Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Μνημονιακοί χωρίς συνείδηση ορίων

Του Κώστα Γουλιάμου
Μια από τις πιο αξιοσημείωτες παθογένειες της συστημικής κρίσης του καπιταλισμού είναι το γεγονός ότι μια μερίδα «πανεπιστημιακών» επέδειξε ανύπαρκτη αντίδραση αλλά μεγάλη ανοχή απέναντι στην τερατώδη πραγματικότητα του
νεοφιλελευθερισμού. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μείνει εμβρόντητος μπροστά σ’ αυτήν την ηχηρά σιωπή, στην αλλοτρίωση του διαλογισμού και την πραγμοποίηση του λόγου, όταν διαπιστώσει με πόση ευκολία ορισμένοι εξ` αυτών εξακολουθούν να διατυπώνουν (απ)όψεις προκλητικά αψίθυμες. Όταν διαπιστώσει ότι ορισμένοι εξ αυτών ενεργοποιούν τη σφοδρότητα της αντιπαράθεσής τους μόνο σε όσους δεν εκσυγχρονίζονται με τη μέθοδο των Σημίτη, ΔΝΤ, χρηματοπιστωτικού συστήματος και Τρόικα. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μείνει εμβρόντητος όταν διαπιστώσει πως η εν λόγω μερίδα «πανεπιστημιακών» και «διανοουμένων», 32 τον αριθμό, υπέγραψαν στην Ελλάδα υπέρ του Μνημονίου. Ανάμεσα σε αυτούς και οι κ.κ Νίκος Μουζέλης, Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος, Αγγελος Δεληβοριάς, Χαρίδημος Τσούκας κ.λπ. Σπεύδουμε να θυμίσουμε πως ο κ. Τσούκας είναι ο κοσμήτορας που την περασμένη βδομάδα δεν παρέστη στα εγκαίνια της Βιβλιοθήκης του Παν/μιου Κύπρου διαμαρτυρόμενος για την πολιτική Χριστόφια. Ταυτόχρονα, δεν αποτελεί καθόλου τυχαίο γεγονός πως ο κ. Τσούκας και οι συν αυτώ μνημονιακοί προωθούνται από ορισμένους κύκλους ως (παιδ)αγωγοί πολιτικής παρρησίας και όχι ως υβριστές του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα των συμπατριωτών τους. Βέβαια μια τέτοια στάση δεν είναι άγνωστη στην αρχαία Ελλάδα. Θυμίζουμε πως στις «Φοίνισσες» αλλά και στις «Ικέτιδες» οι υβριστές Αργείοι επιδρομείς εμφανίζονται ως αξιέπαινες και ιδανικές μορφές. Ωστόσο, είναι ενδεχομένως πρώτη φορά -όπως διατυπώθηκε- που στη σύγχρονη μεταπολιτευτική Ιστορία της Ελλάδας ένα τμήμα κρατικοδίαιτων πανεπιστημιακών τίθεται τόσο απροκάλυπτα υπέρ πολιτικών επιλογών που καταδικάζουν ευρύτατα τμήματα του λαού στην κοινωνική εξαθλίωση. Με τη δημόσια διακήρυξή τους -έναν lato sensu ύμνο στον ευρωμονόδρομο που οδήγησε στην εξαθλίωση- οι 32 ζήτησαν τη συναίνεση της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη μείωση των μισθών για τους νέους κάτω των 25 ετών, την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, το κλείσιμο και ξεπούλημα δημοσίων υπηρεσιών. Είναι πρόδηλο πως με την προκλητική υπεροψία τους προς την πολιτική κοινωνία των μηπρονομιούχων, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις στρεβλώσεις της δημόσιας ζωής, τις ασυμμετρίες και ανισότητες της ελληνικής κοινωνίας μέσα από το στενό μικρόκοσμο του κύκλου τους. Και όπως ένας αναλυτής επεσήμανε «όσο ευφράδεις ήταν οι 32 στην έκκληση και τις δηλώσεις τους για να μειωθεί το κράτος, τόσο φειδωλοί αποδείχθηκαν στη διερεύνηση των αιτιών για το σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Το μόνο που αντέτειναν ήταν γενικότητες και κοινοτοπίες για «αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις». Εν πολλοίς, θα ισχυριζόμαστε πως ο κ. Τσούκας και οι συν αυτώ με τη στάση τους θυμίζουν τους διανοούμενος του Μεσαίωνα. Πραγματικά, ανατρέχοντας στις σημαντικές μελέτες του Le Goff, διαπιστώνουμε ότι και οι διανοούμενοι του Μεσαίωνα ήταν αποκομμένοι από τις ρίζες τους. Δεν ανήκαν στον κόσμο των εργαζόμενων αλλά επέλεγαν να προσχωρήσουν στις κατηγορίες των προνομιούχων. Πολύ αργότερα μετασχηματίστηκαν στην κατά τον Μannheim «ελεύθερα αιωρούμενη από κοινωνική άποψη διανόηση». Αναντίλεκτα, ο κ. Τσούκας και οι συν αυτώ αγνοούν πως ακόμα και ο τύπος εκσυγχρονισμού που επικαλούνται δεν μπορεί να γίνει σε κενό ιστορικής συνείδησης.
Εν κατακλείδι, ο κ. Τσούκας και οι συν αυτώ μνημονιακοί, στερούμενοι αυτού που ο Ηegel όριζε ως «συνείδηση των ορίων», δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να περιφέρουν και διευρύνουν αυτάρεσκα τον αναχρονισμό της φρόνησής τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: