Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Μαθητής Γ’ Λυκείου γράφει

Ο Μαρίνος Σωτηρόπουλος είναι μαθητής της Γ’ Λυκείου στη Λεόντειο Σχολή Νέας Σμύρνης. Το απόγευμα της Παρασκευής έγραψε στο προφίλ του στο facebook: «Ετοιμαζόμαστε έναν χρόνο, για να παρακαλάμε τώρα τους συνδικαλιστές να μας
αφήσουν να γράψουμε. Και ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ απαντά στην ερώτηση "τι έχετε να πείτε στα παιδιά που θα ταλαιπωρηθούν από την απεργία;" πως "και οι καθηγητές είναι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση”».
Του ζήτησα να γράψει κάτι για την κατάσταση όπως τη βιώνει ο ίδιος, ως υποψήφιος. Το έκανε και το παραθέτω άσχετα με την έκβαση της απεργίας ή της επιστράτευσης, καθώς το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και, στην όλη κατάσταση, εκείνοι που ακούγονται λιγότερο είναι εκείνοι που βλάπτονται περισσότερο: οι μαθητές.
Το πρωί δάσκαλος, το βράδυ συνδικαλιστής
Όπως αρέσκονται να τονίζουν οι καθηγητές, ο ρόλος τους δεν είναι επάγγελμα, αλλά λειτούργημα.
Οι «λειτουργοί» μας, λοιπόν, προκηρύσσουν την απεργία τους για την πρώτη μέρα των Πανελλαδικών εξετάσεων, για να αντισταθούν στα αντιεκπαιδευτικά μέτρα του Προεδρικού Διατάγματος (που παρουσιάστηκαν στον Τύπο στις 26 Απριλίου!).
Είναι τόσο σημαντικός αυτός ο λόγος, ώστε να τους ωθήσει να εκμηδενίσουν πλήρως τον ρόλο τους ως εκπαιδευτικοί, που ασκούν το λειτούργημα να προσφέρουν παιδεία στους νέους;
Η συζήτηση για το ποιόν του εκπαιδευτικού συστήματος και των εισαγωγικών εξετάσεων δεν είναι της παρούσης. Πώς μπορούν, όμως, οι καθηγητές να περιμένουν ότι οι μαθητές, οι οποίοι προετοιμάζονται έναν χρόνο τώρα για τις εξετάσεις που, εν τέλει (και χωρίς μελοδραματική υπερβολή) καθορίζουν το μέλλον τους, θα γίνουν παράπλευρες απώλειες στο παιχνίδι της ΟΛΜΕ με το Υπουργείο;
Ξέρουμε, ξέρουμε, δεν εξυπηρετούν συντεχνιακά συμφέροντα, αλλά αντιστέκονται στην υποβάθμιση της Παιδείας.
Πώς αντιστέκεται κανείς στην υποβάθμιση της Παιδείας, θυσιάζοντας τους μαθητές του, ενώ αφοσιώθηκε επί έναν χρόνο στην προετοιμασία τους;
Και ας υποθέσουμε πως το θέμα δεν είναι ούτε το περιεχόμενο του Προεδρικού Διατάγματος, ούτε το δίκιο των εκπαιδευτικών, ούτε, στην τελική, ακόμη και η καθυστέρηση των εξετάσεων κατά λίγες ημέρες.
Τι μαθαίνουμε σήμερα;
Ότι τα πράγματα λειτουργούν με τη λογική «έχω το δικαίωμα να σε κρεμάσω την τελευταία στιγμή και θα το κάνω γιατί με συμφέρει εμένα, για να εκβιάσω κάποιον άλλον».
Κάθε μέρα, εδώ και δώδεκα χρόνια, ζούμε μαζί με τους δασκάλους μας. Και έχω σκεφτεί πολλές φορές πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να κινείσαι καθημερινά ανάμεσα σε παιδιά, που την κάθε σου κίνηση και τη στάση σου γενικότερα, την καταγράφουν, συνειδητά και υποσυνείδητα, ως πρότυπο ζωής.
Δεν μπορείς να σκέφτεσαι το πρωί ως δάσκαλος και το βράδυ ως συνδικαλιστής. Ειδικά αν αποκαλείς το επάγγελμά σου «λειτούργημα».
Μαθαίνουμε να μισούμε την Ελλάδα, φοβάμαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: