Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Σκέψεις μέσα στην “κρίση”

Του Γιώργου Τρούλη*
Το ερώτημα που ακούγεται τελευταία στις συζητήσεις, εκτός από το κούρεμα του χρέους, είναι τι κερδίσαμε τελικά με την απεργιακή κινητοποίηση της 19ης και 20ης Οκτωβρίου;
Το ερώτημα όμως πρέπει να τεθεί σε άλλη βάση δηλαδή εμείς τι κάνουμε και πώς τοποθετούμε τους εαυτούς μας σε όλη αυτή την ρευστή κατάσταση. Σε ότι μας αφορά κάναμε αυτό που μπορούσαμε να κάνουμε, δράσαμε, αγωνιστήκαμε, παλέψαμε απέναντι σε μια κυβερνητική πολιτική που καταλύει κάθε έννοια εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Δε μείναμε απαθείς, βγήκαμε στους δρόμους, δώσαμε μια μάχη και αφήσαμε μια παρακαταθήκη για το αύριο των αγώνων, για το μέλλον των διεκδικήσεων, απέναντι σε κάθε νέο “Δερβέναγα” που θα συνεχίσει την ίδια ανάλγητη ή και χειρότερη πολιτική.
Όμως το ζήτημα πλέον είναι τελικά εμείς τι κάνουμε από εδώ και πέρα, πώς πορευόμαστε σήμερα που όλα ξεφτίζουν, που όλα φυλλορροούν μπροστά στις νέες προκλήσεις, μπροστά στις νέες κοινωνικές και οικονομικοπολιτικές συνθήκες; Αυτό που δεν πρέπει να κάνουμε πάντως είναι να σκύψουμε το κεφάλι και να γονατίσουμε από την καταπίεση και τον συναισθηματικό βιασμό που μας ασκούν. Οι εκπαιδευτικοί είμαστε από τη φύση μας αισιόδοξοι άνθρωποι και άνθρωποι που δε λυγάμε στα δύσκολα. Οφείλουμε να δώσουμε στη νέα γενιά το μοναδικό όπλο με το οποίο μπορούν να αντισταθούν σε κάθε οικονομικό κ.λ.π. κατακτητή, δηλαδή τη γνώση. Είμαστε αυτοί που μπορούμε με το δικό μας τρόπο, με τη στάση και το παράδειγμά μας να κάνουμε κοινωνικοπολιτικές αλλαγές δίδοντας στη νέα γενιά μια νέα κουλτούρα και ένα όραμα, όχι το δικό μας, αλλά τη δύναμη να δημιουργήσουν και να παλέψουν για το δικό τους όραμα. Αυτό θα συμβεί όμως όταν εμείς οι ίδιοι θα τους έχουμε διδάξει πλέον με τον τρόπο ζωής μας, με τη συμπεριφορά μας και τη στάση μας, με την υλοποίηση πλέον του δικού μας οράματος.


Οι στιγμές που περνάει η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να εκφραστεί μέσα από τις λέξεις όσο πλούσια κι αν είναι η ελληνική γλώσσα. Τα συναισθήματα πλέκονται μεταξύ τους διαμορφώνοντας μέσα μας ένα εκρηκτικό τοπίο. Ένα τοπίο που όταν διαμορφωθεί θα προβάλει με διάφορους τρόπους, ειρηνικούς ή βίαιους. Η μοναδική μας λύση, ως εργαζόμενοι αλλά και ως άνθρωποι είναι η ενότητα, η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη. Ο κομματισμός με τη μορφή που καθιερώθηκε, η παραταξιακή διαπάλη στα συνδικάτα που λειτούργησε πέρα από κάθε έννοια διεκδίκησης προς το συμφέρον των εργαζομένων, ο συσχετισμός και η αλληλεξάρτηση των παραπάνω μεταξύ τους, η κουλτούρα που διαμορφώθηκε γύρω από αυτό το πολιτικό – συνδικαλιστικό σύστημα (πελατειακό-ρουσφετολογικό) οδήγησε στο σήμερα. Ένα σήμερα που μπορεί, στην καλύτερη περίπτωση, να γίνει η ευκαιρία για ένα διαφορετικό, ένα πιο ανθρώπινο αύριο. Η λύση δεν βρίσκεται μακριά. Η λύση είμαστε εμείς, όλοι εμείς. Σε αυτή τη μάχη για το αύριο δεν περισσεύει κανένας, αρκεί να αποφασίσουμε το αύριο που θέλουμε και ποιο όραμα θα υπηρετήσουμε. Αυτό όμως δεν θα το αποφασίσει κανένας πάνσοφος, κανένας πολιτικός, κανένας ψευτοηγέτης ή πολιτικός σχηματισμός. Αυτό θα το αποφασίσουμε όλοι μαζί, δίχως αγκυλώσεις και εξαρτήσεις. Όλοι μαζί, ενωμένοι, με νέα προτάγματα για το αύριο μπορούμε και έχουμε τη δύναμη να τα καταφέρουμε. Ο πεσιμισμός και η μοιρολατρεία που μας καλλιεργούν μας γονατίζει. Μη χάσουμε τον εαυτό μας και το χαμόγελό μας. Είναι ώρα για αλλαγή και γενναίες αποφάσεις για το αύριο σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου.


* Ο Γιώργος Τρούλης είναι δάσκαλος, πρόεδρος του Συλλόγου εκπ/κών Α/θμιας εκπ/σης Ρεθύμνου και αναπληρωτής αιρετός του ΑΠΥΣΠΕ Κρήτης

Δεν υπάρχουν σχόλια: