυπτικά μέσω της εκφοράς ενός ακραίου λεκτικού ιδιώματος περί παραίτησης του Προέδρου ως της μοναδικής λύσης για τον τόπο. Έχοντας ως γνώμονα μια δήθεν κρίση ειλικρίνειας απέναντι στην... κρίση που βιώνει ο τόπος, η αντιπολίτευση προβάλλει τη δική της προεκλογική πλατφόρμα εξουσίας ως τη μοναδική πολιτική λύση για την Κύπρο. Αυτή η, και στις δύο περιπτώσεις, εμμονή της «μοναδικότητας» διανθίζεται από την ανάλογη δημαγωγική χειραγώγηση και υποσχεσιολογία, η οποία -σημειωτέον- (ανα)παράγεται και συντηρείται από τον πρώτο μήνα ανάληψης της εξουσίας από την κυβέρνηση Χριστόφια. Πραγματικά, η αντιπολίτευση από το 2008 εξαπέλυσε μια άνευ προηγουμένου ολομέτωπη επίθεση κατά του ΑΚΕΛ και της κυβερνητικής πολιτικής κάνοντας χρήση μιας μηδενιστικής όσο και αφοριστικής κριτικής. Όχι πως δεν καταλογίζονται λάθη σε υπουργούς και αξιωματούχους της κυβέρνησης. Κάθε άλλο. Όμως διογκώνοντας από τη μια τα όποια ελάσσονα λάθη και, από την άλλη, αποσιωπώντας τα μείζονα ή/και υποβαθμίζοντας τα σημαντικά έργα της κυβερνητικής πολιτικής, η αντιπολίτευση επιδόθηκε σε μια οργανωμένη αποδόμηση της διακυβέρνησης, του ίδιου του Προέδρου και του ΑΚΕΛ. Κορυφώθηκε δε με την τραγωδία στο Μαρί. Η εν λόγω πρόδηλη στρατηγική αποδόμησης είχε (και εξακολουθητικά έχει) ως στόχο την απαξίωση του κυβερνητικού προγράμματος. Την ισοπεδωτική εκμηδένιση των θέσεων του ΑΚΕΛ. Ο λόγος είναι απλώς: ένα πετυχημένο διακυβερνητικό πρόγραμμα όπως και θέσεις κοινωνικά διαχρονικές και επαληθεύσιμες, δημιουργούν αναντίλεκτα ρίζες και πρότυπα με αποτέλεσμα την αποστράτευση ή άλλως τη συνταξιοδότηση κάθε δεξιάς, συμβατικής, συντηρητικής και νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Ένα λοιπόν πετυχημένο διακυβερνητικό μοντέλο -και μάλιστα σε περίοδο δομικής κρίσης του κεφαλαιοκρατισμού- αποτελούσε (και αποτελεί) εφιάλτη για το κατεστημένο (είτε σε πολιτικό είτε σε οικονομικό ή κοινωνικό επίπεδο). Από εκεί και έπειτα θα έπρεπε να βρεθούν ή/και επινοηθούν αφορμές μετατροπής του εφιάλτη σε «αντικυβερνητικό» ή/και «αντιΑΚΕΛικό» εγερτήριο. Και αυτό το εγερτήριο υπερέβη τα εσκαμμένα, υπερέβη σε πλείστες περιπτώσεις τους δημοκρατικούς θεσμούς, θέτοντας ή εκβιάζοντας αδιαλείπτως την κοινωνία με διλήμματα στρεβλού περιεχομένου. Κυρίως όμως έχει προκαλέσει τον πολιτικό ευνουχισμό πολιτειακών θεσμών αντί να προκρίνει ορθολογικά ρεαλιστικές και όχι εφήμερες πολιτικές. Αυτή η πολιτικά παρωχημένη στρατηγική -ιδιαίτερα σε τέτοιες κομβικές περιόδους μετεξέλιξης της Κύπρου, όπως η σημερινή- μειώνει κάθε αυθεντική κοινωνική δυναμική ενώ παράλληλα απαξιώνει το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Κάθε άλλο παρά συμβάλλει σε αυτό που όλοι στοχεύουμε και επιθυμούμε, δηλαδή στη δημιουργία και εμπέδωση ενός δημοκρατικού πολιτισμού. Σε ένα πολιτισμό όχι μόνο δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων. Εν ολίγοις, με το να εμμένει στην εκκόλαψη ενός κλίματος που διχάζει το λαό δεν συμβάλλει στην αντιμετώπιση και επίλυση των πραγματικών προβλημάτων ή ζητημάτων της χώρας. Για τούτο άλλωστε και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ερμηνεύει την πολιτική στάση της αντιπολίτευσης ως εξουσιομανή συμπεριφορά. Σε κάθε περίπτωση, η διεκδίκηση της εξουσίας είναι δικαίωμα και όχι μανία. Είναι δικαίωμα και όχι μανία έτσι ώστε ο δημοκρατικός πολιτισμός να αποτελέσει ένα ζωντανό κύτταρο υπεύθυνης στάσης, λόγου και θέσεων για τη διακυβέρνηση της χώρας. Ο εξουσιομανής όμως λόγος της αντιπολίτευσης δεν αφήνει περιθώρια στις δυνάμεις της εργασίας, της γνώσης και της τεχνολογίας, στις δυνάμεις του πνεύματος και του πολιτισμού, να (αυτο)δημιουργήσουν. Δεν εντάσσει τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες στη στρατηγική μιας διαρκούς μάχης για την πραγματοποίηση προοδευτικών διαρθρωτικών αλλαγών με στόχο το ριζικό μετασχηματισμό του κράτους και των κοινωνικών δομών. Προεκτείνοντας το συλλογισμό μας θα λέγαμε πως ο εξουσιομανής λόγος της αντιπολίτευσης δεν εμπεδώνει την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη, τη διεύρυνση της δημοκρατίας, την επαναφορά του κόσμου της εργασίας στο επίκεντρο της πολιτικής ημερήσιας διάταξης. Επιπλέον, δεν εμπεδώνει την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων, των γυναικών, των μεταναστών, την οικολογική ανάπτυξη και τη δημοκρατική ολοκλήρωση. Απλώς αφομοιώνει και στοιχειώνει το νεοφιλελευθερισμό, συνθέτοντας έτσι μία φαινομενική, αν όχι πλασματική δημοκρατία.
*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: