Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

«Τους Έλληνες μάς σκιάζει η αμείλικτη παρουσία της Ακρόπολης»

Δύο νέοι ηθοποιοί μάς «ξεναγούν» στην Αθήνα
Είναι ένα πολύ κρύο μεσημέρι στην Αθήνα και εμείς χωνόμαστε στην αίθουσα του Άστορ στην στοά Κοραή για να μιλήσουμε με τους συντελεστές των ταινιών Ο Ξεναγός και Tungsten, οι οποίες σε πείσμα της κρίσης, θα προβάλλονται με κοινό εισιτήριο στις
αίθουσες από την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου. Ο Μιχάλης Οικονόμου και η Κατερίνα Μαυρογεώργη είναι οι δύο νεαροί πρωταγωνιστές του «Ξεναγού» και η συνάντηση μαζί τους μάς φτιάχνει τη μέρα. Η συζήτησή μας περιστρέφεται γύρω από την Ακρόπολη, τα σύνδρομα των Ελλήνων και το πώς είναι να ζει κανείς στην Αθήνα.
Η νεανική αυτή κωμωδία ασχολείται με την σεξουαλικότητα, την αρχιτεκτονική και τους σύγχρονους Έλληνες. Ο Ξεναγός παρακολουθεί μέσα από το βλέμμα ενός εκκολαπτόμενου ξεναγού εννιά μπερδεμένους νέους αρχιτέκτονες στην περιπλάνηση τους στην εξίσου μπερδεμένη πρωτεύουσα.

  • Θα μας δώσετε έναν οδηγό επιβίωσης στην Αθήνα;
Κατερίνα Μαυρογεώργη: Φιλοπάππου, Θησείο, Εξάρχεια, Πεδίον του Άρεως (τη μέρα), Πάρκο Τρίτση στο Καματερό (Δυτικά Προάστια) και Πειραϊκή.
Μιχάλης Οικονόμου: Γλυφάδα παραλιακά, στα Σούρμενα που μένω έχει απίστευτο ποντιακό πανηγύρι την Κυριακή του Θωμά.
Κ.Μ.: Α... Αργεί ακόμα.

  • Πώς αντιμετωπίζει ο χαρακτήρας του καθενός την Αθήνα στην ταινία και πώς εσείς -ως Μιχάλης και Κατερίνα;
Μ.Οικ.: Ο Ιάσωνας (ο ξεναγός της ταινίας) την αντιμετωπίζει ως ένας Θεσσαλονικιός που ψάχνει να βρει πού θα μείνει. Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ μικρή γι’ αυτόν, δεν τον γεμίζει, η Αθήνα από την άλλη έχει απίστευτο χάος. Μπαίνει και ως ξεναγός στη θέση του γκρουπ, που συνέχεια τον κρίνουν. Τον αφορά πολύ πώς βλέπουν οι ξένοι τη χώρα του –κάτι που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει στις μέρες μας. Καιγόμαστε τι θα πουν οι ξένοι για μας, πώς θα μας μετρήσουν, πώς θα μας αξιολογήσουν.
Κ.Μ.: Ο χαρακτήρας μου εκπροσωπεί την Αθήνα, είναι μια κοπέλα που μένει εδώ και την αγαπάει. Το χάος της Αθήνας εκφράζει και το δικό της χάος και αυτά τα δύο δεν έρχονται σε σύγκρουση. Αυτό είναι πολύ κοντά και σε μένα ως Κατερίνα. Γεννήθηκα εδώ, μεγάλωσα Δυτικά Προάστια, τώρα μένω στο κέντρο. Μου φαίνεται ότι αλλάζει η Αθήνα, πήγε κάποια στιγμή να κινηθεί προς το καλύτερο και τώρα πάει προς το χειρότερο. Παλαιότερα σκεφτόμουν ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω πουθενά αλλού. Τώρα δεν το νιώθω τόσο έντονα. Αυτή η πόλη ήταν φίλη για μένα, με όλα τα στραβά της.

  • Πώς είδαν οι ξένοι ηθοποιοί της ταινίας την Αθήνα;
Μ.Οικ.: Τα παιδιά είναι πραγματικά ξένοι που ζουν στην Αθήνα εδώ και κάποια χρόνια. Συζητούσαμε για το πώς περνάνε εδώ και τους κάνει εντύπωση που όλοι οι Έλληνες τους ρωτάνε: «Μα καλά, γιατί αφήσατε το Παρίσι; Τι κάνετε εδώ; Γιατί είστε εδώ;»
Κ.Μ.: Λένε ότι εμείς φταίμε που δεν μας αρέσει η πόλη μας και δεν την κάνουμε πιο όμορφη. Λένε ότι δεν βλέπουμε. Θεωρούμε δεδομένο ότι έτσι είναι, δεν μπορεί να αλλάξει. Ενώ εκείνοι έχουν επιλέξει να έρθουν εδώ, για αυτούς είναι καλύτερα εδώ.
Μ.Οικ.: Θυμάμαι κάναμε γυρίσματα στις 07:00 το πρωί στους κλασικά ωραίους τόπους της Αθήνας (Ακρόπολη, Φιλοπάππου) και πραγματικά νιώσαμε τουρίστες σε αυτή την πόλη. Ήταν πολύ ωραίο στις 7 το πρωί, μέσα στην ηρεμία και στη γαλήνη, να βρίσκεσαι σε ένα σημείο που την υπόλοιπη ημέρα είναι μες στο χάος. Βλέπεις την καθαρή ομορφιά. Πρέπει να αποστασιοποιηθείς ως Αθηναίος για να δεις την ομορφιά. Μέσα στο τρέξιμο και τη ρουτίνα της καθημερινότητας δεν το βλέπουμε. Από την άλλη, η Αθήνα είναι και μία πόλη που εάν δεν είχε την Ακρόπολη, θα ήταν μια Τεχεράνη. Έχει και τέτοια σημεία.

  • Οι Έλληνες έχουμε βρει την ταυτότητα μας ή την ψάχνουμε;
Μ.Οικ.: Εμείς οι Έλληνες έχουμε πολλά σύνδρομα. Μας σκιάζει η παρουσία της Ακρόπολης που μας κοιτάζει έτσι αμείλικτα. Νιώθουμε ότι πρέπει να αποδεικνύουμε κάθε μέρα κάτι που δεν είμαστε, τελικά. Που το έχουμε ως παρελθόν, ως ιστορία, αλλά τελικά είμαστε κάπου αλλού. Και που δεν ξέρουμε ακριβώς τι είμαστε γιατί θα θέλαμε να είμαστε εκεί που θα περίμεναν οι άλλοι ότι θα είμαστε, αλλά εμείς δεν είμαστε. Όταν πάμε στο εξωτερικό ή όταν συναναστρεφόμαστε με ξένους θέλουμε να αποδείξουμε ότι είμαστε... αρχαίοι.

  • Και όταν δούμε κάποιο δημοσίευμα που να κοροϊδεύει την αρχαία Ελλάδα...
Κ.Μ.: Αμέσως γινόμαστε έξαλλοι.
Μ.Οικ.: Ναι, δεν υπάρχει καθόλου χιούμορ πάνω σε αυτό. Ίσως με την κρίση τα πράγματα να μπουν στην πραγματική τους θέση.
Κ.Μ.: Εγώ πιστεύω ότι ο Έλληνας μοιάζει περισσότερο με κολάζ, παρά με πορτραίτο. Έχουμε πάρα πολλά στοιχεία αφομοιώσει όλα αυτά τα χρόνια. Από πού δεν έχουμε επιρροές; Φοβάμαι πάρα πολύ, γιατί τώρα τελευταία υπάρχει μια τάση στο να βρούμε την ταυτότητα μας με το να είμαστε ακραίοι. Αυτό δεν έχει βάση και από τη θέση της χώρας. Έρχονται οι επιρροές και καταλήγουν εδώ, στη Μεσόγειο. Έχουμε στοιχεία από πάρα πολλά πράγματα και αυτό είναι πολύ ωραίο. Είναι κρίμα να λέμε ότι υπάρχει μόνο η Ακρόπολη, ένα χάσμα και η σύγχρονη Ελλάδα.

  • Μιλήστε μου για τη συνεργασία σας με τον Ζαχαρία Μαυροειδή (τον σκηνοθέτη του Ξεναγού).
Κ.Μ.: Με τον Ζαχαρία ένιωσα πολύ οικεία από την αρχή, σαν να τον ήξερα. Όσο προχωρούσε η διαδικασία, κάναμε πρόβες, αισθανόμουν ότι τον γνωρίζω. Ήταν ξεκάθαρος για το τι ήθελε από τους ηθοποιούς και η παρουσία του ήταν πολύ ζεστή. Είχε την αίσθηση της παρέας.
Μ.Οικ.: Ο Ζαχαρίας μού παρείχε μεγάλη ασφάλεια (γιατί υπήρχαν και σκηνές που χρειαζόντουσαν μεγαλύτερη ηρεμία και αυτοσυγκέντρωση) και μεγάλη οικειότητα.

  • Είστε αισιόδοξοι για το ελληνικό σινεμά;
Κ.Μ.: Εγώ είμαι πολύ αισιόδοξη. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει χαμός. Βγαίνουν η μία μετά την άλλη ταινίες διαφορετικές μεταξύ τους, με διαφορετικά θέματα, διαφορετική τεχνοτροπία. Υπάρχει άνθηση. Πιστεύω ότι έτσι θα συνεχίσει και θα γίνονται ωραίες δουλειές.
Μ.Οικ.: Σε δύσκολους καιρούς ανακαλύπτονται νέοι τρόποι και δρόμοι έκφρασης και δημιουργίας στην τέχνη. Στον κινηματογράφο ξεπηδούν όμορφες και σημαντικές ταινίες που αναγνωρίζονται και έξω, με πενιχρά μέσα. Αυτό τις κάνει να γίνονται από μεράκι και πάθος. Είμαι πολύ χαρούμενος που βγαίνει ο Ξεναγός μαζί με το Tungsten, ειδικά αυτή την περίοδο, που αποτελεί ένα μήνυμα: πλέον το «πάω μόνος μου» δεν υπάρχει. Οι σταρ πέθαναν. Ζήτω οι κολεκτίβες!

* Οι ταινίες Ξεναγός και Tungsten κυκλοφορούν στις 24 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους Άστορ Hollywood 3D και Μικρόκοσμος. Θα προβάλλονται εναλλάξ, θα υπάρχει όμως και δυνατότητα κοινού, πιο οικονομικού εισιτηρίου για όποιον θέλει να δει και τις δύο ταινίες.
Η Κατερίνα Μαυρογεώργη πρωταγωνιστεί στο θεατρικό Μια Τεράστια έκρηξη του Βασίλη Μαυρογεωργίου, η οποία παρουσιάστηκε στην Αθήνα και τώρα θα ταξιδέψει σε θέατρα στη Θεσσαλονίκη και όλη την Ελλάδα, με τον Γ.Πυρπασόπουλο και τη Μ.Φιλίνη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου. Περιμένει να βγει η μικρού μήκους ταινία Underground, στην οποία εμφανίζεται.

Ο Μιχάλης Οικονόμου συνεχίζει στην παράσταση Τα Ορφανά στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Περιμένει και αυτός να ετοιμαστεί μια μικρού μήκους ταινία, οι Μακαρισμοί του Αριστοτέλη Μαραγκού. Μετά το Πάσχα θα είναι στον Μικρό Έγιολφ του Ίψεν στο θέατρο Πόρτας.

Αγγελική Στελλάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια: