Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Υφέρπων, αλλά ευδιάκριτος φασισμός


Του Κώστα Γουλιάμου
Με την καπιταλιστική κρίση φαίνεται ότι απογειώνονται τα πιο άγρια ένστικτα του ανθρώπινου είδους. Για παράδειγμα, στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, της μετανάστευσης ή του εγκλήματος κ.ο.κ, παρατηρούμε σε όλη την Ευρώπη να
αναπτύσσονται, σε επικίνδυνο πλέον βαθμό, φασιστικές νοοτροπίες, λογικές και συμπεριφορές. Τα παραδείγματα βρίθουν ανά χώρα. Από την Αγγλία, τη Νορβηγία, τη Φινλανδία ή τη Σουηδία μέχρι τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Αυστρία εκκολάπτεται συστηματικά και συστημικά το αβγό του φιδιού. Πρόσφατα και στην Ελλάδα, οι δηλώσεις του προέδρου του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρη εντάσσονται σε αυτό το πλαίσιο του υφέρποντος φασισμού. Ο κ. Καρατζαφέρης δήλωσε πριν από λίγες μέρες στα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων ότι οι πολίτες θα πρέπει να μπορούν να έχουν όπλο και να πυροβολούν όποιον προσπαθήσει να ληστέψει το σπίτι τους. Τις δηλώσεις Καρατζαφέρη ενίσχυσε με τοποθέτησή του στο διαδίκτυο και ο εκπρόσωπος του μουσικού lifestyle κ. Καρβέλας:
«Χθες ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που άκουσα από στόμα πολιτικού ανδρός κάτι που επιτέλους ξεφεύγει από τα στενά όρια της απόλυτης ηλιθιότητας και τυπολογίας που χαρακτηρίζει τον πολιτικό λόγο των ανίκανων αυτών του Κοινοβουλίου». Οι εν λόγω δηλώσεις δεν αποτελούν απλώς μια μεμονωμένη περίπτωση μορφοποίησης ενός γενικότερου κοινωνικού ή πολιτικού εξτρεμισμού. Εντάσσονται σε ένα πλαίσιο έξαρσης του πολιτικού αυταρχισμού, που ως τέτοιος δηλητηριάζει την κοινωνία και, κυρίως, ανοίγει τον δρόμο σε εκφασισμό της κοινωνικής ζωής. Δυστυχώς η ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνθλίβεται υπό το βάρος της δομικής κρίσης του καπιταλισμού, με αποτέλεσμα η επιστροφή στις μαύρες μέρες του φασισμού, του ρατσισμού, του σοβινισμού και της βίας να εκλαμβάνεται ως διέξοδος σε όλο και πιο πολλούς νεόπτωχους του νεοφασιστικού πνεύματος. Όπως είναι γνωστό από πολλές πηγές, ο λέξη «φασισμός» προέρχεται από το Fascio (ρίζα η λατινική λέξη «fasces» αλλά και η έκφραση «fasceslictoriae»). Ήταν δεμάτια ραβδιών («fasces» σημαίνει «δεμάτια») τα οποία έφεραν οι Λίκτορες, αξιωματούχοι apparitores, ήτοι κατώτεροι δημόσιοι λειτουργοί του ρωμαϊκού πολιτεύματος. Από τα κείμενα της Ιστορίας γνωρίζουμε ότι κάθε αξιωματούχος κρατούσε ένα fascis, το οποίο αποτελείτο από έναν αριθμό ραβδιών ανάλογα με τη θέση του στην ιεραρχία ενώ στη μέση του δεματιού βρισκόταν ένας πέλεκυς. Αυτός συμβόλιζε τη δυνατότητα κοπής της κεφαλής των αντιπάλων του. Στη σημειολογία των φασιστών του Μουσολίνι, ο πέλεκυς μπορεί να είναι μονός ή διπλός, υπονοώντας την κοπή των κεφαλών όποιων εχθρεύονται το καθεστώς. Να υπενθυμίσουμε ότι η Σούζαν Σόνταγκσε σ’ ένα βιβλίο της οδηγήθηκε στο συμπέρασμα πως ο φασισμός δεν ταυτίζεται μόνο με την κτηνωδία ή τον τρόμο, αλλά πρέπει να αναζητηθεί στα πολλαπλά προσωπεία του. Εισβάλλοντας στην καθημερινή ζωή μέσα από τη γλώσσα του συναισθηματισμού και την αφομοίωση των μικροαστικών αντιλήψεων, ο φασισμός καταφεύγει από τη μια πλευρά στη χρήση του λαϊκισμού ενώ από την άλλη εκκολάπτει μηχανισμούς επινοημένης διαφοράς. Στις ρίζες της επινοημένης διαφοράς μπορεί κανείς να βρει την ιδεολογία του φυλετικού μίσους ή του αντισημιτισμού όπως βέβαια και τις αγριότητες εναντίον των μεταναστών. Το μαζικό φονικό στη Νορβηγία είναι ακόμα νωπό. Όπως σωστά έχει αναφερθεί, η άνοδος του φασισμού (της Ακροδεξιάς) σε συνθήκες κρίσης αποτελεί μία πραγματικότητα που, ενώ θυμίζει έντονα ημέρες του μεσοπολέμου, ολόκληρη η Ευρώπη προτιμά να αγνοεί. Αναντίλεκτα, ο φασισμός αποτελεί μια ηθική έκπτωση. Μια μισαλλόδοξη ιδεολογία. Μια επιστροφή στη βαρβαρότητα και τον πολιτικό ολοκληρωτισμό. Υποδηλοί επιπλέον την κρίση του καπιταλισμού, την οποία προσπαθούν να αντιμετωπίσουν με τη βία και τον αυταρχισμό, θεωρώντας πως με τούτο τον τρόπο θα ενισχυθούν και οι κλονισμένοι καπιταλιστικοί θεσμοί. Όμως έτσι συγκεκριμενοποιείται και ο εκφασισμός της δημόσιας ζωής. Κατά συνέπεια, απέναντι στο φαινόμενο εκτροπής της δημοκρατίας και αποδόμησης του κράτους που επιχειρείται ή/και οικοδομείται από τους «αυτόκλητους σωτήρες» εκφασισμού της δημόσιας ζωής, χρειαζόμαστε σε όλη την Ευρώπη πολιτικές και μέτρα από την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα. Χρειαζόμαστε ένα σύγχρονο πλαίσιο πολιτικής πάλης για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: