Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Η οργή ενός δυστυχισμένου

 Του Τάκη θεοδωρόπουλου
 
Αξιότιμε κύριε διευθυντά,
Πολύ συγχύστηκα με το άρθρο του κυρίου Αλέν Σαλ που δημοσιεύσατε προχθές στα «ΝΕΑ». Καταρχάς τι τίτλος ήταν αυτός; «Ελλάδα, δυστυχισμένη χώρα». Από πού κι ώς πού ο κύριος Σαλ τολμάει να με αποκαλεί δυστυχισμένο; Δεν κοιτάει τα χάλια του που κινδυνεύει να χάσει τα τρία Α κι έρχεται να χύσει τα κροκοδείλια δάκρυά του παρ' ημίν;
Ομως, θα πείτε κύριε διευθυντά, έτσι γινόταν πάντα με αυτήν τη χώρα. Από αρχαιοτάτων χρόνων διάφοροι που τη φοβούνταν, επειδή γνώριζαν την ψυχούλα που κρύβεται στα ελληνικά μας στήθια, έρχονταν εδώ για να παραστήσουν τους ψυχοπονιάρηδες και να μας τυλίξουν. Δεν είμαστε χθεσινοί. Ξέρουμε πόσοι σιτίστηκαν από τον φιλελληνισμό στην Εσπερία.
Μας λυπάται, λέει, επειδή ο έλληνας πολίτης, για να αποκτήσει ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι του πρέπει να τρέχει με ένα χαρτί στα χέρια από γραφείο σε γραφείο και να του βάζουν σφραγίδες. Πολλές σφραγίδες. Μέτρησα πέντε ή έξι στο άρθρο του κυρίου Σαλ, όμως μπορεί να φτάνουν και τις δέκα. Δέκα, όσες και οι μέρες που χρειάζεται να περιμένει, αφού πάρει χαρτί και σφραγίδες, για να βάλει το αμπαζούρ στην πρίζα και επιτέλους να ανάψει ο καταραμένος γλόμπος που χρειάζεται ηλεκτρικό για να φωτίσει.
Είναι προφανές, κύριε διευθυντά, πως ο αυτός ο κύριος Σαλ μάς λυπάται γιατί δεν μας καταλαβαίνει. Δεν αντιλαμβάνεται, καθότι Γάλλος, πως πίσω από τις σφραγίδες κρύβονται άνθρωποι και πως στην πραγματικότητα, με όλες αυτές τις σφραγίδες ο έλληνας πολίτης έχει την ευκαιρία να κάνει γνωριμίες, να εμπλουτίσει τις γνώσεις του, να πει και καμιά κουβέντα παραπάνω, πως κατ' αυτόν τον τρόπο ενισχύεται ο κοινωνικός ιστός που λέμε, πως δεν αισθάνεσαι μόνος, πως χαλυβδώνεται το αίσθημα της αλληλεγγύης, κι ένα σωρό αλλά «πως», που είμαι σίγουρος ότι δεν λένε τίποτε στον αξιολύπητο κύριο Σαλ. Θέλω να πω κύριε Σαλ οφείλετε να καταλάβετε πως όλη αυτή η ιστορία με τις σφραγίδες και τη ΔΕΗ μπορεί να μας κοστίζει κάτι παραπάνω αλλά περνάμε ωραία. Το διασκεδάζουμε. Ασε που κάθε τόσο ακούμε και τα θούρια του κ. Φωτόπουλου τα οποία εσείς στερείσθε διότι είμαι βέβαιος πως στη βάρβαρη χώρα σας ο πρόεδρος του συνδικάτου της εταιρείας του ηλεκτρισμού δεν αποτελεί εθνικό κεφάλαιο. Κι αν προσθέστε σ' αυτόν και όλους τους άλλους που εκπροσωπούν όλες τις σφραγίδες που χρειάζεται κάθε πολίτης κάθε χρόνο για να επιβιώσει σ' αυτήν τη χώρα, θα διαπιστώσετε πως από την άποψη των εθνικών κεφαλαίων είστε μακριά νυχτωμένοι.
Κύριε διευθυντά, θα ήθελα να μου εξηγήσει ο κ. Τσουκαλάς, τον οποίον επικαλείται ο κ. Σαλ τι ακριβώς σημαίνει πως αυτή η κατάσταση με τις σφραγίδες πάει τώρα να αλλάξει από πάνω και όχι από κάτω. Μήπως εννοεί ότι όλες αυτές οι σφραγίδες θα έπρεπε, από κάτω, αυθορμήτως δηλαδή, να συνενωθούν σε μία σφραγίδα, κάτι σαν πενταμελή επιτροπή σφραγίδας ώστε να τηρηθούν και οι δημοκρατικές διαδικασίες;
Μετά τιμής κ.λπ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: