Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Η Ελλάδα σε σταυροδρόμι


Φωτογραφία
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη
Η Ελλάδα έφτασε στο χείλος του γκρεμού. Μέρα με τη μέρα η κατάσταση της χώρας χειροτερεύει. Διαλύεται ο κοινωνικός ιστός, καταρρέει ό,τι απέμεινε από την οικονομία, ενώ έχει βαρέσει διάλυση και ο κρατικός μηχανισμός. Το πολιτικό σύστημα απαξιώθηκε σε σημείο που οι πολιτικοί να γιουχαϊζονται μόλις εμφανιστούν δημόσια. Διεθνώς η χώρα εξευτελίστηκε από μια ανάξια πολιτική ηγεσία και από τις ανάξιες ελίτ της, που δεν μπόρεσαν να την υπερασπιστούν. Τα ξένα κέντρα εξουσίας, σε στενή συνεργασία με ντόπιες ομάδες της ολιγαρχίας, υποχρέωσαν ένα πρωθυπουργό που διέθετε πλειοψηφία στη Βουλή σε παραίτηση, λόγω ασφαλώς και της δικής του ανικανότητας, επέβαλαν ως πρωθυπουργό ένα τραπεζίτη, δίκην μεσσία, και υποχρέωσαν σε συνεργασία τα δύο μεγάλα κόμματα, νομιμοποιώντας ταυτόχρονα και την Άκρα Δεξιά με τη συμμετοχή της στην Κυβέρνηση. Αυτή τη στιγμή η μεταβατική αυτή κυβέρνηση συνασπισμού χωρίς νομιμοποίηση της πολιτικής της από το εκλογικό σώμα, διαπραγματεύεται το μέλλον του τόπου με το περιβόητο ΡSΙ και το ανανεωμένο μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση. Οι δρόμοι της Αθήνας με τους άστεγους και τους πεινασμένους των συσσιτίων θυμίζουν την περίοδο της γερμανικής κατοχής.
Το 2009 το χρέος της χώρας αντιπροσώπευε περίπου το 120% του ΑΕΠ και δεν εθεωρείτο βιώσιμο. Σήμερα είναι γύρω στα 360 δισ. ευρώ και αντιπροσωπεύει γύρω στο 160% του ΑΕΠ. Υπολογίζεται ότι με το «κούρεμα» θα πέσει ξανά, γύρω στο 2020, στο 120% του ΑΕΠ και ότι θα είναι βιώσιμο. Και ρωτούν οι σοβαροί οικονομολόγοι αλλά ακόμη και αυτοί που είναι ανίδεοι από οικονομικά: Πώς είναι δυνατόν το ίδιο χρέος να μην ήταν βιώσιμο το 2009 και να γίνει βιώσιμο το 2020; Είναι γι’ αυτό το λόγο που καθημερινά ακούγονται σενάρια για πτώχευση της χώρας η οποία ουσιαστικά είναι ήδη σε πτώχευση. Απλώς τόσο οι Ευρωπαίοι, όσο και οι Αμερικανοί μέσω του ΔΝΤ, προσπαθούν να κρατήσουν αυτή την πτώχευση «συντεταγμένη» γιατί κανείς δεν ξέρει ποιες θα είναι οι συνέπειες για την Ευρωζώνη αλλά και για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα από μια ανεξέλεγκτη πτώχευση. Σήμερα πληθαίνουν οι παλιοί φανατικοί του μνημονίου που ως «μετανοούσες μαγδαληνές» το καταδικάζουν, ακόμη και αυτοί που το υιοθέτησαν ως μέλη της Κυβέρνησης, φτάνοντάς ως το σημείο να δηλώνουν ότι δεν το είχαν καν διαβάσει. Πληθαίνουν έτσι οι «αντιμνημονιακοί» και τρέχουν όλοι να κατοχυρώσουν «αντιστασιακές» δάφνες, ακόμη και ο γνωστός Σημίτης της δημιουργικής λογιστικής και όχι μόνο, που ως τώρα σιωπούσε.
Παρά τη ζορεφή όμως αυτή εικόνα δεν έχουν χαθεί τα πάντα. Η Ελλάδα διαθέτει ακόμη μεγάλες δυνατότητες και θα μπορούσε με μια στιβαρή πολιτική ηγεσία που θα ενέπνεε εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό και σεβασμό στο εξωτερικό να εξέλθει από τη σημερινή κρίση. Η συνταγή του μνημονίου απέτυχε γιατί με τη νεοφιλελεύθερη προοπτική του κατέστρεψε κάθε δυνατότητα ανάπτυξης και βύθισε τη χώρα στην ύφεση και τη διάλυση. Απέτυχε όμως επίσης γιατί η Κυβέρνηση Παπανδρέου δεν εφάρμοσε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα ήταν ο μοχλός της ανάπτυξης. Υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν στην Ελλάδα, από την αλλαγή του διεφθαρμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος με άμεση προσφυγή σε εκλογές, και με την ελπίδα ότι θα προκύψει κάτι υγιέστερο από το σημερινό, ως την αλλαγή νοοτροπίας και πολιτικής κουλτούρας από τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Ο δρόμος της σωτηρίας θα ανοίξει μόνο με την εκρίζωση του σημερινού συστήματος των πελατειακών σχέσεων, ενός συστήματος διαφθοράς και διαπλοκής στην υπηρεσία ντόπιων ολιγαρχικών συμφερόντων και των ξένων κέντρων εξουσίας που διαπλέκονται μαζί τους. Είναι η ευθύνη των πολιτών και προπάντων των νεοπρολετάριων που προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα, να ανοίξουν αυτό τον δρόμο μέσα από λαϊκούς αγώνες που θα αναδείξουν νέες πολιτικές και πολιτισμικές δομές σε αντικατάσταση των σημερινών χρεοκοπημένων. Όμως αν δεν δημιουργηθεί παραγωγικός ιστός και αν δεν αυξηθούν οι εξαγωγές και η πώληση υπηρεσιών, αν η Ελλάδα εξακολουθήσει να εισάγει ακόμη και σκόρδα από την Κίνα και λεμόνια από την Αργεντινή ή την Γερμανία και να δημιουργεί χρόνο με το χρόνο ένα τεράστιο εξωτερικό έλλειμμα, το στοίχημα είναι χαμένο. Η ευημερία της μεταπολίτευσης ήταν πλαστή και στηρίχτηκε σε δάνεια 300 περίπου δις ευρώ από το 1980 και μετά και στα 60 περίπου δισ. ευρώ των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Φαγώθηκαν από ένα αντιπαραγωγικό κρατικοδίαιτο καπιταλισμό και από τους επιτήδειους αεριτζήδες. Καμιά ουσιαστικά παραγωγική επένδυση δεν έγινε στην οικονομία.

*Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης. stephanos.constantinides@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: