Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Πονάει Ευρώπη, κόψει Ευρώπη

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ
Μερικές ειδήσεις του πολιτισμικού ρεπορτάζ θα έπρεπε να έχουν προβεβλημένη θέση στις πολιτικές σελίδες του Τύπου. Γιατί δείχνουν ασφαλέστερα και εναργέστερα από την τρέχουσα πολιτική ειδησεογραφία, τις δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων ή
κομματικών στελεχών και τα δημοσιογραφικά σχόλια προς τα πού πραγματικά βαδίζει η χώρα μας.
Την περασμένη βδομάδα το ΔΣ του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού (ΕΙΠ) υπέβαλε την παραίτησή του, διαμαρτυρόμενο για τη μείωση του ήδη χαμηλού προϋπολογισμού του Ιδρύματος από το ΥΠΠΟΤ. Σηκώνει αρκετή συζήτηση το αν το διάβημα αυτό μαρτυρεί μάλλον ευαισθησία του ΕΙΠ για τα καθήκοντά του παρά έλλειψη ευελιξίας και αδυναμία επινοητικής προσαρμογής στις συνθήκες που παράγει η τραγική δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας. Αλλά δεν είναι αυτή ακριβώς η είδηση που θέλω να σχολιάσω εδώ.
Η είδηση βρίσκεται μισοκρυμμένη σε ό,τι προηγήθηκε της παραίτησης και την προανάγγειλε. Δυο βδομάδες νωρίτερα ο πρόεδρος του ΕΙΠ κ. Μπαμπινιώτης είχε ανακοινώσει ότι ζήτησε από τον Υπουργό Πολιτισμού την αναστολή λειτουργίας του παραρτήματος του Βερολίνου, προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα για τη διατήρηση των αντιπροσωπειών του ΕΙΠ στην Αλεξάνδρεια, το Βελιγράδι, το Βουκουρέστι, τη Σόφια, τα Τίρανα, την Τεργέστη, την Οδησσό και τη Μελβούρνη. Με την ανακοίνωση εκείνη ο κ. Μπαμπινιώτης είχε θελήσει να στείλει μια δραματική προειδοποίηση: ακόμα και με τη θυσία του Βερολίνου η διάσωση των άλλων παραρτημάτων του ΕΙΠ θα παρέμενε αμφίβολη, γι' αυτό και η ανακοίνωση συνοδευόταν από την απειλή παραίτησης του ΔΣ, σε περίπτωση που το ΥΠΠΟΤ δεν αύξανε τα κονδύλια που διαθέτει στο Ίδρυμα.

Το άμεσο μήνυμα, δηλαδή, ήταν ότι η χρηματοδότηση του ΕΙΠ δεν του επιτρέπει να ανταποκριθεί στον προορισμό του. Το έμμεσο μήνυμα όμως ήταν άλλο. Γιατί ίσα ίσα το Βερολίνο;
Είναι γεγονός ότι το παράρτημα του Βερολίνου κοστίζει αρκετά ακριβά. Προπαντός επειδή τα ενοίκια στο Βερολίνο έχουν γίνει πολύ ψηλά. Από την άλλη, οι δραστηριότητες του παραρτήματος, που είχα την τύχη να τις παρακολουθήσω επανειλημμένα από κοντά, είναι απόλυτα ουσιαστικές σε περιεχόμενο (κάτι που δεν συμβαίνει πάντα με άλλα παραρτήματα), ασυνήθιστα ποιοτικές, έχουν εντυπωσιακή απήχηση και καλύπτονται σε πολύ μεγάλο βαθμό από χορηγίες, που δεν επιβαρύνουν καθόλου τον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό. Η κρισιμότερη λεπτομέρεια όμως είναι άλλη: η αντιπροσωπεία του ΕΙΠ στο Βερολίνο είναι, μετά τη σταδιακή συρρίκνωση του δικτύου του ΕΙΠ στο εξωτερικό, η μόνη που έχει απομείνει σε πρωτεύουσα της δυτικής Ευρώπης!

Σκεφτείτε τώρα τι σημαίνει αυτή η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων του ΕΙΠ: μέσω του Ιδρύματος η Ελλάδα, αφού αποσύρθηκε από διάφορες σημαντικές χώρες της Ευρώπης, αποσύρεται τώρα και από την (έστω σκληρή) καρδιά της, από το ζωτικότερο κέντρο των κάθε λογής ζυμώσεων που διαμορφώνουν το ευρωπαϊκό αύριο. Και αυτό για να διασφαλίσει την παρουσία της στα Τίρανα, τη Σόφια ή την Αλεξάνδρεια. Διακηρύσσουμε σε όλους τους τόνους ότι αγωνιζόμαστε για να παραμείνουμε στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την ίδια στιγμή, στο κατ' εξοχήν συμβολικό πεδίο, αυτό του πολιτισμού, εκπέμπουμε το μήνυμα ότι έχουμε ήδη χάσει τη μάχη και αναδιπλωνόμαστε άρον άρον στην παλιά βαλκανική γειτονιά μας και την «καθ' ημάς Ανατολή». Για να πετύχουμε τι; Να διατηρήσουμε μήπως ένα κομματάκι από την αίγλη και την επιρροή του αριστοκράτη στην πίσω αυλή της Ευρώπης; Αστεία πράγματα. Βαλκάνιοι και Ανατολίτες δεν θα βλέπουν σ' εμάς τον ζηλευτό γείτονα με το κάτι τις παραπάνω σε λούστρο μα τον ανεπρόκοπο συντοπίτη που γύρισε κουρελής και ταπεινωμένος από το κυνήγι του ευρωπαϊκού ονείρου.
Το παράρτημα του Βερολίνου θα έπρεπε να είναι το τελευταίο μετερίζι του ΕΙΠ και να κρατηθεί με νύχια και με δόντια. Θα έπρεπε να εξακολουθήσει να υπάρχει ακόμα και αν η Ελλάδα αποχωρήσει τελικά από το ευρώ και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως έλληνας συγγραφέας προτιμώ χίλιες φορές να εξηγώ από ένα ελληνικό βήμα στο κοινό του Βερολίνου γιατί επιμένουμε να είμαστε παρόντες σ' ένα περιβάλλον που μας βλέπει με μισό μάτι, παρά να προσπαθώ να πείσω το κοινό των Τιράνων ότι ήρθε επιτέλους η ώρα για μια βαλκανική ομοσπονδία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: