Συγγραφείς αυτού του ιστολογίου είναι ο καθένας από μας, που έχει να πει, να παρατηρήσει και να σχολιάσει κάτι για τα θέματα της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Ενυπόγραφα θέματα για ανάρτηση γίνονται απλά με ηλεκτρικό μήνυμα στη διεύθυνση:kapistri@gmail.com και δημοσιεύονται χωρίς λογοκρισία. Τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον καθένα, ακόμα και ανώνυμα!

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Ο ...ανατρεπτικός Βαγγελης Αγγέλης

Ο Βαγγέλης Αγγέλης, μια πολυσχιδή προσωπικότητα με έντονες καλλιτεχνικές ανησυχίες μας αποκαλύπτει τη δική του "αλήθεια"...
Έχει εκδόσει πάνω από 45 ποιητικές συλλογές, 15 μουσικές ...

συλλογές,ενώ οι φιλοσοφικοί του στοχασμοί έχουν οικουμενικό χαρακτήρα. Πότε από απόσταση, πότε από κοντά σχολιάζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο τα τεκταινόμενα, δίνοντας ένα διαφορετικό στίγμα. Η αλήθεια είναι πως η σκωπτική διάθεση και ο σκεπτικισμός του ταιριάζει στο βαρύ κλίμα της εποχής.
Από την άλλη, διαβάζοντας κανείς ποιήματα και κείμενά του από παλιά, νιώθει πως έχει προφητέψει τις δύσκολες στιγμές που ζούμε τώρα. Ίσως, γιατί ως καλλιτέχνης ο ίδιος βίωνε ανέκαθεν δύσκολες καταστάσεις. Άλλωστε το να αποδεχθούν οι συμπολίτες μας έναν άνθρωπο ο οποίος δε φοβάται να πει ελεύθερα τη γνώμη του ανεξάρτητα από κόμματα, δόγματα ή συμφέροντα δεν είναι εύκολο. Υπό άλλες συνθήκες ( σε άλλη εποχή, σε διαφορετική χώρα ή με managers και εταιρείες να τον προωθούν) ο Βαγγέλης Αγγέλης θα εξελίσσονταν σε έναν JackKerouac ή σε έναν WilliamBurroughs. Αντί γι αυτό προτίμησε να παίζει στην κιθάρα του ροκ μελωδίες και να φιλοσοφεί τραγουδώντας. Όχι από παραίτηση ή αδιαφορία αλλά από άποψη. Βλέποντάς τον μου έρχεται στο νου η περίφημη φράση του Ν. Καζαντζάκη:


«Δεν ελπίζω τίποτα
Δεν φοβάμαι τίποτα
Είμαι ελεύθερος».



κ. Αγγέλη, είμαστε πραγματικά ελεύθεροι;

-Υπάρχει άποψη ότι δεν υπάρχει ελευθερία. Πρέπει να ξέρουμε πως γεννήθηκε η λέξη ελευθερία. Κουβεντιάζοντας με τον ζωγράφο Ράτσικα λέγαμε πως βγαίνει από το ελεύσομαι :πηγαίνω να ψηφίσω. Δηλαδή ελεύθεροι είναι οι πολίτες που έχουν το δικαίωμα ψήφου. Αυτοί που το έχαναν ήταν οι απελεύθεροι. « Αιτούμαι κομμουνισμόν τινά άνευ Μαρξ».

Πώς άρχισαν όλες αυτές οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες;

-Όταν ξεκίνησα, το 1978, μέσα στο κλίμα της αμφισβήτησης, να εκδίδω, δεν πίστευα ότι θα φθάσω σε μια εποχή που θα ασχολούμουν με αυτό αν δεν υπήρχε μέσα μου το αίτημα για μια κοινωνική αλλαγή. Ηζωήμουείναιαυτόπουλέειτοτραγούδι:How many roads must a man walk down before you call him a man.Με φίλους μου φτιάξαμε στην αρχή το συγκρότημα «Άψινθος» και θέλαμε να μοιάσουμε στους Beatles. Τότε στα Γιάννενα υπήρχε μόνο το Λύκειο Ελληνίδων και η Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών. Δίναμε συναυλίες στα περίχωρα, παίζαμε δημοτικά, λαικά, ρεμπέτικα, Θεοδωράκη, ροκ. Γίνονταν χαμός. Έρχονταν οι μαθήτριες με τις ποδιές, τραγουδούσαν , φώναζαν, όπως στις μεγάλες πόλεις. Θυμάμαι μια φορά είχαμε γνωρίσει έναν στρατιώτη εδώ που ήταν ατζέντης των Nostradamus. Μας έβαλε να παίξουμε support στη συναυλία τους και έγινε χαμός.


Από μικρός παίζατε μουσική;

-Στην Πέμπτη δημοτικού ο δάσκαλος μας έβαλε να ζωγραφίσουμε μια κιθάρα. Τότε δεν ήξερα ποια ακριβώς ήταν ? την μπέρδευα με το λαούτο ή το μπουζούκι. Εκείνη την εποχή ήξερα τις ψαλμωδίες, τις σφυρίχτρες με τα βελανίδια, τη φλογέρα- τζαμάρα. Όταν πήγα στη Ζωσιμαία μας έμαθε ο Μέτζιος μουσική, με πήρε στη χορωδία και ο πατέρας μου μου πήρε δώρο μια κιθάρα για να τραγουδώ κιόλας. Να φανταστείς ότι με κορόιδευαν και την έλεγαν κριθάρα! Άφησα μαλλί σαν ?Beatlaki? ,φτιάξαμε το συγκρότημα με τα παιδιά, ρώτησε ο πατέρας μου το φιλόλογο αν διαβάζω, είπε ναι και ξεκινήσαμε. Κάθε καλοκαίρι μας κούρευαν γουλί με ψαλίδι και μας έβγαζαν τα παπούτσια- το φθινόπωρο τα ξαναβάζαμε! Δεν περίμενα να έρθουν οι πανκ στην Ελλάδα- ήμουν ήδη πανκ με τις ψαλιδιές και χωρίς παπούτσια!



Ξεχωρίζατε στο σχολείο;

-Ενώ αγάπαγα τα μαθήματα και το σχολειό οι δάσκαλοι έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να τα μισήσω και αυτούς μαζί. Τι να θυμηθώ; Σε κάποια τάξη του δημοτικού μας ζήτησαν μια ζωγραφιά: αντέγραψα έναν κυνηγό, πήγα το σχέδιό μου και στο τέλος της χρονιάς το είδα πεταμένο στα σκουπίδια. Πικράθηκα πάρα πολύ. Στην Πέμπτη δημοτικού μας ζήτησαν μια έκθεση για τον Μέγα Αλέξανδρο και το βραβείο θα ήταν 1000 δρχ. Είχα την καλύτερη έκθεση, με έβαλαν στο γραφείο του διευθυντή να την καθαρογράψω, αλλά ούτε βραβείο πήρα , ούτε χρήματα, ούτε τίποτα. Κάποιος μου σφύριξε ότι τα χρήματα δόθηκαν αλλού. Κανείς δεν αγάπαγε περισσότερο τον Μέγα Αλέξανδρο από μένα. Δεν έχω εθνικιστική διάθεση, αλλά όταν ο παππούς μου έλεγε ιστορίες για το Μπιζάνι ένιωθα Ελληνας- με έψιλον κεφαλαίο. Ας ψάξουν οι άλλοι τι είναι: άλλο κουρούνα, άλλο μπεκάτσα και άλλο αητός. Όλοι χρειάζονται, αλλά η φύση έχει δώσει ρόλους διακριτούς.

«Μέσα από τα μάτια του αετού» είναι ο τίτλος της καινούριας μουσικής συλλογής σας

-Μέσα από τα μάτια του αετού αισθάνεται κανείς αετός. Ο μακαρίτης ο Πάνος ο Τσίτος με έλεγε Βαγγέλη της αεροπορίας και του ναυτικού. Πάντα έφτιαχνα αεροπλάνα, πάντα μου άρεσαν τα πουλιά, τα θαυμάζω που πάνε παντού. Freeasabird. Στο νέο μου CΔ έχω μουσική για ένα θεατρικό που δεν παίχτηκε ποτέ και τραγούδια στα οποία παίζει κιθάρα και σε κάποια τραγουδά ο Ορέστης ο Κυρκόπουλος.

Σε ποιο μουσικό ρεύμα αισθάνεσθε πιο κοντά;

-Οταν ξεκίνησα να παίζω ήταν η εποχή των Beatles. Κάποτε έκανα αυτοσχεδιασμούς στο Ιτς Καλέ και με άκουγαν οι φίλοι μου. Μετά από χρόνια κάποιος μου έβαλε να ακούσω ένα CD με έθνικ μουσική και με ρώτησε πως μου φάνηκε. Αυτά τα έπαιζα εγώ πριν καν τα ανακαλύψουν στα Γιάννενα. Εμάς που ονειρευόμαστε μας θεωρούν τρελούς και τεμπέληδες. Ευτυχώς κάποιοι άνθρωποι με στήριξαν όπως ο Δημήτρης ο Κωστής που μου έδωσε τον χώρο στο Πολυθέαμα να κάνω συναυλίες, ο Γιώργος ο Νάκος που μου έδωσε τον χώρο στο παλιό Θ.Ε.Η. για να εκθέσω τους πίνακές μου. Όμως ο χρόνος δείχνει ποιος είναι ο καθένας, αλλά δυστυχώς μετά θάνατον δικαιώνονται όλοι. Όταν οι άλλοι αναζητούσαν χρήματα και αμάξια εγώ αναζητούσα άλλα ( στην αυτοβιογραφία μου θα πω περισσότερα).«Οι άνθρωποι είναι παράξενοι, όταν είσαι παράξενος, όταν είσαι μόνος.» έλεγε ο JimMorrison. Και ακριβώς αυτό είναι. Φτάσαμε σε μια εποχή που δίνω εγώ το CD μου, δίπλα μου οι μαύροι πουλάνε κλεμμένα CD και αυτοί που δεν ξέρουν μου ζητούν έκπτωση. Κάποτε χάρισα μια συλλογή μου σε κάποια και έπειτα την είδα πεταμένη στο δρόμο και πατημένη από ένα φορτηγό.



Μετά από μια δεκαετία «χρυσή» με Ολυμπιακούς Αγώνες, υψηλούς δείκτες ανάπτυξης και life-style, βιώνουμε μια εντελώς αντίθετη κατάσταση με ανεργία, χρέη και ανθρώπους να πεθαίνουν από το κρύο και την πείνα. Το περιμένατε αυτό;

-Είναι φυσικό. Πάντα θυμάμαι ότι υπήρχαν παχιές και ισχνές αγελάδες. Είναι μέσα στους ρυθμούς της φύσης. Δεν κρατάει τίποτα για πάντα, ούτε ο χειμώνας, ούτε το καλοκαίρι. Κάποτε τη δεκαετία του 80 έλεγα στον πατέρα μου ότι μας δίνουν πολλά λεφτά. «Θα μας τα πάρουν με μαύρο δάκρυ» μου απάντησε. Την εποχή του χρηματιστηρίου με χλεύαζαν.

«...Μη μου χαλάσεις το όνειρο
Μη θες να με ξυπνήσεις
Όπως υπάρχω στη ζωή
Αν θες να μ? αγαπήσεις
Μη μου μιλάς για χρήματα
Μη μου μιλάς γι ανέσεις
Γιατί θυμίζεις τα κοκτέιλ
Θυμίζεις τις ενέσεις.»

Μας έβαλαν στο ευρώ και στην Ευρώπη. Ποιοι; Η λέξη Ευρώπη είναι ελληνική. Αυτοί ανήκουν σε εμάς, όχι εμείς σ? αυτούς. Τι δουλειά είχαμε εμείς εκεί; Για ποιο λόγο να γίνουν οι Ολυμπιακοί; Το λέγαμε πολύ πριν. Αυτοί θέλουν τα λεφτά που τα έχουν πάρει ήδη βέβαια.
 

Μήπως φτάσαμε στο σημείο που δεν πάει άλλο,που πρέπει να ανατραπούν τα δεδομένα;

-Ανατρέπονται κάθε μέρα- είναι νομοτέλεια. Όλα εξελίσσονται, πρέπει να κατακάτσει ο κουρνιαχτός για να φανούν οι αλλαγές. Ναι στις ανατροπές, αλλά αν έχουμε κάτι να τα αντικαταστήσουμε. Ας κάνουμε την ανατροπή της αρμονίας και της αγάπης. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Όταν αισθάνεσαι αδερφό τον άλλο, δεν χρειάζεται κοινωνικό παντοπωλείο και συσσίτιο. Τα συστήματα είναι δεδομένα. Παραμονεύει η καταστροφή: δεν χρειάζεται πολύ: ένα τακ και τελείωσε. «Givepeaceachance» που είπε και ο αγαπημένος John. Το δικαίωμα της επιλογής, το να κάνουμε το πολύ καλό ή το πολύ κακό είναι φοβερό.

Πολλές φορές έχουμε την εντύπωση πως όλη η Ελλάδα και οι πολίτες της είναι σε κατάσταση αναμονής: σαν να έχει πατήσει κάποιος το pause και να περιμένουμε κάτι για να ξεκινήσουμε τη ζωή μας. Τι να είναι άραγε αυτό;

Περιμένοντας τον Γκοντώ. Συν Αθηνά και χείρα κίνει. Βοήθα Παναγιά κούνα και συ τα χέρια σου. Ο Γκοντώ δεν πέρασε ποτέ. Τι θα κάνουμε τώρα πατέρα; Σκάσε και κολύμπα. Είναι μια δοκιμασία. Οποιος αντέξει θα γίνει πιο δυνατός και θα αγαπά περισσότερο. Συντονίζονται δυνάμεις ορατές και αόρατες. Πάντα νικά το καλό. Ο κύκλος θα κλείσει με το καλό. Χωρίς τον ήλιο και το φως δεν θα υπήρχε το κακό. Το φως γέννησε και τους κακούς. Αλλάζουμε μυαλό-δεν χρειαζόταν να μας τα επιβάλλουν. Ας ακούγαμε κάποιους τρελούς που μας έλεγαν «Αλλάξτε».Το 2009 είπα σε μια φίλη ότι όποιος δεν πέρασε δοκιμασίες , σαν μυήσεις σε ινδιάνικες γιορτές εκεί που τρώνε παραισθησιογόνα μανιτάρια και άλλοι κάνουν εμετό, άλλοι τρώγονται μεταξύ τους και άλλοι γίνονται αρχηγοί, δεν μπορεί να καταλάβει. Τα μανιτάρια πλέον στα δίνει η τηλεόραση, το ίντερνετ και το σύστημα. Κάποιοι κάποτε πιστεύαμε πως τον κόσμο θα τον σώσει το κόκκινο. Επειτα το μπλε. Μετά το μωβ. Αλλά η ιστορία παίζεται μεταξύ φωτός και σκότους. Τώρα ποιος εκπροσωπεί το φως και ποιος το σκοτάδι ο νοών νοείτω. Κανείς δεν είναι άγιος αλλά ας σοβαρευτούμε λίγο. Κανείς δεν ξέρει πόσες αυτοκτονίες, πόσες καρδιακές προσβολές, πόσα εγκλήματα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια εξαιτίας αυτής της κατάστασης.

«με πήραν παραρτήματα για εξέταση εγκεφάλου
Μα μέσα στα ιδρύματα φορούσα κάποιου άλλου (τον εγκέφαλο)»
Goodluck!




Η τέχνη στην Ελλάδα είναι σε κατάσταση αναμονής ή όπως ισχυρίζονται πολλοί η κρίση φέρνει ευκαιρίες;

-Η κρίση στη ζωή είναι διαρκής. Αν υπάρχει ξηρασία θα υπάρχει κρίση. Αυτή η κρίση είναι τεχνητή. Η ζωή των καλλιτεχνών περνάει πάντα από κρίση, από τραγωδίες. Σίγουρα κάποια γεγονότα δίνουν έναυσμα. Είναι πάνω από 10.000 άνθρωποι αυτοί που αυτοκτόνησαν. Μην τρελαθούμε κιόλας η τέχνη να μπει μπροστά. Ξαφνικά θυμήθηκαν την τέχνη. Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Μην τρελαθούμε κιόλας.

Οι πνευματικοί άνθρωποι δεν έχουν την ευθύνη να αφυπνήσουν τους πολίτες;

-Εχουν ευθύνη αν δεν είναι πνευματικοί παπαγάλοι. Συνήθως όταν τελειώνει η ζωή τους φαίνεται αυτό : στους πραγματικούς πνευματικούς ανθρώπους η ζωή τους τελειώνει με θυσία. Όπως είπε και ο Παλαμάς « μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του 21». Αλλο να παπαγαλίζουμε και άλλο να έχουμε πνεύμα. Εδώ βράβευαν τον Παπαδιαμάντη και αυτός δεν το ήξερε καν. Ο Θεοδωράκης, ο Σαββόπουλος, ο Χατζηδάκις, ο Παπαθανασίου πάντα μιλούσαν. Η τέχνη πρέπει να είναι ελεύθερη στην υπηρεσία του ανθρώπου να τον εξυψώνει. Γιατί μπορεί να τον καταστρέψει- κατά παραγγελία : είναι δούρειος ίππος.

Τα Γιάννενα είναι μια συντηρητική πόλη. Αν οι πολίτες της είχαν πιο ανοιχτό πνεύμα τι θα άλλαζε, για παράδειγμα στα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης;

-Μπορεί να είναι συντηρητική πόλη, αλλά πολλοί ξεχώρισαν. Όταν όμως γίνεσαι Σάιλοκ σαπίζεις. Υπήρχαν καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι αξιόλογοι αλλά αυτοί δεν γίνεται να διαχειριστούν μέσα από φορείς. Κάποιες φορές στεναχωριέμαι που δεν είμαι κάπου. Δεν περιμένω βραβεία. Αν σε βραβεύουν κάτι δεν πάει καλά. Αλλά όπως μου είπε και ένας φοιτητής από τη Λιβαδειά «τι σχέση έχεις εσύ με αυτούς;»

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι κλειστό, αλλά ο πρύτανής του παίζει θέατρο στο Παρίσι και ανεβάζει παραστάσεις στην Αθήνα. Μήπως τελικά στην Ελλάδα μας ενδιαφέρει μόνο το ατομικό μας συμφέρον;

-Δεν έχω πρόβλημα με τον Πελεγρίνη, αλλά αφού προσέλαβαν τόσο κόσμο τώρα τους πετάνε. Μάλλον αυτός ξέρει τι κάνει - μήπως οι άλλοι δεν ξέρουν τι κάνουν; Αυτό με το μνημόνιο μου θυμίζει θεραπεία σε νεφροπαθή. Μας ρίχνουν το ανοσοποιητικό και μένουμε χωρίς άμυνες. Αν πράγματι ήθελαν να θεραπεύσουν κάποιον θα το έκαναν.Δεν είμαστε για τέτοια. Ας κάνουμε λίγο υπομονή να δούμε που το πάνε. « Θα το βρει η γκαβή το αρνί» έλεγε ο πατέρας μου!

Τα προηγούμενα χρόνια βιώσαμε καταστάσεις εντελώς παράδοξες : να χρηματοδοτούνται φορείς και ιδρύματα που υπήρχαν μόνο στα χαρτιά, ενώ ομάδες ή καλλιτέχνες που παρήγαγαν έργο να αποκλείονται από οποιαδήποτε επιχορήγηση. Γίνατε μάρτυρες τέτοιων συμβάντων;

-Όπως όλη η ελληνική κοινωνία. Προσωπικά ζητούσα ένα πρόγραμμα για να φτιάξω ένα μουσείο με μουσικά όργανα από όλο τον κόσμο. Αφού παιδεύτηκα 2 χρόνια, χωρίς αποτέλεσμα, κάποιος υπάλληλος μου είπε ότι αν δεν έχω γνωστό στο Υπουργείο καλύτερα να μην ασχοληθώ άλλο. Πάλι καλά που βοήθησαν τον Παύλο Βρέλλη, το δάσκαλο. Εδώ καταστρέφουν την Οαση που ήταν έργο του Κωνσταντινίδη, το στολίδι της πλατείας. Καταστρέψαμε την πόλη για να φτιάξουμε φωτογραφικά άλμπουμ και αντιπαροχές. Πανέμορφα αρχοντικά θυσιάστηκαν. Ο πολιτισμός στην Ελλάδα ήρθε με τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλοι επινοούσαν κάτι για να πάρουν κονδύλια.


Τι σας έχει δυσαρεστήσει περισσότερο;

-Το όνειρό μου ήταν μια κοινωνία που όλοι αγαπιούνται. Αναγκάστηκα να προφυλάξω τον εαυτό μου- την πεταλούδα που έχω μέσα μου- για να επιβιώσω. Αυτό ήθελα να ζούμε αγαπημένοι : όπως τα μερμύγκια, οι μέλισσες και όλη η φύση. Κάποια στιγμή που έκανα συναυλία στο Θεατράκι στην Σκάλα κόπηκε το ρεύμα. Όλοι αναστατώθηκαν αλλά εγώ έπαιξα unplugged κλασσική κιθάρα, τραγούδησα χωρίς ενισχυτές και τους τα έχωσα. Επειτα από λίγο έφεραν μηχανήματα που δεν είχαν ούτε τη μισή ισχύ από αυτή που έπρεπε. Μιλάμε για συστηματική παραχάραξη σ' αυτήν την πόλη. Τι να θυμηθώ; Στην πρώτη συνάντηση που ο δήμαρχος έκανε στην πλατεία ήθελαν να με βάλουν να παίξω δύο κομμάτια στο τέλος, όταν ο κόσμος θα είχε φύγει.

Ο καινούριος χρόνος να φέρει...

-Αν δεν είναι να φύγει η συννεφιά με τον αέρα ας ρίξει μπόρες και κεραυνούς για να ξεσπάσει και να έρθει ο ήλιος. Να τελειώνει. Δεν πάει άλλο. Να ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρυ. Να κάνει ο κόσμος τη δουλειά του. Ας κάνουμε την ανατροπή της αρμονίας και της αγάπης!


Συνέντευξη: Βίκυ Σιούλα
Φωτο: Αpostolis Dimos
Πηγή:

Δεν υπάρχουν σχόλια: