Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Στην κόλαση του (ευρω)μάρκου

Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Ο επίτροπος Όλι Ρεν με το τελεσίγραφο προειδοποίησης που έστειλε στην Κύπρο και σε άλλες τέσσερις χώρες απέδειξε ότι η πολιτική ιστορία της Ε.Ε. δεν απέχει από τη δυστοπική ιστορία της «φάρμας των ζώων» του Όργουελ. Ειλικρινά, αποτελεί -το επιεικέστερο- πολιτική παραδοξολογία να στέλνει κανείς τελεσίγραφα στα θύματα του νεοφιλελευθερισμού και όχι στην ολιγαρχία του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου της Ευρώπης που δημιούργησε την κρίση των κρίσεων. Επιπλέον, αποτελεί ετεροχρονισμένο -το επιεικέστερο- πολιτικό παραλογισμό να ζητά από τα θύματα να εφαρμόσουν τις ίδιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που οδήγησαν την Ευρώπη στην οικονομική κόλαση. Ταυτόχρονα, η πολιτικά ακραία και, συνάμα, μεροληπτική ενέργεια του επιτρόπου κ. Ρεν επαναφέρει στο προσκήνιο όσα γίνονται στο παρασκήνιο της ΕΕ, δίνοντας έτσι δικαιολογημένη αφορμή σε όσους επιχειρηματολογούν περί ελλείμματος θεσμικών δημοκρατικών διαδικασιών και πρακτικών στους κόλπους της κοινότητας (μόνο το Ευρωκοινοβούλιο είναι το μόνο δημοκρατικά εκλεγμένο -και όχι διορισμένο, όπως οι επίτροποι- θεσμικό όργανο). Προφανώς ο Επίτροπος Ρεν εκ της θέσης του γνωρίζει αλλά δεν αναγνωρίζει τι ακριβώς γίνεται σήμερα στην Ε.Ε. του (ευρω)μάρκου. Για παράδειγμα, η γνωστή Μerrill Lynch κοινοποίησε πριν από λίγο καιρό τα συνολικά κρατικά χρέη που, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ανέρχονται σε 9,6 τρισ. ευρώ ενώ την ίδια στιγμή το εισόδημα των δισεκατομμυριούχων αγγίζει τα 9,4 τρισ. ευρώ. Τούτο σημαίνει πως το ποσό του χρέους ισούται με τις περιουσίες όσων επωφελήθηκαν από τη χρέωση των κρατών μέσω του μισθολογικού ντάμπινγκ και της διάσωσης των τραπεζών. Είναι, επομένως, λογικό και αιτιολογημένο το καθολικό αίτημα των μισθωτών και των εργαζομένων να πληρώσουν εκείνοι των οποίων η περιουσία πηγάζει από το χρέος.
Πρόκειται αναμφίβολα για μια λύση που σκοπίμως όμως εκλείπει από την ημερήσια διάταξη κάθε νεοφιλελεύθερης πολιτικής λογικής ανά την Ευρώπη (και όχι μόνο). Ταυτόχρονα, η εν λόγω νεοφιλελεύθερη πολιτική «λογική» φροντίζει μέσω των ηγεμονικών της δικτύων και των δορυφορικών της εκπροσώπων (κομμάτων, πολιτικών, αναλυτών κ.λπ.) να δαιμονοποιήσει την ευρωπαϊκή περιφέρεια -πρωτίστως τις χώρες του Νότου- ως υπεύθυνες όχι μόνο της κρίσης αλλά και της μη δημοσιονομικής προσαρμογής στις οδηγίες της οιασδήποτε Τρόικας, ήτοι του 4ου οικονομικού ράιχ. Μάλιστα μεγάλο μέρος των απολογητών της με τρόπο προκλητικό αποκαλεί κάθε πολιτική αντίστασης απέναντι στα μέτρα νεοφιλελεύθερης δημοσιονομικής προσαρμογής ως ακραία φαινόμενα. Αγνοεί ακόμα και την έκθεση μιας γερμανικής τράπεζας, της Βerenberg Βank, που καταγράφει την προσαρμογή ως τη «σκληρότερη δημοσιονομική προσαρμογή» στην ιστορία των δυτικών χωρών. Είναι προφανές πως το ολιγαρχικό, νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο των Βρυξελλών -διά χειρός Γερμανίας κατά κύριο λόγο και, δευτερευόντως, της Γαλλίας- έχει κατασκευάσει ένα σιδερένιο «σωσίβιο» απειλώντας, σε πρώτη φάση, με καταποντισμό τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Επιπλέον οι policy makers και οι γνωμηγήτορες του νεοφιλελευθερισμού σκοπίμως αποσιωπούν το γεγονός ότι η κρίση στο Νότο και η κρίση στην «ευρωζώνη» οφείλονται στο γερμανικό μισθολογικό ντάμπινγκ που έχει καταστήσει τα γερμανικά αγαθά φτηνότερα. Όπως εύστοχα διατυπώθηκε από αναλυτές αλλά κυρίως από το κόμμα της Αριστεράς της Γερμανίας, το Die Linke, «η Γερμανία καταγράφει από το 2000 πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα συσσώρευσαν στο ίδιο διάστημα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που ανέρχονται συνολικά σε 1 τρισ. ευρώ. Οι ανισορροπίες στην Ευρωζώνη οφείλονται στον υπερβολικά βραδύ -συγκριτικά με την παραγωγικότητά της- ρυθμό ανάπτυξης των μισθών στη Γερμανία. Ο ρυθμός αυτός εκφράζεται από το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, το οποίο στη Γερμανία έχει αυξηθεί μόλις κατά 6% και στην υπόλοιπη Ευρώπη έκτοτε κατά 27%». Για το Die Linke διακυβεύεται το μέλλον της Ευρώπης αν δεν σταματήσει το γερμανικό μισθολογικό ντάμπινγκ. Ως κόμμα επιμένει στην απαλλαγή της χρηματοδότησης των κρατών από τη δικτατορία των χρηματοπιστωτικών αγορών. Μάλιστα προτείνει η χρηματοδότηση να γίνεται απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με χαμηλά επιτόκια μέσω δημόσιας τράπεζας. Η πρόταση της Αριστεράς έχει πλέον ευήκοα ώτα στην Ευρώπη, πολύ δε περισσότερο όταν ζητά τη μετατροπή του ΕFSFσε δημόσια τράπεζα αυτού του είδους.

* Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: