Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Πώς να μας πάρουν στα σοβαρά

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Ειλικρινά βαρέθηκα την γκρίνια σου. Καλά να γκρινιάζεις για την αφή της φλόγας του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά για τη Νανά Μούσχουρη στο Βερολίνο, αυτό πια πάει πολύ.
Δηλαδή λίγο σου πέφτει που γέμισε την αίθουσα της Φιλαρμονικής με 3.000 ανθρώπους; Ηταν και η Ελενα Παπαρίζου, απ' ό,τι έμαθα. Τραγούδησε αγγλιστί το «What a wonderful world». Οχι τίποτε άλλο, για να καταλάβουν οι Γερμανοί πως εμείς εδώ στην Ελλάδα μιλάμε εξαιρετικά αγγλικά.
Το ελληνικό χτύπημα στο Βερολίνο φαίνεται, πάντως, πως ήταν καλά οργανωμένο. Με τη φωνή της Μούσχουρη δημιουργήθηκε μια γέφυρα ανάμεσα στον αναίσθητο Βορρά και τον ευαίσθητο Νότο και μέσω του ευαίσθητου Νότου ρίξαμε και ολίγη από παγκοσμιοποίηση.
Το βρίσκεις «βέκιο»; Ξεπερασμένο; Σου μυρίζει δεκαετία του εξήντα με λίγο κιτς από Eurovision; Δεν κατάλαβα. Τι έχεις εναντίον του θεσμού; Ετσι αποκλείεται να μας πάρουν στα σοβαρά; Μα σε παρακαλώ τώρα. Εδώ γίνονται θαύματα κι εσύ συνεχίζεις να γκρινιάζεις. Θαύματα; Ναι, θαύματα, στην κυριολεξία. Ξέρεις πόσοι Ρώσοι περίμεναν στην ουρά για να προσκυνήσουν την Αγία Ζώνη; Και ξέρεις πόσους βαθμούς υπό το μηδέν είχε στην ουρά; Είδες τα παγωμένα χνώτα τους, τις κόκκινες μύτες τους;
Κι αν δεν σε πείθουν τα θαύματα, ας πάμε στη Μακεδονία. Οχι, δεν εννοώ τη Μακεδονία της Χάγης, βρε κακόπιστε. Αυτοί νομίζουν πως η Ιστορία προχωράει με νομικά επιχειρήματα. Και στο κάτω κάτω, αφού οι Αμερικανοί δεν αναγνωρίζουν για τους εαυτούς τους τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Χάγης, γιατί εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να την αναγνωρίσουμε; Να κάνουμε ό,τι κάνουν και οι Αμερικανοί, οι οποίοι, επειδή έχουν ανάγκη από συμμάχους, είμαι βέβαιος πως θα μας αγκαλιάσουν στοργικά αν ταχθούμε στο πλευρό τους και πούμε «όχι» στη Χάγη εις το καθ' όσον μας αφορά εννοείται.
Εν πάση περιπτώσει, εννοώ τη Μακεδονία στο Λούβρο. Τη Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα στέμματα, τα ψηφιδωτά, τις πανοπλίες και τα λοιπά εκθέματα. Την είδες; Δεν την είδες γιατί βαρέθηκες να περιμένεις στην ουρά; Και τι θα πει πού τα βρήκαν όλα αυτά για να τα εκθέσουν στο Λούβρο; Τα μάζεψαν, τους τα δανείσαμε. Και τι θα πει αφού τους τα δώσαμε γιατί εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε μια έκθεση για τη Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου σαν αυτή που έγινε στο Λούβρο; Και να μαζέψουμε και κόσμο, και να κόψουμε και κάνα εισιτήριο παραπάνω;
Πρώτον, γιατί εμείς δεν έχουμε Λούβρο, όπερ έδει δείξαι. Εμείς κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες και δεν χρειαζόμαστε κανένα Λούβρο. Δεύτερον, το οποίο επίσης οφείλεις να το αναγνώσεις ως όπερ έδει δείξαι, γιατί οι Αγγλοι δεν μας δίνουν πίσω τα Ελγίνεια. Κι όσο δεν μας δίνουν πίσω τα Ελγίνεια, εμείς έχουμε κηρύξει τα μουσεία μας σε απεργία πείνας αορίστου χρόνου. Τρίτον, όπερ έδει δείξαι, διότι εμείς έχουμε κρίσιμα εθνικά ζητήματα να μας απασχολούν, όπως η Χάγη για παράδειγμα. Τέταρτον, δεν ξέρω, τι να σου πω, γιατί έχουμε τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη που συνδέει τον αναίσθητο Βορρά και το πάθος του Νότου. Κι αν δεν σου φτάνουν όλα αυτά, σκέψου πως έχουμε και την Αγία Ζώνη. Τι άλλο θέλεις πια;

Δεν υπάρχουν σχόλια: