Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Όψεις εξοργιστικής επιλεκτικότητας

Του Κώστα Γουλιάμου
«Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει Άννα, μην κλαις Εμένα δε με βάζουν στο χέρι» Μπέρτολτ Μπρεχτ. Τόσο οι προκλητικά σκόπιμες δηλώσεις Ντάουνερ στο Greentree όσο και η
διαιωνιζόμενη εμμονή των Βρυξελλών (του γαλλογερμανικού διευθυντηρίου) σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές, συγκροτούν όψεις εξοργιστικής επιλεκτικότητας.
Ας αρχίσουμε από τις Βρυξέλλες. Στη συνολική πολιτική της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που χαρακτηρίζει πλέον όλες τις οικονομίες της γηραιάς ηπείρου (τόσο πριν όσο και μετά την κρίση), καταγράφεται η αποδόμηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου και, βέβαια, η κατεδάφιση των κατακτήσεων του εργατικού κινήματος. Μπορούμε να πούμε, γενικεύοντας, ότι η διαρκής και συνάμα μονομανής επιλεκτικότητα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε εκ νέου νεοφιλελεύθερες οδηγίες και πολιτικές - πολιτικές που, αντικειμενικά, οδήγησαν την Ευρώπη σε δομική κρίση - οδηγεί λαούς, μισθωτούς και εργαζόμενους στην εξαθλίωση. Σπεύδουμε να σημειώσουμε πως οι όψεις της επιλεκτικότητας απασχολούσαν έντονα το ερευνητικό έργο του ΜaxWeberσε σημείο που, στο γνωστό του πόνημα «η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού», μιλούσε ήδη για «ειδικούς δίχως πνεύμα, χαρούμενους χωρίς καρδιά: αυτό το τίποτα φαντάζει σα να έχει ανεβεί σ’ ένα βάθρο στο οποίο δεν είχε φθάσει ποτέ προηγουμένως η ανθρωπότητα». Χρόνια αργότερα ο Κορνήλιος Καστοριάδης θα μιλήσει για την «άνοδο της ασημαντότητας». Με ένα απελπισμένο πάθος ο Έλληνας διανοούμενος έγραφε πως «η σύγχρονη κοινωνία έχει μία τρομερή ικανότητα να πνίγει κάθε αληθινή απόκλιση, είτε αποσιωπώντας την, είτε μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη φαινόμενο ανάμεσα στα άλλα· ένα φαινόμενο εμπορευματοποιημένο όπως τα άλλα».
Στο πλαίσιο αυτού του επιθετικού φαινομένου της εμπορευματοποίησης από τις δυνάμεις του κεφαλαίου εντάσσεται και η ολομέτωπη επίθεση αφενός στο κράτος πρόνοιας, αφετέρου στο δημόσιο τομέα. Προς τούτο και η ιδιωτικοποίηση ζωτικών δημόσιων πόρων και πηγών προβάλλεται ως «αναπόδραστη συνθήκη». Κάτι εν ολίγοις αντίστοιχο με το δόγμα του πεπρωμένου στη φιλοσοφία των θρησκειών, όπου οι πιστοί το αποδέχονται ως «θέλημα θεού» προκειμένου δικαιολογήσουν την πορεία της ιστορίας. Υπό τέτοιες συνθήκες δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός η (υπερ)προβολή κάθε συμβατικού ή ευτελούς, αλλά και ο ευτελισμός κάθε σοβαρού και αξιόπιστου προσώπου ή προτασιακού αντικειμένου.
Έχουμε λοιπόν ενώπιόν μας την εκκόλαψη μιας συστηματικής τύφλωσης που, ως παράγωγο της δομικής κεφαλαιοκρατικής κρίσης, στοχεύει όχι απλώς να επιταχύνει αλλά να επιτύχει την «κοινωνική ανοχή» επί διαδικασιών στρεβλής και, κυρίως, ασύμμετρης ανάπτυξης. Η κατίσχυση της ασημαντότητας σε συνδυασμό με τις προνομιακές επιρροές που ασκούν οι οικονομικές ελίτ, ενισχύουν τις συστατικές λειτουργίες μιας μονομερούς επιλεκτικότητας επί των οικονομικών και πολιτικών ζητημάτων που απασχολούν τις ευρωπαϊκές χώρες. Αλήθεια, πώς διαφορετικά μπορεί να εξηγηθεί η εξοργιστική εμμονή σε πολιτικές «αυστηρούς λιτότητας» που επιβάλλει στις χώρες του νότου το «γαλλογερμανικό διευθυντήριο»;
Ερχόμαστε τώρα στην περίπτωση Ντάουνερ. Θεωρούμε απαράδεκτη και, συνάμα, σκόπιμη την αναφορά του Ντάουνερ σε «προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα αναλάβουν οι Ε/κ». Το γεγονός ότι ο αξιωματούχος του ΟΗΕ δεν κάνει αναφορά σε Κυπριακή Δημοκρατία κάλλιστα ερμηνεύεται όχι απλώς ως υπονόμευση της διαδικασίας επίλυσης αλλά και ως ενέργεια που παραβιάζει τις πρόνοιες και τους όρους λειτουργίας του ίδιου του Οργανισμού. Ο ειδικός αντιπρόσωπος του ΓΓτου ΟΗΕ γνωρίζει πως η ΕΕ ακόμα και στην επίσημη ιστοσελίδα της σημειώνει ότι «την προεδρία του Συμβουλίου ασκούν εκ περιτροπής τα 27 κράτη μέλη της Ένωσης επί ένα εξάμηνο». Προφανώς δεν ασκούν την προεδρία ανά εξάμηνο οι Βαλόνοι, οι Φλαμανδοί, οι Καταλανοί, οι Βάσκοι, οι Σκωτσέζοι ή οι Ουαλοί κ.λπ. Και εξίσου προφανώς ο κ. Ντάουνερ δεν ενεργεί εν αγνοία.
Ως εκ τούτου η μεροληπτική του στάση φέρνει επιτακτικά στο προσκήνιο την αρχή της «αυτεπάγγελτης» παρέμβασης του ίδιου του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπέι, αλλά και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Μπαρόζο). Εν ολίγοις, δεν μπορεί ένας γραφειοκράτης του ΟΗΕ να εμπαίζει τα ευρωπαϊκά θέσμια και οι Βρυξέλλες να ποιούν τη νήσσα.
Με δεδομένο ότι ο ειδικός αντιπρόσωπος του ΓΓέχει πλειστάκις στο παρελθόν παραβιάσει κάθε κώδικα και πρόνοια αμεροληψίας, οι Βρυξέλλες - με την αρωγή της Λευκωσίας - οφείλουν να εγείρουν επίσημα ζήτημα αξιοπιστίας (και όχι μόνο) των υπηρεσιών Ντάουνερ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: