Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Επικίνδυνη η ανεργία στην Ευρωζώνη


Του Κώστα Γουλιάμου*
«…θα μας φέρνουν τροφή απ’ την άβυσσο θα ψάχνομε το πελώριο πτώμα για κανένα χορτάρι για λίγη φωνή πουλιού για το χάρτη της γης…» Έκτωρ Κακναβάτος Οι εξελίξεις που συντελούνται στη στρατηγική της παραγωγικής αναδιάρθρωσης έχουν άμεση σχέση με τις εξελίξεις στην αγορά εργασίας. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, η κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και η ματαίωση των προοπτικών της νεολαίας δεν αποτελούν συγκυριακούς άξονες. Εύγλωττο παράδειγμα είναι η ανεργία. Πρόσφατα, η Εurostat κοινοποίησε ότι η ανεργία αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο στην Ευρωζώνη αγγίζοντας το 10,8%. Πρόκειται για ρεκόρ 15ετίας για τα 27 κράτη-μέλη. Πιο συγκεκριμένα, οι άνεργοι έφθασαν στην Ευρωζώνη τα 17,134 εκατομμύρια (10,8%) και στην Ε.Ε. συνολικά τα 24,550 εκατομμύρια (10,2%). Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας καταγράφονται σε Ισπανία (23,6%) και Ελλάδα 21% (Δεκέμβρης 2011). Να σημειώσουμε πάντως πως το ποσοστό ανεργίας στους νέους στην Ευρώπη των «27» ξεπερνά το 22%. Στην Ισπανία (48,7%) και Ελλάδα (47,2%). Έτσι οι πολιτικές οδηγίες περί μείωσης της ανεργίας Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Συμβουλίου της Ε.Ε. παραμένουν πλατωνικό ευχολόγιο επειδή ακριβώς οι ευρωκράτες, προεξάρχοντος του γαλλογερμανικού διευθυντηρίου, εμμένουν σε υιοθέτηση πολιτικών νεοφιλελευθερισμού. Πολιτικών βάσει των οποίων η Ευρώπη έχει οδηγηθεί σε βαθιά δομική παρακμή. Και όμως 15 χρόνια νωρίτερα, στη σύνοδο κορυφής στο Άμστερνταμ (που υπογράφτηκε το γνωστό «Σύμφωνο Σταθερότητας» ή «Ηλίθιο Σύμφωνο», κατά τον Ρομάνο Πρόντι), εκεί λοιπόν όπου διαμορφώθηκαν όλα εκείνα τα νεοφιλελεύθερα αποδεκτά όρια στο έλλειμμα και το χρέος, η Αριστερά πίεζε να μπει ως κανόνας και ένα όριο ανοχής στην ανεργία, η παραβίαση του οποίου προς τα πάνω θα επέβαλλε κυρώσεις και υποχρεώσεις. Δίχως άλλο, το αίτημα παραμένει εξακολουθητικά επίκαιρο. Αλήθεια, γιατί να υπάρχουν μόνο αποδεκτά όρια στο έλλειμμα και το χρέος και μάλιστα με τις γνωστές κυρώσεις και όχι όριο ανοχής στην ανεργία; Προφανώς γιατί κάτι τέτοιο δεν αποτελεί τρόπο λειτουργίας της οικονομικής πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού ή του «δημοκρατικού καπιταλισμού». Είναι προς τούτο ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς την πρόσφατη ανάλυση του WolfgangStreeckστο «ΝewLeft Review», (ν.
71, Λονδίνο, Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011). Ο Γερμανός θεωρητικός ερμηνεύει την κρίση με όρους μετασχηματισμού του «δημοκρατικού καπιταλισμού». Υποστηρίζει μάλιστα ότι εφόσον αυτός παρουσιάζει ανυπέρβλητες δυσκολίες είναι πιθανό οι χώρες της Ευρώπης να βρεθούν ενώπιον μιας νέας «φούσκας» εξαιτίας του. Εν πάση περιπτώσει, η διεθνής καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Από την οικονομία και την πολιτική μέχρι τον πολιτισμό και τη συνείδηση. Σήμερα, στην Ευρώπη των «27», υπάρχουν 80 εκατομμύρια άνθρωποι που απειλούνται από τη φτώχεια. Ταυτόχρονα αυξάνεται επικίνδυνα η κατηγορία των εργαζόμενων φτωχών με τη Ρουμανία (17,9%) στην πρώτη θέση και δεύτερη την Ελλάδα (13,8%). Από κοντά και η Ισπανία (11,4%), η Λετονία (11,1%) και η Πολωνία (11%). Επιπλέον, μια βαρβαρότητα ελλοχεύει πίσω από την ειδυλλιακή εικόνα που εκκολάπτει η κυβέρνηση Μέρκελ με αφορμή στατιστικά στοιχεία με μειούμενο τον αριθμό των ανέργων. Στην πραγματικότητα η απασχόληση αυξήθηκε λόγω επέκτασης των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων που είχε ως αποτέλεσμα εκατομμύρια εργαζόμενοι να αμείβονται με μισθούς πείνας. Όπως εύστοχα διατυπώθηκε, το νέο ποιοτικό χαρακτηριστικό αυτής της απειλής είναι ότι ακουμπάει τη μεσαία τάξη σε ολόκληρη την ήπειρο. Αναμφίβολα υπό την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού, καταγράφεται διεθνώς μία ανακατανομή του πλούτου σε βάρος των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων και εισοδηματικών ομάδων και σε βάρος των ασθενέστερων χωρών. Τούτο σαφώς υποδηλοί όχι απλώς μορφική έκφραση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης αλλά και όρο στρατηγικής συγκρότησης του κεφαλαίου ως κοινωνικής δύναμης. Είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι η Γερμανία δεν επικυρώνει τη Σύμβαση κατά της Διαφθοράς ενώ συστηματικά αγνοεί τις πρόσφατες στηλιτεύσεις που γίνονται από το Συμβούλιο της Ευρώπης; Θυμίζουμε πως η Γερμανία, που συνυπέγραψε το 1999 ως ιδρυτικό μέλος τη Σύμβαση κατά της Διαφθοράς του Συμβουλίου της Ευρώπης, δεν την έχει ακόμη επικυρώσει, περιφρονώντας τις συστάσεις της αρμόδιας επιτροπής του Οργανισμού για την αντιμετώπιση της δωροδοκίας και την επίτευξη διαφάνειας στο πολιτικό χρήμα.

* Ο Κώστας Γουλιάμος είναι αντιπρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: