Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Η ζωοποιός σκέψη του Μαρξ(ισμου)

Του Κώστα Γουλιάμου
Φωτογραφία
Oπως κατέγραψαν προχθές τα ΜΜΕ, σε πλήρη συμφωνία κατέληξαν για τις αλλαγές στους όρους λειτουργίας της Ευρωζώνης κατά τη συνάντηση τους η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα
Μέρκελ και ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί. Εν ολίγοις, το διευθυντήριο «Μερκοζί» απέρριψε για μια ακόμα φορά την ιδέα ενός ‘ευρω-ομολόγου’ τονίζοντας , μεταξύ άλλων, ότι στο μέλλον η Ευρωζώνη θα λειτουργεί όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Ειδικότερα ο Σαρκοζί τόνισε πως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα αποκτήσει έναν ενισχυμένο ρόλο. Μάλιστα για ορισμένα ΜΜΕ η όλη στρατηγική θα στηριχθεί στη λειτουργία του ΔΝΤ ως νέας «δύναμης πυρός» που θα εξασφαλίσει κεφάλαια στο ευρωπαϊκό Ταμείο Διάσωσης (ΕFSF), δεδομένου ότι η γερμανική κυβέρνηση αντιτίθεται στην ανάληψη αυτού του ρόλου από την ΕΚΤ. Τούτων δοθέντων, δεν απορεί κανείς γιατί εισέπραξε τα εύσημα για τις αποφάσεις του περί περισσότερης λιτότητας το διευθυντήριο των «Μερκοζί» από την προϊστάμενη του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ. Μάλιστα η εν λόγω επικεφαλής του ΔΝΤ τόνισε πως για να αντιμετωπιστεί η κρίση «θα χρειαστούν πολλά περισσότερα για να επανέλθει η εμπιστοσύνη όχι μόνο στις αγορές αλλά και στους επενδυτές, στους καταναλωτές και σε αυτές τις εταιρείες που πρέπει να θέσουν τις στρατηγικές τους για τα επόμενα δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια». Η θέση της Λαγκάρντ είναι εύγλωττα αποκαλυπτική όσο και κυνική: πουθενά δεν κάνει αναφορά σε εργαζόμενους. Όπως βέβαια ουδεμία αναφορά έκαναν είτε στο κοινό ανακοινωθέν είτε στη διάσκεψη ενημέρωσης και οι ηγέτες του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου. Εν ολίγοις, από το πολιτικό λεξιλόγιο του νεοφιλελεύθερου συστήματος που οδήγησε στην κρίση των κρίσεων -και που προωθεί πάλι τις ίδιες πολιτικές καταστροφής υπό τη «λογική» της μονόδρομης επιλογής- απουσιάζουν οι εργαζόμενοι. Υπό τις παρούσες συνθήκες δίνεται η αφορμή στις ελίτ του κεφαλαίου να αντεπιτεθούν έχοντας ως πρώτο στόχο την αποδόμηση, αν όχι τη διάλυση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των συλλογικών κατακτήσεων των εργαζομένων. Την ίδια ώρα μισθωτοί και εργαζόμενοι ανά την Ευρώπη γίνονται μάρτυρες μιας συντονισμένης προσπάθειας της ευρωπαϊκής ελίτ και του διευθυντηρίου «Μερκοζί» να διασώσουν την ακεραιότητα της ευρωζώνης προς όφελος τους. Για αυτό και θέτουν με κάθε τρόπο και προς πάσα κατεύθυνση εκβιαστικά διλήμματα ή/και αναθεωρήσεις συνθηκών.
Προωθούν στους λαούς των 27 χωρών σκληρές αντεργατικές πολιτικές προβάλλοντας, συνάμα, το πολιτικό τους σχέδιο με δόσεις δήθεν «επιστημονικότητας» έτσι ώστε τα αντεργατικά μέτρα να φαίνονται ή/και εκλαμβάνονται ως αναπόφευκτα. Δεν είναι επομένως τυχαίο το γεγονός πως κλιμακώνεται ακάθεκτα η επίθεση της ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις συλλογικές κατακτήσεις των εργαζομένων, πάντα σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Σε κάθε περίπτωση, αποδεικνύεται εν τοις πράγμασι το πόσο δίκαιο είχε στις αναλύσεις του ο μαρξισμός. Ο Έγκελς συγκεκριμένα έγραφε: «Επειδή το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη χαλιναγώγησης των ταξικών αντιθέσεων και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση των τάξεων αυτών, είναι κατά γενικό κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξης, που με τη βοήθεια του κράτους γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη και αποκτά έτσι νέα μέσα για την καθυπόταξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης». Εύλογα κανείς αντιλαμβάνεται πως η σκέψη και η ανάλυση του Μαρξ(ισμού) έσπρωξαν το παρόν της εποχής του στο μέλλον. Και αυτό το μέλλον έχει ένα σύγχρονο παρόν με ονομασία προέλευσης: την κρίση των κρίσεων του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Έτσι απέναντι στη σημερινή αρτηριοσκλήρωση των ευρωκρατών τύπου «Μερκοζί», τον φονταμελισμό του παντοειδούς νεοφιλελευθερισμού της αγοράς που οδηγεί σε εργασιακό μεσαίωνα, και την ανασύνταξη των ακροδεξιών φασιστικών κινημάτων, μπορεί η Αριστερά της Ευρώπης να αντιπαραθέσει τη διαχρονικά ζωοποιό σκέψη του μαρξισμού ως πράξη και κοσμοθεωρία του σοσιαλιστικού ουμανισμού. Αυτή η προσέγγιση έχει τη δυνατότητα να συμβάλλει με καθοριστικό τρόπο στη διαμόρφωση μιας συνολικής χειραφετιστικής προσέγγισης σε τέτοιο βαθμό που να μετατρέπει το θέμα της πολιτικής σε μια πραγματική - ουσιαστική πλευρά ενός ταξικού αγώνα μισθωτών και εργαζομένων απέναντι στην επιβαλλόμενη υποταγή προς τις αυταρχικές εντολές του διευθυντηρίου των «Μερκοζί» και της γραφειοκρατίας του ΔΝΤ. Αξίζει πάντως να υπενθυμίσουμε πως χρόνια τώρα μισθωτοί και εργαζόμενοι έχουν ήδη κάνει -και με το παραπάνω- τους «αναγκαίους συμβιβασμούς».

Δεν υπάρχουν σχόλια: