Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Του Κώστα Γουλιάμου*
«-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου! -Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου! _-Αντραλίζομαι!... Πεινώ!... -Σουτ! θα φας στον ουρανό!» Κ. Βάρναλης
Η στήλη δεν έχει πρόθεση να αποτυπώσει σε γραφική αναπαράσταση την πυθαγόρεια δυάδα. Ωστόσο επιθυμεί να αποτυπώσει τη θέση πως η πρόταση για αύξηση του ορίου
αφυπηρέτησης, που εισηγήθηκε στη Βουλή η γνωστή πολιτική δυάδα του νεοφιλελευθερισμού (ως παράγωγο σύμπραξης προσώπων από δύο διαφορετικά κομματικά σύνολα), είναι λίαν επιεικώς επικίνδυνη πρόταση. Η εν λόγω δυάδα συνδέει (άμεσα ή έμμεσα) την επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης με την οικονομική βιωσιμότητα του Τ.Κ.Α. Είναι προφανές πως οι νεοφιλελεύθεροι εισηγητές, επικαλούμενοι την οικονομική κρίση, δεν έχουν κατανοήσει πως η βιωσιμότητα δεν επιλύεται με συνεχείς αυξήσεις του ορίου. Κυρίως δεν έχουν κατανοήσει πως οι συνεχείς αυξήσεις στο όριο αφυπηρέτησης 
(1) απλά μεταβιβάζουν πληρωμές σημαντικών ποσών (το γνωστό «εφάπαξ») σε μέλλοντα χρονικό ορίζοντα, και 
(2) όσα κράτη στην Ευρώπη επέκτειναν το όριο αφυπηρέτησης, είτε στο 65ο είτε στο 67ο έτος, είναι και πάλι αντιμέτωπα με σοβαρά προβλήματα οικονομικής βιωσιμότητας του Τ.Κ.Α. Αναμφίβολα, η πρόταση της δυάδας έχει τις ρίζες της στις νεοφιλελεύθερες στρατηγικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Συνθήκη της Λισαβόνας), μέσω των οποίων προωθείται η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, η επέκταση του ωραρίου των εργαζομένων, η προώθηση της «απασχολησιμότητας» και όχι της σταθερής εργασίας, κ.ο.κ. Σε κάθε περίπτωση, η πρόταση της πολιτικής δυάδας έδειξε και απέδειξε με πόσο μεγάλη προχειρότητα προωθούνται προτάσεις νόμου που αφορούν στοιχειώδη δικαιώματα χιλιάδων μισθωτών και εργαζομένων. Η πολιτική δυάδα του νεοφιλελευθερισμού έδειξε και απέδειξε με την πρότασή της πως σκέφτεται ερήμην των πολιτών, αγνοώντας πως οι κοινωνικές ασφαλίσεις αποτελούν μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις των εργαζομένων τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό. Η δυάδα του νεοφιλελευθερισμού έδειξε και απέδειξε με την πρότασή της πως θέλει να αποδoμήσει τους μακροχρόνιους αγώνες της εργατικής τάξης. Θέλει να αποδομήσει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα. Ταυτόχρονα, η εγχώρια πολιτική δυάδα του νεοφιλελευθερισμού απέκρυψε στην πρότασή της το γεγονός ότι η προαιρετική αφυπηρέτηση στο 63ο έτος ηλικίας σημαίνει μειωμένη σύνταξη κατά 12% σε σχέση με ό,τι λαμβάνεται σήμερα. Σημαίνει επιπρόσθετα ότι μειωμένες συντάξεις και μισθοί πλήττουν κυρίως τη νεολαία, αυξάνοντας ακόμα πιο πολύ τα ήδη πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας των νέων. Εν πάση περιπτώσει, όπως γίνεται αντιληπτό, ανακύπτουν ορισμένα σοβαρά προβλήματα στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης. Όπως είναι για παράδειγμα η «μείωση» της σχέσης των εργαζομένων απέναντι στους συνταξιούχους, υπό την έννοια ότι σχετικά μικρότερη μάζα εργαζομένων καλείται να «θρέψει» σχετικά πολυπληθέστερες μάζες συνταξιούχων. Γιατί όμως παρατηρείται αυτή η μείωση; Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται πως ως συνέπεια των βελτιούμενων συνθηκών ζωής αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής. Ο συγκεκριμένος ισχυρισμός απηχεί και τις θέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην πρόσφατη Λευκή Βίβλο («ατζέντα για ασφαλείς και βιώσιμες συντάξεις» - CΟΜ, 2012). Πραγματικά, στη Βίβλο χρησιμοποιείται το ψευτοεπιχείρημα της «γήρανσης του πληθυσμού» και της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, χωρίς όμως να αποτυπώνεται στο κείμενο των ευρωκρατών κάποιο αξιόπιστο επιστημονικό δεδομένο. Παραμένει επομένως ως ψευδοεπιχείρημα επειδή ακριβώς μια βελτίωση είναι εύκολα αναστρέψιμη με την επιδιωκόμενη ή/και προγραμματική από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές μείωση των συντάξεων. Σε κάθε περίπτωση, η αύξηση του προσδόκιμου ζωής μετατρέπεται από το κεφάλαιο σε παράταση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης με εργασία μέχρι… θανάτου! Πέραν τούτων, τα αίτια του προβλήματος συνδέονται και με την εξέλιξη του ποσοστού ενεργού πληθυσμού και, βέβαια, με την εξέλιξη της ίδιας της ανεργίας. Εν κατακλείδι, το ακανθώδες ερώτημα είναι αν επιθυμούμε να διασφαλίσουμε στους συνταξιούχους ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης. Αν ναι, τότε οφείλουμε την εκχώρηση από ένα αντίστοιχο μέρος του καθαρού εθνικού προϊόντος. Όχι, πάντως, στην αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης.

* Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: