Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

2011: έτος κοινωνικών εκρήξεων


Του Κώστα Γουλιάμου*
Επιστρέφοντας στις μέρες του 2011 δεν έχουμε παρά να σημειώσουμε πως ήταν χρονιά έντονων κοινωνικών εκρήξεων σε όλο τον κόσμο, με κορυφαία ωστόσο εκείνη που σημειώθηκε στον
αραβικό κόσμο. Ήταν επίσης χρονιά ανυπολόγιστων οικολογικών καταστροφών (Ιαπωνία) όπως και αντίστοιχων οικονομικών και πολιτικών τερατογεννήσεων λόγω της παρατεταμένης δομικής κρίσης του καπιταλισμού (ΗΠΑ, Ευρωζώνη, Μνημόνια κ.λπ.). Τούτων δοθέντων, σημειώνουμε από την ειδησεογραφία έξι σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν το 2011. 
(1) Η ade portas χρεοκοπία των ΗΠΑ (αλήθεια, ποιος το φανταζόταν;) ένεκα της εκρηκτικής αύξησης του δημόσιου χρέους τόσο σε απόλυτα μεγέθη όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ. Πιο συγκεκριμένα, από τα 5,63 τρισεκατομμύρια δολάρια που ήταν το 2000 εκτοξεύτηκε στα 14,3 τρισ. Δηλαδή τριπλασιάστηκε μέσα σε έντεκα χρόνια. Ως «βαθύ κράτος» (στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα), και δη με συγκαλυμμένη απειλή επιβολής εμπορικών αντιποίνων, αναγκάζονται κράτη (Κίνα, Ιαπωνία, εξαγωγικές χώρες Ν.Α. Ασίας, τα πετρελαιοπαραγωγά κράτη) να αγοράζουν σωρηδόν αμερικανικά ομόλογα με μηδενικά σχεδόν επιτόκια. Εν ολίγοις, οι ΗΠΑ δανείζονται αλλά ο κόσμος πληρώνει. Τεχνητή ή πραγματική η χρεοκοπία, το βέβαιο είναι πως αποτελεί πλέον έναν υπαρκτό κίνδυνο σε σημείο που τον Ιούλιο ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας Μπεν Μπερνάνκι, προϊδέασε ότι μία στάση πληρωμών της Ουάσιγκτον θα δημιουργήσει «τεράστια προβλήματα» εντός των ΗΠΑ και μία «μείζονα κρίση» σε όλο το πιστωτικό σύστημα σε παγκόσμια κλίμακα. 
(2) Οι μισές από τις 22 χώρες του Αραβικού Συνδέσμου βρίσκονται σε κατάσταση κοινωνικής εξέγερσης. Από τη μέρα που ένας πλανόδιος πωλητής αυτοπυρπολήθηκε στην πόλη Sidi Βouzid, ανάψε και το φιτίλι της κοινωνικής έκρηξης στον Αραβικό κόσμο. Ένας χρόνος που φτάνοντας στο τέλος του άφησε ιστορική κληρονομιά εκατοντάδες νεκρούς «μάρτυρες», συγκρούσεις που ακόμα μαίνονται. Χαρακτηριστική η δήλωση και του γενικού γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου στο Νταβός: «Ο αραβικός κόσμος είναι σε σταθερή εξέγερση. Το έχω ήδη πει: οι πολίτες είναι καταπιεσμένοι από την εσωτερική κατάσταση, αλλά και από αυτή της περιοχής και τη γενικότερη διεθνή. Υπάρχει ανάγκη να υπάρξουν άμεσα μεταρρυθμίσεις, οικονομικές, κοινωνικές και εκπαιδευτικές». 
(3) Η βιβλική καταστροφή της Ιαπωνίας, όταν το τσουνάμι (ύψους 23 μέτρων) κατέστρεψε τις βορειοανατολικές ακτές μετά τον ισχυρό σεισμό στις 11 Μαρτίου. Παρά τον πυρηνικό συναγερμό, λόγω της ανεξέλεγκτης φωτιάς που ξέσπασε στον πυρηνικό σταθμό της επαρχίας Φουκουσίμα αλλά και την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, τελικά υπήρξε τεράστια η διαρροή της ραδιενέργειας. 
(4) Η Ευρώπη των δύο (και πλέον) ταχυτήτων. Η ΕΕ δεν οδηγεί στη «σύγκλιση», αλλά στις «πολλαπλές ταχύτητες» ή και στην ΕΕ των «ομόκεντρων κύκλων». Το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης φαντάζει δυσοίωνο και της «Ευρωζώνης» ακόμη χειρότερο. Ήδη πλείστες τράπεζες, κυρίως βρετανικές, έχουν αρχίσει να καταρτίζουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για τον κίνδυνο μη-συντεταγμένης διάσπασης της Ευρωζώνης. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί, η πολύχρονη προσπάθεια που πέρασε πάνω από τους λαούς με ακραία προπαγάνδα και στυγνή αστυνομική βία, τινάζεται στον αέρα από την τεράστια καπιταλιστική κρίση. Εν πάση περιπτώσει, στην ΕΕ των «27» διακρίνονται πλέον τρεις «ζώνες»: του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, των ενδιάμεσων δυνάμεων και των νεοεισερχόμενων πρώην ανατολικών χωρών. 
(5) Πανευρωπαϊκή αντεργατική επίθεση. Κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ τον Ιούνη, οι 17 της Ευρωζώνης ανέλαβαν τη δέσμευση να υλοποιήσουν «πάνω από 100 αντεργατικά μέτρα, στοχεύοντας στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής οικονομίας και στη διασφάλιση των συμφερόντων των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης». Μια τέτοια πολιτική σημαίνει απώλεια μισθών, θέσεων εργασίας, συντάξεων, και εργατικών δικαιωμάτων. 
(6) Ευρώπη ΗΠΑ σε κρίση: Η απάντηση των κινημάτων. Ολόκληρη η Ευρώπη και οι ΗΠΑ διέπονται από μια βαθύτατη κρίση. Κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική. Ως εκ τούτου οξύνθηκαν ακόμα περισσότερο και αντιθέσεις από την παρεμβολή του μαζικού κινήματος ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό (στην Ελλάδα κυρίως και, αργότερα, στην Ιταλία, την Ισπανία, το Βέλγιο κ.λπ.). Σε μετωπική σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο και τις τράπεζες βρέθηκαν όμως και οι διαδηλωτές στις ΗΠΑ. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες καταστολής από την αστυνομία, τις χιλιάδες συλλήψεις και τη συκοφάντηση, η κοινωνική αντίσταση εξαπλώθηκε σε σημαντικές πόλεις των ΗΠΑ.
* Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: