Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

ΕΝΕΡΓΩΣ: «Μερκοζί»: ο μεσσιανισμός

Του Κώστα Γουλιάμου*
Φωτογραφία
Ενα είδος υπεράσπισης της Αθήνας - και όχι μόνο - απέναντι στη σφοδρή επίθεση που δέχεται από τον μαξιμαλιστικό μεσσιανισμό (αποικιοκρατισμό) της πολιτικής των ‘ Μερκοζί’, υπήρξε η γραπτή παρέμβαση του κορυφαίου πολιτικού φιλόσοφου Γιούργκεν Χάμπερμας. Πριν από λίγες μόλις μέρες ο Χάμπερμας απάντησε στο σχόλιο του Φρανκ Σιρμάχερ (εκδότη της Frankfurter Αllgemeine Ζeitung), με το άρθρο υπό τον τίτλο «Σώστε την αξιοπρέπεια της Δημοκρατίας». Επ’ αυτού, θεωρώ αναγκαίο να παραπέμψω στο κείμενο της Ε. Παπαδάκη («Αυγή» 6.11.11). Σημειώνει χαρακτηριστικά η συντάκτρια: Ο Χάμπερμας, σαρκάζοντας τις «ανεγκέφαλες αντιδράσεις των πολιτικών ελίτ μας στην πρόθεση του Παπανδρέου να βάλει τον ελληνικό λαό μπροστά στην απελπιστική επιλογή μεταξύ πανώλης και χολέρας», γράφει: «Οι κύριοι παίκτες στη σκηνή της κρίσης της Ε.Ε. και του ευρώ, που από το 2008 σπαρταρούν πιασμένοι στις πετονιές της χρηματοοικονομικής βιομηχανίας, φουσκώνουν αγανακτισμένοι ενάντια σε έναν συμπαίκτη ο οποίος τολμά να αερίσει το πέπλο πάνω από τους τάχα μυώδεις αγώνες τους». Αυτός στο μεταξύ κάμφθηκε, αλλά ο Χάμπερμας μάς καλεί να διδαχθούμε από το έργο. «Ενόψει της επικείμενης κατάρρευσης της κυβέρνησης Παπανδρέου» το ευρώ ανέβηκε, μετέδιδε το Reuters, οι δείκτες των μετοχών στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια επίσης. Αποκαλύφθηκε έτσι «το κυνικό νόημα αυτού του ελληνικού δράματος - λιγότερη δημοκρατία είναι καλύτερη για τις αγορές.». Και εξηγεί: «Σε φιλελεύθερα συγκροτημένα κράτη που φορολογούν, πάντοτε υπήρχε μια σχέση έντασης μεταξύ δημοκρατίας και καπιταλισμού. Δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις μπορούν να κερδίσουν και να διατηρήσουν νομιμοποίηση μόνον εφόσον ανιχνεύουν ευφυώς τους δρόμους όπου οι επιταγές των δύο πλευρών μπορούν κάπως να έρθουν σε ισορροπία οι προσδοκίες κέρδους των επενδυτών και οι προσδοκίες των ψηφοφόρων που θέλουν το βιοτικό τους επίπεδο, η κατανομή του εισοδήματος και η κοινωνική ασφάλεια να εξελίσσονται κάπως καλά. Αλλά το χαρακτηριστικό των εποχών κρίσεων είναι ότι τέτοιοι δρόμοι κλείνουν. Και τότε οι πολιτικοί πρέπει να δηλώσουν το χρώμα τους. [...] Πολιτικοί που φορτώνουν την τραπεζική κρίση στα υπερχρεωμένα κράτη και επιβάλλουν σε όλη την Ευρώπη προγράμματα λιτότητας αδιαφορώντας για τις απώλειες, βλέπουν μόνο τη μία πλευρά. [...] Το νόμιμο αίτημα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες της ευημερίας να μην υπάρχει δίπλα στον ιδιωτικό πλούτο δημόσια φτώχεια και περιθωριοποιημένος φτωχός πληθυσμός δεν απαξιώνεται επειδή το πλεόνασμα ρευστού κεφαλαίου αναζητεί ευκαιρίες τοποθέτησης και κάποτε τα κέρδη πρέπει να ‘απορροφηθούν’ εις βάρος των πολιτών...
Ο Παπανδρέου κατάφερε για μια στιγμή τρόμου να επαναφέρει την κεντρική σύγκρουση, μετατοπισμένη σήμερα σε απροσπέλαστες διαπραγματεύσεις μεταξύ ευρω-κρατών και τραπεζιτών, στο φως εκείνου του στίβου όπου οι θιγόμενοι μπορούν να γίνουν συμμετέχοντες. Ακριβώς όταν η επιλογή υφίσταται μόνο μεταξύ πανώλης και χολέρας, δεν πρέπει η απόφαση να λαμβάνεται πάνω από τα κεφάλια ενός δημοκρατικού πληθυσμού. Δεν είναι μόνο ζήτημα δημοκρατίας, εδώ διακυβεύεται η αξιοπρέπεια. [...] Δεν θα έπρεπε ο πληθυσμός της Ελλάδας να ψηφίσει έστω εκ των υστέρων για μιαν απώλεια κυριαρχίας που, όπως και στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία, είχε επισυμβεί ήδη προ πολλού με τις επιταγές της τρόικας Ε.Ε., ΔΝΤ και ΕΚΤ;» Ο Χάμπερμας επανέρχεται στο αίτημα ενός Συντάγματος για την Ευρώπη. «Η ελληνική καταστροφή είναι μια σαφής προειδοποίηση ενάντια στο μετα-δημοκρατικό δρόμο που άνοιξαν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί …η συγκέντρωση της ισχύος σε ένα διακυβερνητικό συμβούλιο των πρωθυπουργών, που επιβάλλουν τις συμφωνίες τους στα εθνικά κοινοβούλια, είναι ο λάθος δρόμος». Σε κάθε περίπτωση, ο μαξιμαλιστικός μεσσιανισμός ‘Μερκοζί’ και ΔΝΤ απέναντι στην Ελλάδα έχει σαφώς αυταρχική και, συνάμα, εκβιαστική τυπολογία. Πέρα ωστόσο από την τοποθέτηση Χάμπερμας, θα ισχυριζόμαστε πως η κεφαλαιοκρατική μειοψηφία επιχειρεί μια διέξοδο από την κρίση φορτώνοντας στις πλάτες της μεγάλης πλειοψηφίας μισθωτών και εργαζομένων ‘νέες θυσίες χωρίς μέλλον’. Τούτο ακριβώς αποτελεί και ένα από τα βαθύτερα προβλήματα της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής, αφού όλο και περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης έχουν εκχωρήσει την κυριαρχία τους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Όμως για μια τέτοια εκχώρηση - όπως για κάθε σημαντικό ζήτημα - λαοί και εργαζόμενοι έχουν ‘λέγειν’ μέσω δημοψηφισμάτων και εκλογών. Σε αντίθετη περίπτωση, οι κεφαλαιοκρατικές μειοψηφίες (καθ)οδηγούν κράτη και Ε.Ε. σε θεσμικές εκτροπές.
*Ο Κώστας Γουλιάμος είναι Αντιπρύτανης του
Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: